शंभुरुवाच- आयुष्यवर्द्धने हेतुस्त्रिविधस्यापि देहिनः । पापघ्नं शीतमुष्णं च स्पर्शाच्छिवपदप्रदम्
अत्र ते कीर्तयिष्यामि चेतिहासं पुरातनम् । आसीद्वासिष्ठवंश्यस्तु धनंजय इति द्विजः
तस्य भार्याशतं चासीद्रूपलावण्यसंयुतम् । तासामेका तु सुषुवे शामाकाकरुणं मुने
भार्याणां संख्यया राम सुताश्चासंस्तपस्विनः । पित्रा विभागस्तेषां च विषमः परिकल्पितः
भ्रातॄणां च तदा ह्येव वैरबंधो महानभूत् । नराणामेकजातीनां वैरं नियतमेव तु
अथासौ करुणो गत्वा भवनाशिनिका तटे । नानामुनिगणैः सार्द्धं नरसिंहदिदृक्षया
नृसिंहदर्शनार्थं तु ब्राह्मणेन तु केनचित् । उत्कृष्टफलितंवीरमानीतं रूपगंधवत्
करुणस्तु तदादाय व्यजिघ्रत्फलमुत्तमम् । तत्रस्थिता द्विजगणाः शापेन तमयोजयन्
मक्षिका भव पापात्मन्वर्षाणां शतमप्यतः । शापावसानं भविता दधीचेन महात्मना
अथ मक्षिकतां प्राप्तो भार्यामिदमभाषत । मक्षिकात्वमहं प्राप्तो मां शुभे पालयस्व भोः
इत्युक्त्वा स तथा भूतो बभ्राम च ततस्ततः । अथैवंविधमाज्ञाय ज्ञातयः पापनिश्चयाः
तद्वधे यत्नमास्थाय तैलमध्ये ह्यपातयन् । मृतं पतिमथादाय दुःखिता सा कृशोदरी
तद्दुःखशमनार्थाय प्राह देवीत्वरुंधती । अमुं संजीवयाम्यद्य भस्मनैव शुचिस्मिते
अथाग्निहोत्रजं भस्म अरुंधत्यै न्यवेदयत् । मृत्युंजयेन मंत्रेण मृतजंतौ तथाक्षिपत्
मंदवायुं तथा चक्रे व्यजनेन शुचिस्मिता । उदतिष्ठत्ततो जंतुर्भस्मनोऽस्य प्रभावतः
ततो वर्षशते पूर्णे ज्ञातिरेको ह्यमारयत् । मृते भर्तरि सा साध्वी दुःखिता च शुचिस्मिता
दधीचं नाम विप्रेंद्रं महामाहेश्वरं मुनिम् । जगाम शरणं साध्वी प्राह विप्रस्तपोधनः
त्रियायुषा विहीनं तु जमदग्निं तपोनिधिम् । भस्मैव जीवयामास कश्यपं च तथाविधम्
देवानपि तथाभूतान्मामप्येतादृशं पुरा । तस्मात्तु भस्मना जंतुं जीवयामि तवानघे
इत्येवमुक्त्वा भगवान्दधीचो महेश्वरं वै शरणं जगाम । भस्माभिमंत्र्याथ करे गृहीत्वा संजीवयामास धवं सुसाध्व्याः
महेशस्य करस्पर्शाद्विशापः करुणोऽभवत् । स्वरूपं च ततो गत्वा स्वमाश्रमपदं ययौ
दधीचमपि सा साध्वी गृहमानीय भोजने । प्रार्थयामास विप्रर्षिं भुक्तवानथ स द्विजः
भुक्तवत्यथ विप्रेंद्रे कोटिशिष्याः समागताः । अथ देवाः समायाता भस्मोद्धूलितविग्रहाः
नमस्कृत्य दधीचं तु पप्रच्छुः शिवकांक्षया । देवा ऊचुः - अस्माकं तु पुरा ज्ञानं नष्टमासीन्महामते
गौतमस्य तु भार्यां वै दृष्ट्वा कामातुरा वयम् । तथा च धर्षिता देवी विवाहकृतमंगला
तां वै कामयमानानां नष्टं ज्ञानमभूच्च नः । ततः सर्वे वयं भूता गता दुर्वाससं मुनिम्
स उवाचाधुना सर्वमपनेष्यामि वोमलम् । शतरुद्रियमंत्रेण मंत्रितं शंभुना स्वयम्
ममापि दत्तं तेनैव ब्रह्महत्यादिशांतये । इत्येवमुक्त्वा दुर्वासा दत्तवान्भस्मचोत्तमम्
अथ तद्वचनात्सर्वे वयं विकृतचेतनाः । शतरुद्रियमंत्रेण भस्मोद्धूलितविग्रहाः
निर्धूतपातकाः सर्वे संवृत्तास्तत्क्षणेन हि । आश्चर्यमेतज्जानीमो भस्मसामर्थ्यमीदृशम्