मित्रावज्ञा मनुष्याणां नरकक्लेशदायिनी । ममैव पृथिवीपाल दृष्टा केवलमेवतत्
पित्रभक्तिर्द्विजश्रेष्ठ इहामुत्र च दुःखदा । इह संपद्विनाशाय परत्र नरकाय च
वरं मन्ये महीपाल ब्रह्महत्यादि पातकम् । कदाचिन्निष्कृतिस्तस्मादियं भवति शाश्वती
दुःखार्जितं पुण्यवृक्षं सर्वक्लेशविनाशनम् । पित्रवज्ञाकुठारेण च्छिंदंति भुवि मानवाः
यत्किञ्चिद्दीयते राजन्पित्र्ये वक्त्रे परंतप । तदश्नाति स्वयं विष्णुः पितृरूपो हरिर्यतः
प्रत्यक्षदेवौ पितरौ सेवंते येत्वहर्निशम् । सर्वसिद्धिर्भवेत्तेषां प्रसादाज्जगतीपतेः
पितृभक्तिविहीना ये दिनं तिष्ठंति मानवाः । तावत्कल्पसहस्रं तु तिष्ठंति नरके जनाः
तस्मादिदं महादुःखं बभूव मम सांप्रतम् । मोक्षं कदा गमिष्यामि सदारोऽहं न वेद्मि तत्
व्यासउवाच- एतत्तस्य वचः श्रुत्वा प्रगृह्य द्विजसत्तम । बभूव हर्षितो राजा विस्मितश्च पुनः पुनः
राजोवाच- आश्चर्यं हि वचो गृध्र श्रुतमेतन्मुखात्तव । मम चैषां च हृदये प्रतीतिर्न हि जायते
अथांतरिक्षे वागुच्चैरिति जाता नृपोत्तम । सत्यं सत्यं सत्यमिदं संदेहोनात्र विद्यते
ततः स पक्षी विप्रर्षे सहसा भार्यया सह । गङ्गा माहात्म्यकथनात्पूर्वस्थित इवाभवत्
दिवि दुंदुभयो नेदुर्जगुर्गन्धर्वसत्तमाः । ननृतुश्चाप्सरोवर्गा ह्यपतत्पुष्पवर्षणम्
विमानमागतं दिव्यं सर्वभोगसमन्वितम् । समायाता दूतगणाः प्रेषिताः कैटभद्विषा
अथासौ सर्वगो विप्र प्रियया सह भार्यया । सद्यो विमानमारुह्य जगाम भवनं हरेः
एतच्छ्रुत्वाद्भुतं कर्म स राजा द्विजसत्तम । सपुत्रदारः सेवायां गङ्गायास्तत्परोऽभवत्
भागीरथ्या समं तीर्थं नास्ति वै भुवनत्रये । यन्नामोच्चारणादेव सर्वगो मोक्षमाप्नुयात्
गङ्गाद्वारस्य माहात्म्यं कथितं ते द्विजोत्तम । समस्तपापविध्वंसि किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि
अध्यायमेतत्परमादरेण पठंति ये देवगृहे मनुष्याः । शृण्वंति ये च द्विजवर्गभक्ता नश्यंति तेषां दुरितानि सद्यः
व्यास उवाच- पुनर्वक्ष्यामि विप्रेन्द्र गङ्गामाहात्म्यमुत्तमम् । गङ्गाकथासुधापानं कुरु मुक्तिं यदीच्छसि
दानं दत्तं तेन सर्वं तेन सर्वे मखाः कृताः । तेन प्रपूजितो विष्णुर्यद्भक्तिर्भीष्म मातरि
गङ्गायां धर्मकर्माणि क्रियंते यानि कानि च । अक्षयानि भवंत्यस्य तानि सर्वाणि जैमिने
वहंतं जलमालोक्य गाङ्गेयानि जलानि यः । भक्त्या गच्छेत्समुत्थाय सोऽश्वमेधसहस्रकृत्
गङ्गाजलेष्वागतेषु यो नो तिष्ठति भक्तितः । पशुता शाश्वती तस्य जन्मजन्मनि जैमिने
गाङ्गेयं जलमासाद्य यो न गृह्णाति भक्तितः । जन्मकोट्यर्जितं पुण्यं क्षणादेव तु नश्यति
गङ्गातीरं जिगमिषुं यस्तु वारयते द्विज । स कोटिकुलसंयुक्तो रौरवं नरकं व्रजेत्
मूत्रं वाथ पुरीषं वा गंगातीरे करोति यः । न दृष्टा निष्कृतिस्तस्य कल्पकोटिशतैरपि
श्लेष्माणं वापि निष्ठीवं दूषिकां वाश्रु वा मलम् । गंगातीरे त्यजेद्यस्तु स नूनं नारकी भवेत्
उच्छिष्टं कफकं चैव गङ्गागर्भे च यस्त्यजेत् । स याति नरकं घोरं ब्रह्महत्यां च विंदति
गङ्गारोधसि यः पापं कुरुते मूढधीर्नरः । तदक्षय भवेन्नूनं नान्यतीर्थेषु शाम्यति