एवं शास्त्रोक्तविधिना स्वल्पेनापि न संशयः । पापस्य महतोऽपि स्यात्क्षयः सम्यग्विधानतः
फलाधिक्यं भवेद्विद्वन्नाधिक्याद्भावकर्मणोः । सूक्ष्मा धर्मस्य गतयो दुर्ज्ञेया विबुधैरपि
प्रियो माधवमासोऽयं माधवस्य महात्मनः । एकोऽपि त्रिषु लोकेषु समग्रेप्सितदायकः
पुण्येन गांगेन जलेन काले देशे बुधः स्नानपरः कथंचित् । आजन्मनो भावहतोऽपि दाता न शुध्यतीत्येव मतं ममैतत्
प्रज्वाल्य वह्निं घृततैलसिक्तं प्रदक्षिणावर्तशिखं स्वकाले । प्रविश्य दग्धः किल भावदुष्टो न स्वर्गमाप्नोति फलं न चान्यत्
गंगादितीर्थेषु वसंति देवा देवालये यक्षगणाश्च नित्यम् । विनाशनं यांति कृतोपवासा भावोज्झितास्तेन फलं लभंते
भावं ततो हृत्कमले निधाय श्रीमाधवं माधवमासि भक्त्या । यजेत यः स्नानपरो विशुद्धः पुण्यं न शक्ता वयमस्य वक्तुम्
इहार्थेऽपि पुरावृत्तमाकर्णय महीपते । विचित्रं कथयिष्यामि फलं किमपि कर्मणाम्
तस्य माधवमासस्य प्रसादान्माधवस्य च । यथापि ब्राह्मणी काचित्स्वैरिण्याप शुभं फलम्
दिवोदासेति विख्यातः पुरा कांतीश्वरोऽभवत् । तस्यापत्यं महारत्नं नारीणामुत्तमं सदा
गुणरूपसमायुक्ता सुशीला चारुमंगला । दिव्यादेवीति विख्याता रूपेणाप्रतिमा भुवि ३७ (द्र. पद्मपुराण [https://sa.wikisource.org/s/fwm भूमिखण्ड, अध्यायः ८५.५४])। पित्रा त्वालोकिता सा तु रूपलावण्यसंयुता । स तां दृष्ट्वा दिवोदासो दिव्यां देवीं सुतां तदा
कस्मै च दीयते कन्या सुवराय महात्मने । इति चिंतापरो भूत्वा समालोक्य नरोत्तमः
रूपदेशस्य राजानं सम्यग्ज्ञात्वा महीपतिः । चित्रसेनं महात्मानं समाहूय ततो नृपः
कन्यां ददौ दिवोदासश्चित्रसेनाय धीमते । तस्या विवाहकालस्य संप्राप्ते समये नृप
मृतोऽसौ चित्रसेनस्तु कालधर्मेण वै किल । दिवोदासश्च धर्मात्मा चिंतयामास भूपतिः
ब्राह्मणांश्च समाहूय पप्रच्छ नृपनंदन । अस्या विवाहकाले तु चित्रसेनो दिवं गतः
अस्यास्तु कीदृशं कर्म भविष्यति ब्रुवंतु मे । ब्राह्मण उवाच-। विवाहो जायते राजन्कन्यायास्तु विधानतः
पतिर्मृत्युं प्रयात्येव यो वा त्यागं करोति च । महाधिव्याधिना भीतस्त्यागं कृत्वा प्रयाति च
प्रव्राजितो भवेद्राजन्धर्मशास्त्रेषु दृश्यते । तस्यां रजस्वलायां च अन्यः पतिर्विधीयते
विवाहं तु प्रधानेन पिता कुर्यान्न संशयः । एवं राजन्समादिष्टं धर्मशास्त्रे शुभैर्जनैः
विवाहः क्रियतामस्या इत्यूचुस्ते द्विजोत्तमाः । दिवोदासश्च धर्मात्मा ब्राह्मणैस्तु प्रणोदितः
विवाहार्थं महाराज मानसं कृतवान्नृप । पुनर्दत्ता प्रदानेन दिव्यादेवी नृपोत्तम
पुष्पसेनाय पुण्याय तस्मै राज्ञे महात्मने । मृत्युधर्मं गतो राजा विवाहसमयेऽपि सः
यदा यदा महाभागो दिव्यादेव्याश्च भूपतिः । करोति स पितोद्योगं विवाहस्यातिदुःखितः
भर्तापि म्रियते काले प्राप्तलग्नस्तदा तदा । एकविंशतिभर्तारः कालेकाले मृतास्ततः
ततो राजा महादुःखी संजातः ख्यातविक्रमः । समालोक्य तमाहूय मंत्रिभिः सह निश्चलः
स्वयंवरे महाबुद्धिं चकार पृथिवीपतिः । अथ तेन समाहूता राजानो विविधा नृपाः
स्वयंवरार्थं वै तस्या बहवो धर्मतत्पराः । तस्यास्तु रूपसंक्षुब्धा मृत्युना प्रेषिता नृपाः
संग्रामं चक्रिरे मूढा मृतास्तेऽथ परस्परम् । एवं तेषां क्षयो जातः क्षत्त्रियाणां नरेश्वर
दिव्यादेवी च दुःखार्ता रुरोद करुणं ततः । बालामालोक्य तां राजा रुदंतीं चातिदुःखिताम्