अनुभूय ततस्त्वंते स्वर्गमक्षयमाप्स्यसि । पूर्वजन्मकृतं सर्वं यत्त्वया परिचेष्टितम्
तन्मया कथितं विप्र तवाग्रे परिचेष्टितम् । एवं ज्ञात्वा महाभाग वैशाखे च विशेषतः
स्नात्वा सम्यग्विधानेन मधुसूदनमर्चय । देवमाराध्य गोविंदं नारायणमनामयम्
प्राप्स्यसि त्वं सुखं पुत्रं धनानि हरिमव्ययम्
नारद उवाच- ब्रह्मात्मजेनापि महानुभावः स विप्रवर्यः परिबोधितो हि । हर्षेणयुक्तः स महानुभावो भक्त्या वसिष्ठं प्रणिपत्य तत्र
आमंत्र्य विप्रं स जगाम गेहं तां प्राह भार्यां सुमनां महर्षिः । सर्वं हिवृत्तं ममपूर्वचेष्टितं तेनैव विप्रेण तवप्रसादात्
भद्रे वसिष्ठेन विकाशनीतमद्यैव मोहः परिनाशितो मे । आराधयिष्येमधुसूदनंतुश्रीमाधवेमासिनिमज्ज्यभक्त्या
नारद उवाच- आकर्ण्य वाक्यं परमं पवित्रं सुमंगलं मंगलहेतुमुच्चैः । हर्षेण युक्ता तमुवाच कांतं धन्योसि विप्रेण विबोधितस्त्वम्
इति श्रीपद्मपुराणे पातालखंडे वैशाखमासमाहात्म्ये देवशर्मोपाख्याने नवतितमोऽध्यायः
नारद उवाच-। देवशर्मा महाप्राज्ञः समं सुमनसा तया । तीर्थे कनखले पुण्ये गंगायामतिविश्रुते
वैशाखे विधिना स्नानं चक्रे मेषस्थिते रवौ । पूजयामास विधिवन्मधुसूदनमच्युतम्
यमैः सनियमैर्युक्तः शक्त्या किंचिद्ददौ ततः । हविष्यभुग्भूमिशायी ब्रह्मचर्यव्रतस्थितः
कृच्छ्रादि तपसा क्षामो ध्यायन्नारायणं हृदि । तत्र प्राप्य स वैशाखीं दत्वा मधुतिलादिकम्
विप्रेभ्यो भोजनं दत्वा भक्त्या धेनुं सदक्षिणाम् । अच्छिद्रं प्रार्थयामास तत्र स्नानस्य भूसुरान्
सापि साध्वी च सुश्रोणी पतिभक्तिपरायणा । पतिं शुश्रूषते नित्यं स्नात्वा संपूज्य केशवम्
तौ दंपती ततो यातौ स्वगेहं साधुहर्षितम् । कृतकृत्यावथात्मानौ मन्यमानावसंशयम्
तेन पुण्यप्रभावेण कालेन कियता किल । बभूवुरमितास्तस्य धनधान्यानि संपदः
तनया विनयोपेताश्चत्वारः श्रुतिकोविदाः । धर्मज्ञा वैष्णवा नित्यं पितृमातृपरायणाः
बभूवुरमितप्रज्ञाः पुरुषार्थाय बोधिताः । विख्याता विधितत्त्वज्ञा ब्रह्मज्ञा ब्रह्मतत्पराः
समग्रगुणसंपन्नाः संप्रतिष्ठंति कीर्तयः
तौ दंपती सुतसमग्रसमृद्धसौख्यं पुण्योदयं समुपयुज्य ततश्चिरेण । स्थानं परं परममीयतुरस्य भक्त्या श्रीमाधवे च सुकृतस्य नृपप्रसादात्
यथैव माधवः साक्षाद्विद्यालक्ष्मी धवः स्मृतः । तथैव माधवो मासो मधुसूदनवल्लभः
इदं माधवमाहात्म्यं किंचित्संक्षेपतोऽनघ । मया ते कथितं वीर यत्पुरा च पितुः श्रुतम्
इति श्रीपद्मपुराणे पातालखंडे नारदांबरीषसंवादे वैशाखमासमाहात्म्ये एकनवतितमोऽध्यायः
सूत उवाच-। इति तस्य वचः श्रुत्वा नारदस्य स भूपतिः । प्रणम्य विस्मितः प्राहचिंतयन्मनसा हरिम्
अंबरीष उवाच-। कथमेतद्विमुह्यामः स्वल्पायासेन यन्मुने । शूद्रः पापसमाचारो लेभे ब्राह्मण्यमुत्तमम्
ब्राह्मण्यं दुर्ल्लभं तात सुकृतैर्विविधैरपि । कथं माधवमासस्य स्नानेनैवाप सोऽधमः
न यज्ञदानैर्न तपोभिरुग्रैर्न पुण्यसंज्ञैरपरैरपीश । अस्मादृशो भूपतयोऽर्थवंतो न ते लभंतेऽवनिदैवतत्वम्
स गाधिसूनुर्विविधं तपोऽपि चिरंविधायानिशमेव घोरम् । कृच्छ्रेण लेभे शतवर्षपूर्णैरहो कथंचिद्बहुभिः प्रयत्नैः
कथं स वर्णाधम एष पापः स्वधर्महीनो धनवान दाता । पुण्यादनायासकृतादमुष्मादल्पादिहावाप स रामतत्त्वम्