नारद उवाच- एवमुक्तस्ततस्तैस्तु प्रतीतैरपि पूजितः । मुनिशर्मा ययावेतैरनुयातस्तु पंचभिः
तत्र गत्वा ततः प्रातः स्नात्वा कृत्वा तथाविधिम् । स्नापयामास तान्प्रेतान्नामतो दर्भनिर्मितान्
स्मृताश्च मुनिना तीर्थे स्नापिता नामतस्तथा । प्रेताः पुण्यवता तेन सद्यो मुक्ता दिवं ययुः
ते पापिनः पंच यदैव रेवाजले निमग्ना वचसैव तस्य । श्रीमाधवे मासि विवर्णदेहाः सद्यः सुवर्णैकरुचो बभूवुः
पापप्रशमनं स्तोत्रं श्राविता मुनिशर्मणा । समक्षं सर्वलोकानां जातास्ते वरकांतयः
तत्रस्था मानवास्तांस्तु विरजान्स्नानमात्रतः । न स्पृशंति च राजेंद्र पापिसंसर्गशंकथा
मुनिशर्मानुरोधेन ततो धर्मप्रमाणतः । सद्यो दिव्याभवद्वाणी यदेते विगतैनसः
स्नातानां माधवेमासि मुकुंदहृदयात्मनाम् । पापप्रशमनं स्तोत्रं शृण्वतामिह सादरम्
चित्रं किमत्र या शुद्धिर्जायते पापसंचयात् । सर्वेषामेव पापानां प्रायश्चित्तमिदं परम्
यत्प्रातर्माधवे मासि भक्त्या तीर्थेऽवगाहनम् । यतः प्रेतास्तु ते पापाः स्नापिता नाममात्रतः
स्मृताः पुण्यवता तेन मोचिता मुनिशर्मणा
इत्येवमाकर्ण्य गिरं नभःस्थामत्यद्भुतामाशु ततो मनुष्याः । शशंसुरेतानपि पंचपुण्यान्वैशाखमासं च मुनिं च रेवाम्
अथ चाकर्ण्य भूपालः स्तवं दुरितनाशनम् । यदाकर्ण्य नरो भक्त्या मुच्यते पापराशिभिः
यस्य श्रवणमात्रेण पापिनः शुद्धिमागताः । अन्येऽपि बहवो मुक्ताः पापादज्ञानसंभवात्
परदार परद्रव्य जीवहिंसादिके यदा । प्रवर्तते नृणां चित्तं प्रायश्चित्तं स्तुतिस्तदा
विष्णवे विष्णवे नित्यं विष्णवे विष्णवे नमः । नमामि विष्णुं चित्तस्थमहंकारगतं हरिम्
चित्तस्थमीशमव्यक्तमनंतमपराजितम् । विष्णुमीड्यमशेषाणामनादिनिधनं विभुम्
विष्णुश्चित्तगतो यन्मे विष्णुर्बुद्धिगतश्च यत् । यच्चाहंकारको विष्णुर्यो विष्णुर्मयि संस्थितः
करोति कर्तृभूतोऽसौ स्थावरस्य चरस्य च । तत्पापं नाशमायाति तस्मिन्नेव हि चिंतिते
ध्यातो हरति यत्पापं स्वप्ने दृष्टस्तु भावनात् । तमुपेंद्रंमहं विष्णुं प्रणमामि नतिप्रियम्
जगत्यस्मिन्निरालंबे मधुसूदनमच्युतम् । हस्तावलंबनं स्तोत्रं विष्णुं वंदे परात्परम्
सर्वेश्वरेश्वरविभो परमात्मन्नधोक्षज । हृषीकेश हृषीकेश हृषीकेश नमोस्तु ते
नृसिंहानंत गोविंद भूतभावन केशव । दुरुक्तं दुष्कृतं ध्यातं शम पापं नमोस्तु ते
यन्मया चिंतितं दुष्टं स्वचित्तवशवर्तिना । अकार्य्यमघमत्युग्रं तच्छमं नय केशव
ब्रह्मण्यदेव गोविंद परमार्थपरायण । जगन्नाथ जगद्धातः पापं शमय मेऽच्युत
यच्चापराह्णे सायाह्ने मध्याह्ने च तथा निशि । कायेन मनसा वाचा कृतं पापमजानता
जानता च हृषीकेश पुंडरीकाक्ष माधव । नामत्रयोच्चारणतः सर्वे यांतु मम क्षयम्
शारीरं मे हृषीकेश पुंडरीकाक्ष मानसम् । पापं प्रशममायातु वाक्कृतं मम माधव
यद्भुंजानः पिबंस्तिष्ठन्स्वपञ्जाग्रद्यदास्थितः । अकार्षं पापमर्थार्थं कायेन मनसा गिरा
महदल्पमपि प्रायो दुर्योनि नरकावहम् । तत्पापं प्रशमं यातु वासुदेवस्य कीर्तनात्