ब्राह्मणाय पुरा तस्मै गणिकात्वेऽपि संगता । स्नात्वा च माधवे मासि किंचित्तत्रापि यद्ददौ
तस्य दानस्य सा भुंक्ते स्नानस्य च फलोदयम् । पिबते शीतलं तोयं मिष्टान्नं च तथानिशम्
दिव्यान्भोगान्प्रभुंजाना वर्तते च प्रभोर्गृहे । भुंजते विधिदत्तं च दुःखशोकादिपीडिता
यत्पुरा नरनारीणां गृहभंगरताऽभवत् । तस्यकर्मविपाकोऽयमस्याः किंचिदुपस्थितः
माधवस्नानमाहात्म्याद्विनैव यमयातनाम् । महापापापि ते वीर सुंदरी सा सुताभवत्
एतत्ते सर्वमाख्यातं तव पुत्र्या विचेष्टितम् । सर्वजन्मभवं वीर कर्म दुष्कर्मसंभवम्
नारद उवाच- जातूकर्णवचश्चित्रमेवमाकर्ण्य भूपतिः । तमुवाच नमस्कृत्य ज्ञानिनं मुनिमादरात्
दिवोदास उवाच- कथमेषा विमुच्येत दुःखादस्मान्मुनेधुना । जातूकर्ण उवाच-। कथयामि महत्पुण्यं येनेयं सुखिता भवेत्
अप्रकाशमपि प्रायः प्रवक्ष्यामि तवाग्रतः । स्वल्पमप्यद्भुतं कर्म विकर्मशतनाशनम्
यथा हरेर्ध्यानबलेन पापं विनाशमायाति महत्समग्रम् । प्रातस्तदा माधवमासदानस्नानेन घोरं विलयं प्रयाति
यथा हरेर्भीतिभयेन नागा नश्यंति सर्वे निचयास्तथैव । नूनं रवौ मेषगते विभाति स्नानेन तीर्थे च हरिस्तवेन
तेजसा वैनतेयस्य पन्नगा इव पातकाः । विद्रवंति च वैशाखस्नानेनोषसि निश्चितम्
तस्माद्देयापि भूपाल दिव्यादेवी पुनः स्वयम् । कृत्वा वैशाखश्रवणं श्रुत्वा पापहरं स्तवम्
भवित्री भर्तुः संयोगसुखसंभोगभागिनी । सुदेवोऽपि स जातोस्ति पांड्यदेशाधिपो बली
वैशाखमासि रेवायां स्नानपुण्येन भूपते । तस्मा एव सुतां देहि विशुद्धां स्नानतस्तथा
माधवस्य पुनः स्तोत्रं श्रवणान्माधवस्य च । संदेहो नात्र कर्तव्यो विचित्रं पश्य भूपते
इहामुत्रफलं तस्य समाख्यं पुण्यकर्मणः । नारद उवाच- इत्याकर्ण्यैव मुदितो राजा तमखिलं ततः
कारयामास तां पुत्रीं जातूकर्णोदितं विधिम् । वीरसेनेन तेनैव पांड्यदेशाधिपेन सा
पुराजन्मैकसुहृदा दिव्यादेवी विवाहिता । बुभुजे भूरिविषयांश्चिरं सुचरितव्रता
वीरेसेनेन सुहृदा पूर्वजन्मकृतेन च । एतत्ते किंचिदाख्यातमंबरीष समासतः
वैशाखस्नानमाहात्म्यं किमन्यच्छ्रोतुमर्हसि
इति श्रीपद्मपुराणे पातालखंडे वैशाखमासमाहात्म्ये चित्रोपाख्याने। त्रिनवतितमोऽध्यायः
अंबरीष उवाच- पापप्रशमनं स्तोत्रं श्रोतुमिच्छामि तद्विभो । यस्य श्रवणमात्रेण पापराशिर्विलीयते
धन्योऽस्म्यनुगृहीतोऽस्मि श्रावितोऽस्मि शुभं विधिम् । विकर्मोपार्जितं यस्य श्रवणादेव हीयते
चित्रं किमत्र मधुसूदन दैवतस्य मासस्य पुण्यसवनैरिह माधवस्य । स्नानैरवश्यविहितैरघराशिनाशः स्याद्यस्य नामपठनादपि तस्य लोकः
तदेव पुण्यं परमं पवित्रं हृद्यं च लोके सुकृतैकलभ्यम् । यदुच्यते केशवनामधेयं मन्ये मुने माधवमासि भव्यम्
धन्यास्तु ते माधवमासि नाम स्मरंति येऽहो मधुसूदनस्य । तस्यैव मे किंचिदहो चरित्रं पुनः पवित्रं वद विश्वजन्यम्
सूत उवाच- वचः समाकर्ण्य हरिप्रियस्य प्रीतो मुनिस्तस्य नृपोत्तमस्य । स माधवस्नानसमुत्सुकोऽपि कथारसेनाह स माधवस्य
नारद उवाच- सत्यं महीपाल मिथो मुकुंदकथारसालापविधिर्विशुद्धः । त्वया समं माधवमासधर्मस्नानाधिकोऽयं हरिदैवतेन
जीवितं यस्य धर्मार्थं धर्मो हर्यर्थमेव च । अहोरात्राणि पुण्यार्थं तं मन्ये वैष्णवं भुवि