ब्रह्मणे दक्षिणां दत्वा शांते पुलकमाहरेत् । आहरिष्यामि देवानां सर्वेषां कर्मगुप्तये
जातवेदसमेने त्वां पुलाकं च्छादयाद्य मे । मंत्रेणानेन तं वह्निं पुलाके छादयेदथ
त्रिदिनं ज्वलनस्थित्यै छादनं पुलकैः स्मृतम् । ब्राह्मणान्भोजयेद्भक्त्या स्वयं भुंजीत वाग्यतः
भस्माधिकमभीप्संस्तु ह्यधिकं गोमयं हरेत् । दिनत्रयेण यदि वा एकस्मिन्दिवसे बहु
तृतीये वा चतुर्थे वा प्रातःस्नात्वा सितांबरः । शुक्लयज्ञोपवीती च शुक्लमाल्यानुलेपनः
शुक्लदंतो भस्मदिग्धो मंत्रेणानेन मंत्रवित् । तद्वेति चोच्चारयित्वा भस्मसत्यं न संत्यजेत्
तत आवाहनमुखा उपचारास्तु षोडश । कर्तव्या हुतदानेन ततोऽग्निमुपसंहरेत्
अग्ने भस्मेति मंत्रेण गृह्णीयाद्भस्म चोद्भवम् । अग्निरस्मीति मंत्रेण प्रमृज्य च ततः परम्
संयोज्य गंगासलिलैः कपिलापयसाथवा । चंद्रं कुंकुमकाश्मीरमुशीरं चंदनं तथा
अगुरुद्वितयं चैव चूर्णयित्वा तु सूक्ष्मतः । क्षिपेद्भस्मनि तच्चूर्णमोमिति ब्रह्ममंत्रतः
ततः पयः सेचने च गदितः कपिला मनुः । अमृतं देवि ते क्षीरं पवित्रमिह वर्द्धितम्
तवप्रसादान्मुच्यंते मनुजाः सर्वपाप्मनः । प्रणवेनावहेद्विद्वान्भस्मनो वटकानथ
अणोरणीयानिति हि मंत्रेण तु विचक्षणम् । शंभुरुवाच- इत्थं तु भस्मसंपाद्य शुष्कमादाय मंत्रवित्
प्रणवेन विमृज्याथ सप्तप्रणवमंत्रितम् । ईशानेन शिरोदेशं मुखं तत्पुरुषेण च
उरोदेशमघोरेण गुह्यं वामेन मंत्रयेत् । सद्योजातेन वै पादौ सर्वांगं प्रणवेन तु
तत उद्धूल्य सर्वांगमापादतलमस्तकम् । तत आचम्य वसनं धौतं श्वेतं प्रधारयेत्
पुनराचम्य कर्म स्वं कर्तुमर्हति सर्वतः । ततो भस्मसमादाय प्रमृज्य प्रणवेन तु
त्रिनेत्रं त्रिगुणाधारं त्रयाणां जनकं विभुम् । स्मरन्नमः शिवायेति ललाटे तु त्रिपुंड्रकम्
नमः शिवाभ्यामित्युक्त्वा बाह्वोर्वापि त्रिपुंड्रकम् । अघोराय नम इति उभाभ्यां च प्रकोष्ठयोः
भीमायेति ततः पृष्ठे शिरोधि पश्चिमे तथा । नीलकंठाय शिरसि क्षिपेत्सर्वात्मने नमः
प्रक्षाल्याथ ततो हस्तौ कर्मानुष्ठानमाचरेत् । शिव उवाच- यूयमेवं प्रकारेण भस्म कृत्वा प्रघृष्य च
गुणान्धारयितुं शक्तास्ततः स्रक्ष्यथ वै प्रजाः । शंभुरुवाच- इत्थं शिवोदिता देवा ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः
तथा कृत्वा च विधिना हमहमिकया तदा । अन्योन्यबोधनाशक्ताः प्रणम्य शिवमूचिरे
कं गुणं धारयेत्को वा शिवः प्राह सुतानथ । कर्मशक्तिं तथा ज्ञानं मुखरेण्वैव नश्यति
अल्पायुर्दृश्यते ब्रह्मा मनुभिश्चास्य जीवितम् । योऽहं ब्रह्मांडमालाभिर्भूषितो ब्रह्मगोपनम्
रजोगुणमवष्टभ्य न च जानासि मां तदा । ब्रह्माधिकबलो विष्णुरायुषि ब्रह्मणोऽधिकः
ब्रह्मांडमालाभरणे महेशस्य ममैव तु । चतुर्निःश्वासमात्रेण विष्णोरायुरुदाहृतम्
ब्रह्मणोऽधिकसत्वत्वात्सत्वमालंबतां हरिः । जानाति सर्वकालं मां क्वचिदेव न विस्मरेत्
सात्विकैकैव पूजास्य राजसी तामसी न तु । शांतं शिवं सत्वगुणं रजवक्त्रावमानतः
नभोनीलं तथा चैव गुणं शंभुस्तथाभजत् । सत्वं रजस्तमश्चापि दधार च पुरा किल