अष्टमं तु पतौ भावः शुश्रूषा नवमं किल । सहिष्णुता च दशमं रतिरेकादशं तथा
पतिव्रतत्वं विप्रेंद्र द्वादशं योषितां स्मृतम् । एतैः संभूषिता भार्या साध्वी ते ब्रह्मवादिनी
वैशाखस्नानयोगेन लब्धा पुण्येन सादरम् । किंकिं न दुर्ल्लभतरं प्राप्यते मासि माधवे
स्नानेन परमेशस्य पूजनेन यथाविधि । अथ मोहप्रमुग्धोसि तृष्णया व्यापितं मनः
पूर्वजन्मनि ते विप्र द्रव्यमेव प्रसंचितम् । न दत्तं ब्राह्मणेभ्यो हि दीनेष्वन्येषु वै त्वया
न बंधुवर्गो नो पुत्रदारेषु च कथंचन । म्रियमाणेन भवता लोभ एव हि चिंतितः
न दत्तं न हुतं जप्तं न तीर्थे मरणं कृतम् । न हि नारायणो देवो ध्यानेनाखिल पापहा
द्रव्येषु विद्यमानेषु कृपणो जायते नरः । अदत्वा म्रियते यस्तु ततो दुःखतरं नुकिम्
तीर्थस्नानादि तपसा कुले जन्मैव लभ्यते । नो दत्तेन विना विप्र किंचिदेवोपतिष्ठति
तस्य पापस्य भावेन दरिद्रत्वमुपागतम् । अपुत्रवान्भवाञ्जातः सततं दुःखपीडितः
वैशाखस्नानमाहात्म्यादपि पंचदिनात्मकात् । तदैव हरिपूजायाः संगत्या ब्राह्मणस्य च
लब्धं जन्म कुले विप्र विप्रत्वमपि दुर्ल्लभम् । सुपुत्रश्च कुलं विप्रं धनं धान्यं वरस्त्रियः
सुजन्ममरणं चैव सुभोगः सुखमेव च । सदा दानेऽधिकाबुद्धिरौदार्यं धैर्यमुत्तमम्
प्रसादात्तस्य देवस्य विष्णोश्चैव महात्मनः । नारायणस्य जायंते सिद्धयो विप्रवाञ्छिताः
ऊर्ज्जे मासि तपो मासि माधवे माधवप्रिये । स्नात्वा दामोदरं भक्त्या माधवं मधुसूदनम्
विशेषेण समभ्यर्च्य दत्वा दानानि भक्तितः । एहिकं सुखमासाद्य जनो याति ततो हरिम्
अनेकजन्मार्जितपातकावली विलीयते माधवमज्जनेन । सूर्योदये विप्र यथा तमिस्रा वचः स्वयंभूरिदमादिदेश
चकार विष्णुर्विमलं विचारं मासं विधिं माधवमेकमादौ । यमस्य गुप्तं मनसा विचिंत्य मनुष्यलोकैर्गमितुं च नाके
तस्मादस्मिन्समायाते माधवे मासि माधवे । स्नात्वा पुण्यजले तीर्थे रवावनुदितेऽधुना
पूजयित्वा विधानेन मुकुंदं मधुसूदनम् । पुत्रपौत्रधनं श्रेयो वांछितानि सुखानि च
अनुभूय ततस्त्वंते स्वर्गमक्षयमाप्स्यसि । पूर्वजन्मकृतं सर्वं यत्त्वया परिचेष्टितम्
तन्मया कथितं विप्र तवाग्रे परिचेष्टितम् । एवं ज्ञात्वा महाभाग वैशाखे च विशेषतः
स्नात्वा सम्यग्विधानेन मधुसूदनमर्चय । देवमाराध्य गोविंदं नारायणमनामयम्
प्राप्स्यसि त्वं सुखं पुत्रं धनानि हरिमव्ययम्
नारद उवाच- ब्रह्मात्मजेनापि महानुभावः स विप्रवर्यः परिबोधितो हि । हर्षेणयुक्तः स महानुभावो भक्त्या वसिष्ठं प्रणिपत्य तत्र
आमंत्र्य विप्रं स जगाम गेहं तां प्राह भार्यां सुमनां महर्षिः । सर्वं हिवृत्तं ममपूर्वचेष्टितं तेनैव विप्रेण तवप्रसादात्
भद्रे वसिष्ठेन विकाशनीतमद्यैव मोहः परिनाशितो मे । आराधयिष्येमधुसूदनंतुश्रीमाधवेमासिनिमज्ज्यभक्त्या
नारद उवाच- आकर्ण्य वाक्यं परमं पवित्रं सुमंगलं मंगलहेतुमुच्चैः । हर्षेण युक्ता तमुवाच कांतं धन्योसि विप्रेण विबोधितस्त्वम्
इति श्रीपद्मपुराणे पातालखंडे वैशाखमासमाहात्म्ये देवशर्मोपाख्याने नवतितमोऽध्यायः
नारद उवाच-। देवशर्मा महाप्राज्ञः समं सुमनसा तया । तीर्थे कनखले पुण्ये गंगायामतिविश्रुते