वैशाख्यामपि शक्त्या वा भोजयेद्ब्राह्मणान्दश । त्रिरात्रमुत्थितः स्नात्वा सकृच्च प्रयतः शुचिः
गौरान्वा यदि वा कृष्णांस्तिलान्क्षौद्रेण संयुतान् । दत्वा द्वादशविप्रेभ्यस्तेनैव स्वस्ति वाचयेत्
प्रीयतां धर्मराजो मे पितॄन्देवांश्च तर्प्पयेत् । यावज्जीवकृतं पापं तत्क्षणादेव नश्यति
अयुतायुतं च तिष्ठेत्स स्वर्गलोके यथासुखम् । मामेव तु न पश्येत्स पूजितोऽखिल दैवतैः
पाकान्नोदक कुंभादि पितृदैवत तुष्टये । त्रयोदश्यां चतुर्दश्यां पूर्णायां च दिनत्रयम्
यो दद्याद्भक्तितो विप्र महापापैः प्रमुच्यते । सुवर्णतिलपात्रैस्तु ब्राह्मणाञ्छक्तितोऽन्वहम्
तर्प्पयेदुदपात्रैस्तु ब्रह्महत्यां व्यपोहति । वैशाख्यां पौर्णमास्यां च सृष्टाः कमलयोनिना
तिला देयाश्च भक्त्या च श्रेयः संतति हेतवे । इहार्थे च पुरावृत्तं तदाकर्णय सुव्रत
फलं माधवमासस्य पूर्णायां परमाद्भुतम् । मेषसंक्रममारभ्य तिथयस्त्रिंशदुत्तमाः
सर्वयज्ञाधिकाः पुण्याः पुराणेषु प्रकीर्तिताः । विशेषतोऽपि तास्तिस्रः पवित्राः पापिदुर्लभाः
ततोपि पूर्णिमा पुण्या माधवी माधवप्रिया । एषा वाराहकल्पादि तिथिराद्या महाफला
पुरा नारायणेनास्यामादिदैत्यौ विमोहितौ । हिरण्याक्ष मधू विप्र पृथिवी च समुद्धृता
त्रयोदश्यां चतुर्दश्यां पौर्णमास्यामयं विभुः । क्रमादेतत्त्रयं चक्रे शुक्लेऽस्मिन्मासि माधवे
ततः प्रभृति विप्रेंद्र विशेषादेव पूर्णिमा । कल्पादिः पावना ख्याता कर्मणः कल्पसाक्षिणी
येन स्नानं न वैशाखे प्रातर्नियमशालिना । किं तस्य जन्मना विप्र नूनमात्मापकारिणा
त्रयोदश्यां चतुर्दश्यां पौर्णमास्यां विशेषतः । अपिसम्यग्विधानेन नारी वा पुरुषोऽपि च
प्रातः स्नातः सनियमः सर्वपापैः प्रमुच्यते । स्नानदानार्चनश्राद्धक्रियापुण्यादिवर्जिता
यस्यातीता च वैशाखी स नूनं निरयालयः । न वेदेन समं शास्त्रं न तीर्थं गंगया समम्
न दानं जलगोतुल्यं न वैशाखी समा तिथिः । जलधेनुं च यो दद्याद्वैशाख्यां विष्णुतत्परः
त्रयाणामपि देवानां चतुर्थोऽयं विशेषतः । मातृहा पितृहा चैव भ्रूणहा गुरुतल्पगः
जलधेनुं समालोक्य मुच्यते सर्वपातकैः । दशपूर्वान्परान्वंश्यान्नरकात्तारयंतिते
जलधेनुं प्रयच्छंति वैशाख्यां विधिनात्र ये । शर्करा फल तांबूलमुपानत्करपत्रिकाः
प्रयच्छंति द्विजाग्र्येभ्यो धन्यास्ते चात्र कीर्तिताः । मणिकोदककुंभांश्च पक्वान्नं हैमदक्षिणाम्
यः प्रयच्छति वैशाख्यां सोऽश्वमेधफलं लभेत् । अत्राप्युदाहरंतीममितिहासं पुरातनम्
ब्राह्मणस्य च संवादं प्रेतैः सार्द्धं महावने । ब्राह्मणो धनशर्मासीन्मध्यदेशे पुरानघ
कुशाद्यर्थं वनं यातो ददर्शेदमथाद्भुतम् । भीतोऽपश्यदसौ प्रेतान्दुष्टांस्त्रीनति दारुणान्
ऊर्ध्वकेशान्सरक्ताक्षान्कृष्णदंतान्कृशोदरान् । कुर्वतो विविधा रावान्धावतोपि यतस्ततः
तान्दृष्ट्वा भयसंत्रस्तो ब्राह्मणो विद्रुतो जवात् । क्रंदमानास्ततस्तेपि तमेवानु ययुस्तदा
सधर्ष्यमाणस्तैः प्रेतैरुवाच मधुरं वचः । धनशर्मोवाच- के यूयं वः कुतोऽवस्था जातेति निरयोचिता
भयार्त्तमनुकंप्यं मां दुःखितं त्रातुमर्हथ । वैष्णवं बहुभृत्यं च निःस्वं विप्रं वनागतम्