कोपमुत्सृज वीर त्वमात्मनोहितमाचर । इत्युक्त्वांतर्दधे देवी भारती वीरभीतितः
अथ वीरो महाज्वालामपासील्लीलयैव तु । क्षणेन महती ज्वाला शतयोजनविस्तृता
एकेन वीरभद्रेण पीता परमदुःसहा । अथ चेंद्रमुखानां च मुनीनां भस्मराशयः
दृष्टा वै वीरभद्रेण आहूताश्च महात्मना । न चाब्रुवन्प्रतिवचो मृता मुनिदिवौकसः
वीरभद्रस्तु विज्ञाय नाशं मुनिदिवौकसाम् । दध्यावमून्कथं सर्वाञ्जीवयाम्यद्य कोविदः
ध्यानेन दृष्टवांश्चापि जीवितं भस्मदेहिनाम् । अथाचम्य मृतानां तु भस्मान्यथ च भस्मना
मृत्युंजयेन मंत्रेण मंत्रितेन ह्यमंत्रयत् । अथोत्थिता मुनिवराः स्वं स्वं रूपमुपाश्रिताः
अथ ते गतवंतश्च गिरिपार्श्वं महाप्रभम् । तत्रापि भक्षिताः सर्वे सर्पेणातिशरीरिणा
अथ वीरो महासर्पसमीपमगमत्प्रभुः । वीरमागतमालोक्य भुजगो योद्धुमारभत्
युयुधे वर्षमेकं तु नानारूपधरः फणी । अथ वीरः प्रगृह्यौष्ठयुगं करयुगेन च
द्विधा चक्रे समस्तांगं देवांस्तत्र गतायुषः । दृष्ट्वाथ भस्मनैवैताञ्जीवयामास शंकरः
अथ देवाः समुनयो वीरभद्रं प्रणम्य तु । गतवंतो यथामार्गं ददृशू रक्ष आगतम्
पंचमेढ्रं महाकायं दोर्भिश्च दशभिर्युतम् । पंचपादसमोपेतं शिरोभिर्युतमष्टभिः
कांक्षमाणं महाहारं युध्यमानो हि वालिना । महावराहवपुषो वासुदेवस्य यद्बलम्
तादृशं द्विगुणीभूतं कपौ वालिनि निश्चितम् । तादृशं वानरश्रेष्ठं ससुग्रीवं सराक्षसः
मुष्टियुद्धे पंचपादैः सहसा हत्य वालिनम् । सुग्रीवं च कराभ्यां स हंतुमेव प्रचक्रमे
आस्ये निक्षिप्य सुग्रीवमग्रसत्कवलं यथा । वालिसुग्रीवग्रसनं दृष्ट्वा चिंतामवाप ह
कथमेनं हनिष्यामि रक्षयिष्ये कथं कपिम् । एवं हि चिंतयानं तं वानरं राक्षसेश्वरः
अग्रसीदेकयत्नेन तथाभूतं च राक्षसम् । दृष्ट्वा देवर्षयः सर्वे पलायनपरास्तथा
पलायमानांस्तान्दृष्ट्वा पंचमेढ्रः स राक्षसः । हस्तैः समस्तैस्तान्सर्वानादायाभक्षयत्तदा
वीरभद्रस्ततो दृष्ट्वा वानरर्षिसुरादनम् । पंचाशद्योजनशिलां करेणादाय तं रुषा
निजघान शिरोमध्ये मध्यमं पतितं शिरः । तत आदाय शैलस्य शृंगं तच्छतयोजनम्
स्थापयित्वा दृढतरं राक्षसेंद्रं तथाहरत् । राक्षसोऽथ बभाषे तं वीरभद्रं त्रिलोचनम्
मम बाहुबलं पश्य वीक्षितं त्वद्बलं मया । असिद्वयं तैलधौतं पंचाशद्योजनोन्नतम्
एकयोजनविस्तारं सुदृढं लक्षणान्वितम् । एकं गृहाणाभिमतं विशिष्टं तन्ममप्रियम्
वीरभद्रस्तथेत्युक्त्वा गृहीत्वासिं महाबलः । करेणाचालयत्तीक्ष्णं क्ष्वेलीं चक्रे ततः क्रुधा
गृहीतासिस्तथा क्ष्वेलद्यं चक्रे राक्षसपुंगवः । वीरभद्रं समभ्येत्य कंठं प्रतिसमर्पयत्
तद्गात्रं भिन्नमभवच्छोणितं निर्गतं बहु । राक्षसस्त्वेकहस्तेन पपौ तच्छोणितं ततः
वीरभद्रः कंठदेशे राक्षसं प्राहरद्रुषा । शिरोद्वयं तथाच्छिन्नं पतमानं ततोऽग्रहीत्
न्यभक्षयदमेयात्मा सिंहनादं चकार ह । तेन नादेन महता क्षुब्धमासीज्जगत्त्रयम्