तस्य भित्तिसमीपे तु भस्मास्ते ह्यभिमंत्रितम् । भस्मनि श्वा पपाताथ ममार च गतो यमम्
यमः संपूज्यावनतो भवान्पुण्यतमो मुनिः । मद्गेहे भवतः स्थानं न योग्यं गम्यतां बहिः
अथ गत्वा बहिस्तस्थौ सारमेयो यमोदितः । संतापावस्थितं तं च नारदो दृष्टवानमुम्
पप्रच्छ च किमर्थं त्वमिह तिष्ठसि दीप्तिमान् । शिवभस्मस्थितमृतं शैवं जाने महामते
शैवानां पापिनां चापि साहसेन तनुत्यजाम् । यमलोको न चास्तीति शिवाज्ञा शिवनोदिता
दधीच उवाच- इत्थमाभाष्य तं श्वानं कैलासमगमन्मुनिः । दंडवत्प्रणिपत्येशं व्यज्ञापयदथो हरम्
देव कश्चिद्यमपुराद्बहिरास्ते स कुक्कुरः । भस्मन्येव मृतस्तद्वद्भवलोकं स चार्हति
अथ मुख्यगणाविष्टो वीरभद्रः शिवेरितः । आनयामास तं श्वानं दिव्यरूपधरं तदा
महेशपादप्रणतं देवायाथ व्यजिज्ञपत् । आह माहेश्वरो देवं गणमेनं कुरुष्व मे
तथेति च शिवः प्राह गणः श्वानमुखोऽभवत् । दधीच उवाच-। अतुल्यं भस्ममाहात्म्यं मयोक्तं ते शुचिस्मिते
इतः परं हि किं भूयः श्रोतुमिच्छसि सुव्रते
शुचिस्मितोवाच- कश्यपं जमदग्निं च देवानां च पुरा कथम् । ररक्ष भस्म तद्ब्रह्मन्समाचक्ष्व मुने मम
दधीच उवाच- कश्यपादियुता देवाः पूर्वमभ्यागमन्गिरिम् । शोकरं नाम विख्यातं गिरिमध्ये सुशोभनम्
नानाविहंगसंकीर्णं नानामुनिगणाश्रयम् । वासुदेवाश्रयं रम्यमप्सरोगणसेवितम्
विचित्रवृक्षसंवीतं सर्वर्तुकुसुमोज्ज्वलम् । तथाविधं प्रविश्यैते गिरिं वयमथापरे
स्तुवंतः केशवं तत्र गताः स्म गिरिशेश्वरम् । दृष्ट्वा तत्र महाज्वालां प्रविष्टाश्च वयं च ताम्
मामेकं तु तिरस्कृत्य ह्यदहद्देवता मुनीन् । मां ददाह ततः पश्चाद्भस्मीभूता वयं शुभे
अस्मानेतादृशान्दृष्ट्वा वीरभद्रः प्रतापवान् । केनापिकारणेनासौ गतवान्पर्वतं च तम्
भस्मोद्धूलितसर्वांगो मस्तकस्थशिवः शुचिः । एकाकी निःस्पृहः शान्तो हाहाशब्दमथाशृणोत्
अथ चिंतापरश्चासीन्म्रियमाण शवध्वनिः । शवानामिवगंधश्च दृश्यते तन्निरीक्षणे
इति निश्चित्य मनसा जगामाग्निमतिप्रभम् । स वह्निर्वीरभद्रं च दग्धुमारब्धवानथ
तृणाग्निरिव शांतोऽभूदासाद्य सलिलं यथा । ततोऽपरां महाज्वालां वीरभद्रस्तु दृष्टवान्
खं गच्छंतीं महाकालो ज्वालां निपतितामपि । मनसा चिंतयच्चापि वीरभद्रः प्रतापवान्
सर्वेषां नाशिनी ज्वाला प्राणिनां शतकोटिशः । तत्सर्वं रक्षणार्थं हि पिपासुश्चाप्यहं त्विमाम्
प्राश्नामि महतीं ज्वालां सलिलं तृषितो यथा । एतस्मिन्नंतरे वीरं वागाह चाशरीरिणी
भारत्युवाच- वीर मा साहसं कार्षीः क्व तृषा क्वाशुशुक्षणिः । तृषितानां जलेनार्थो विपरीतो वनाग्निना
निकामं योजनशिराः प्रणष्टो राक्षसेश्वरः । शतयोजनवक्त्रश्च शतबाहुस्तथापरः
अगस्त्यश्च महाभागो निःशेषं पीतसागरः । एतानन्यानसंख्याताञ्ज्वालेयं तानमारयत्
वीरभद्र उवाच- भीषिकेयं महाज्वाला त्वदुक्ता न हि जायते । सरस्वति भवत्यां च ममरोषश्च जायते
सर्वदेवार्चितपदं वीरभद्रमवेहि माम् । भारत्युवाच- मयोक्तं हितभावेन न द्वेषान्नान्यतो मुने