कृतपातकिनस्त्वत्र प्राणत्यागादनंतरम् । याम्यं पंथानमाश्रित्य दुःखमश्नंति दारुणम्
यमस्य पुरुषैर्घोरैः कृष्यमाणा इतस्ततः । अंधकारे निपतिता भक्ष्यंते ह्यतिदारुणैः
श्वभिः शृगालैः क्रव्यादैः काककंकबकादिभिः । अग्नितुंडैर्वृकव्याघ्रैर्भुजगैर्वृश्चिकादिभिः
अग्निना दाह्यमानाश्च तुद्यमानाश्च कंटकैः । क्रकचैः पाट्यमानाश्च पीड्यमानाश्च तृष्णया
क्षुधया बाध्यमानाश्च घोरैर्व्याधिगणैस्तथा । पूयशोणितगंधेन मूर्छ्यमानाः पदेपदे
क्वाथ्यंते च क्वचित्तैलैस्ताड्यन्ते मुशलैः क्वचित् । आयसीषु प्रपच्यंते शिलासु क्वचिदेव च
क्वचिद्वांतमथाश्नंति क्वचित्पूयमसृक्क्वचित् । क्वचिद्विष्ठां क्वचिन्मांसं पूतिगंधिषु दारुणम्
कृमिभिर्भक्ष्यमाणाश्च वह्नितुंडैः क्वचित्क्वचित् । केशशोणितमांसासृग्वसास्थिनिकरेषु च
अस्थिताः कुणपाः कीर्णाः कृमिभिर्भक्षिताः स्फुटम् । काककंकमहागृध्रवदनैर्ध्वंसितेषु च
शिवदुर्गंधनीरंध्र संघट्टशतकोटिषु । करपत्रशिलापत्रतप्त निस्तैलकेषु च
लोहतैलवसास्तंभ कूटशाल्मलसद्मसु । क्षुरकंटककीलोग्र ज्वालास्तंभविभातिषु
तप्तं वैतरणीपूयपूरितेषु पृथक्पृथक् । असिपत्रवनोत्कृत्त नरनारीस्तनेषु च
घोरांधकारग्रहणदारुणेषु मुहुर्मुहुः । पापच्यमानाः क्रंदंतो दारुणैर्विविधैर्वधैः
कंठेषु बद्धपाशाश्च भुजगावेष्टिताः क्वचित् । पीड्यमानास्तथा यंत्रैः कृष्यमाणाश्च जानुभिः
भग्नपृष्ठशिरोग्रीवाः स्तब्धकंठाः सुदारुणाः । कूटागारे भ्राम्यमाणाः शरीरैर्यातनाक्षमैः
पीड्यंते पापिनो राजन्क्रंदमाना विकर्मिणः । सहितं विषयास्वादैः क्रंदनं तैर्विधीयते
भुज्यते च कृतं पूर्वमेतत्सर्वैश्च जंतुभिः । परस्त्रीषु कृतः संगः प्रीतये दुःखदो हि सः
मुहूर्तविषयास्वादो जातोऽनेकाब्ददुःखदः । वपुषस्तव राजेंद्र प्रातःस्नानस्य माधवे
विधिना पावनस्यैते प्राप्य स्पर्शं च मारुतः । लब्धसौख्याः क्षणं जाता महसाप्यायितास्तव
आक्रंदरहितास्तेन जातास्ते निरये स्थिताः । नामापि पुण्यशीलानां श्रुतं सौख्याय कीर्तितम्
जायते तद्वपुस्पर्शवायुस्पर्शः सुखावहः । यम उवाच- इति दूतवचः श्रुत्वा स राजा करुणानिधिः
प्रत्युवाच हतान्दूतान्विष्णोरद्भुतकर्मणः । कोमलं हृदयं नूनं साधूनां नवनीतवत्
वह्निसंतापसंतप्तं तद्यथा द्रवति स्फुटम् । राजोवाच- नार्तं जंतुमहं हित्वा पीडितुं गंतुमुत्सहे
तं पापिष्ठं धिगार्तानामार्तिं शक्तो न हंति यः । मदंगसंगमोच्छिष्टवायुस्पर्शेन ते यदि
जंतवः सुखिनो जातास्तस्मात्तत्र नयंतु माम् । पवित्रयंति जननीमवनीमपि ते नराः
परतापच्छिदो ये तु चंदना इव चंदनम् । परोपकृतये ये तु पीड्यंते कृतिनो हि ते
संतस्त एव ये लोके परदुःखविदारणाः । आर्तानामार्तिनाशार्थं प्राणा येषां तृणोपमाः
तैरियं धार्यते भूमिर्नरैः परहितोद्यतैः । मनसो यत्सुखं नित्यं तत्स्वर्गो नरकोपमः
तस्मात्परसुखेनैव सुखिनः साधवः सदा । वरं निरयपातोऽत्र वरं प्राणवियोजनम्
न पुनः क्षणमार्तानामार्तिनाशमृते सुखम् । दूता ऊचु- जंतवो निरये घोरे पच्यंते तेत्र पापिनः