तत्र नारायणपुरं सूर्यकोटिसमप्रभम् । स राम मुनिवर्यास्तु तं दृष्ट्वा विस्मयं ययुः
किमेतदिति चाचिंत्य नः प्रवेशः कथं भवेत् । किमेष प्रलयाग्निः स्यान्मायया परमात्मनः
किंवा नो मरणं त्वद्य उत श्रेयो भविष्यति । इति चिंताकुलेष्वेव स रामेषु मुनिष्वथ
शंभुराह शृणुष्वाद्य राघवैतद्वदामि ते । प्रकल्पिता मया माया त्वत्कृते नैतदद्भुतम्
नारायणीयमेतत्तु परमं धाम भास्वरम् । उष्णशीताद्यविच्छेद्यं ज्ञानगम्यं न चाक्षुषम्
तत्तु पूजयतश्चोर्ध्वं पश्य ब्रह्मपुरोगमान् । दिक्षु सर्वासु च मुनीन्पश्य पूजयतोऽमलान्
चतुरो निगमान्पश्य स्तुवतः परमं पदम् । योगिनः सनकाद्यास्तु योगमास्थाय यत्नतः
ध्यायंति परमं तेजस्तदिदं पश्य राघव । अमुं च रोमशं पश्य प्रदक्षिणनमस्क्रियाः
कुर्वाणं कोटिकोटीश्च वालखिल्यान्मुनीश्वरान् । लक्ष्म्यादिसर्ववनिता पूज्यमानं परं पदम्
साकारं च निराकारं ब्रह्म यत्परिकीर्तितम् । अज्ञानिनो न पश्यंति पश्यंति ज्ञानचक्षुषः
शंभुवाक्यादतः सर्वे पूजयामासुरच्युतम् । गिरिकर्णीं च तुलसीं मल्लिकां मारुतं तथा
नीलोत्पलैरंबुजैश्च कृष्णास्फुटजलैरपि । पूजयंतो महात्मानो महात्मानं जनार्दनम्
नारदं खेऽथ ददृशुर्जटिलं सविपंचिकम् । नारायणपदाघोषं लंबकूर्चोपवीतिनम्
स चापि मनसा दध्यौ क एष इति नारदः । स पपात प्रभोः पादे शंभोरानंदनिर्भरः
शैवीं पंचाक्षरीं विद्यां जजाप मनसा मुनिः । धन्योऽस्म्यनुगृहीतोऽस्मि जन्माद्यसफलं मम
ब्रह्मादिवंद्यं चागम्यं ज्ञातवानस्मि ते पदम् । नारदं तमथ प्राह शंभुर्मैवं वदेति हि
यथा च मां न जानंति तथा मे कुरु वर्तनम् । गच्छ शीघ्रं हरिं ब्रूहि ममागमनमल्पतः
अथ स त्वरया गत्वा सर्वं व्यज्ञापयद्धरिम् । अथ सत्वरया विष्णोरादायार्घोदकं शुभम्
कमलासहितो योगी कोटिकोटिसमावृतः । निर्ययौ नारदं हस्ते गृहीत्वा गरुडध्वजः
नमोनमो नमोस्त्वस्मै शंकरायेत्युदीरयन् । अर्घपाद्यादिना सर्वान्पूजयामास केशवः
प्रावेशयदमेयात्मा नारायणपुरं शुभम् । गृहराजे ततः स्थित्वा नारायण उवाच ह
कथमेते समायाताः कोऽयं राजा महायशाः । अमानुषप्रवेशोऽयं ब्रह्माद्यैरप्यगोचरः
शंभुरुवाच- मुनिवेषा यथा प्राप्ता वयमेते नृपस्तथा । तवांशो नृपतिश्चायं रामचंद्रः प्रतापवान्
एनां संवीक्षितुं पत्नीं तव केशव कांक्षति । नारायणस्तथेत्युक्त्वा प्रविशेत्याह राघवम्
अथ प्रविश्य भवनं लक्ष्मीं वीक्ष्य नमस्य च । विनयावनतो भूत्वा वाचमाह सुचारिणीम्
कृतार्थोऽस्मि न संदेहो वद त्वं किं तु मन्यसे । श्रीदेव्युवाच- त्वं युवा कामकृष्टश्च रूपवानसि राघव
सीता सा चारुसर्वांगी तव पत्नी तया भवान् । वियुक्तोऽस्ति पुरा चासीदतीव विरहाकुलः
ममापि वद सर्वं तदथवा न च लप्स्यसि । सहासान्यथ वाक्यानि यूनां चित्तहराणि च
श्रुत्वा तु तानि सर्वाणि रामभद्रो यतात्मवान् । निर्गंतुं कांक्षते तत्र आनम्य तन्मुखांबुजम्
स्मरबाणेन पद्मेन संपीड्य रघुशेखरम् । अन्वेव निर्ययौ देवी पद्मा पद्मवनप्रिया