स्वकर्मैवोपजीवंति मोहस्थानं न विद्यते । यैर्न दत्तं न च हुतं तीर्थे स्नानं न वा कृतम्
पुनर्नोपकृतं भक्त्या सुकृतं न कृतं परम् । नेष्टं न तप्तं नो जप्तं यैर्न हृष्टतया नृप
परस्मिन्निह घोरेषु पच्यंते निरयेषु ते । दुःशीला ये दुराचारा विहाराहारनिंदिताः
परापकारिणः पापकारिणो दुर्विहारिणः । विदारिणो हि मर्मोक्त्या पापाः परहृदां हि ये
निरये ते विपच्यंते ये परस्त्रीविहारिणः । एहि नूनं महीपाल गच्छामो हरिमंदिरम्
न ते पुण्यवता युक्तमिहस्था तु मतः परम् । राजोवाच- यद्यहं सुकृती दूताः कस्मादस्मिन्महाभये
नारके पथि वा नीतः किं वा मे सुकृतं परम् । मयापि न कृतं तादृक्सुकृतं कामशालिना
कथं पुरि हरेर्गंता संशयानोऽहमस्मि वै । दूता ऊचु- सुकृतं न कृतं सत्यं त्वया कामवशात्मना
नेष्टं यज्ञैर्न वा यज्ञावशिष्टं भवताशितम् । किंतु माधवमासे यद्विधिना वत्सरत्रयम्
प्रातः स्नात्वा गुरुवचः प्रेरितेन पुरा त्वया । भक्त्या संपूजितो विष्णुर्विश्वेशो मधुसूदनः
महापापातिपापौघ निहंता भक्तवत्सलः । सर्वधर्मैकसारेण तेनैकेन नरेश्वर
नीयते पुण्यभवनं पूज्यमानो मरुद्गणैः । महतामपि पापानां निहंता माधवोऽर्चितः
तथैव माधवो मासो मर्त्यानां विधिनोदितः । यथैव विस्फुलिंगेन ज्वाल्यते तृणसंचयः
प्रातःस्नानेन वैशाखे तथाघौघोऽपि दह्यते । तावद्वपुषि पापानि प्रभवंति महान्त्यपि
यावन्न माधवे मासि तीर्थे मज्जति चोषसि । वैशाखे मासि यो युक्तो यथोक्तनियमैर्नरः
हरिभक्त्यैव पापौघैर्मुक्तोऽच्युतगृहं व्रजेत् । आजन्मनो हि सुकृतं यत्त्वया न पुरा कृतम्
तेन त्वं निरयस्थानमार्गं नीतो नरेश्वर । अथ भूमिपते तूर्णमस्माभिस्तु मरुद्गणैः
स्तूयमानो विमानेन गच्छ गोविंदमंदिरम्
इति श्रीपद्मपुराणे पातालखंडे वैशाखमासमाहात्म्ये । एकोत्तरशततमोऽध्यायः
यम उवाच- ततस्तु करुणावार्धिस्तेषां शोकेन पीडितः । भूपतिः श्रीहरेर्दूतान्विनयेनाह वाडव
ऐश्वर्यस्याभिजात्यस्य गुणानां सुकृतस्य च । संतः फलं हि गण्यंते यद्भीतपरिरक्षणम्
यद्यस्ति सुकृतं किंचिन्मम तेनैव जंतवः । स्वर्गे गच्छंतु मुक्तौघाः स्थाने तेषां वसाम्यहम्
एवं भूपवचः श्रुत्वा तस्य सत्यवतो हि ते । ध्यायंतः सत्यमौदार्यमब्रुवंस्ते वचो नृपम्
दूता ऊचु- अनेन तव कारुण्यकर्मणा वचसा नृप । बभूव वृद्धिर्धर्मस्य संचितस्य विशेषतः
स्नानं दानं जपो होमस्तपो देवार्चनादिकम् । कृतं यन्माधवे मासि तदनंतफलं विदुः
स्वर्गे यज्वा च दाता च क्रीडते त्रिदशैः सह । वापीषु हेमपद्मासु कल्पवृक्षतलेऽपि च
गीयमानो मुदं याति गीर्वाणरमणीगणैः । जलान्नदानतो लोकं लभते वारुणं शुभम्
कुलानि हेलया सप्त संतारयति गोप्रदः । हयं दत्वा रवेर्लोकं याति विद्याप्रदो नरः
ब्रह्मलोकं तथा हेमदानाद्याति सुरालये । यो ददाति तथा कन्यां विष्णुलोकं स गच्छति
माधवेमासि यः स्नात्वा दत्वा संपूज्य माधवम् । अवाप्य सकलान्कामान्प्रयाति पदमव्ययम्