सौवर्णीं राजतीं वापि विष्णुरूपां बलिं विना । हिंसाद्वेषौ न कर्तव्यौ धर्मात्मा विष्णुपूजकः
कार्तिके पुष्यमासे च कामतः पुण्यमाचरेत् । दामोदराय दीपं च प्रांशुस्थाने प्रदापयेत्
सप्तवर्तिप्रमाणेन दीपः स्याच्चतुरंगुलः । पक्षांते च प्रकर्तव्या दीपमालावलि शुभा
मार्गशीर्षे सिते पक्षे षष्ठ्यां च सितवस्त्रकैः । पूजयेज्जगदीशं च ब्रह्माणं च विशेषतः
पौषे पुष्पाभिषेकं च वर्जयेच्चंदनं श्लथम् । संक्रांत्यां माघमासे च साधिवासित तंडुलात्
नैवेद्यं विष्णवे दद्यादिमं मंत्रमुदीरयेत् । ब्राह्मणान्भोजयेद्भक्त्या देवदेवपुरः स्थितान्
अभ्यर्च्य भगवद्भक्तान्द्विजांश्च भगवद्धिया । एकस्मिन्भोजिते भक्ते कोटिर्भवति भोजिता
विप्रभोजनमात्रेण व्यंगं सांगं ध्रुवं भवेत् । पंचम्यां शुक्लपक्षे तु स्नापयित्वा च केशवम्
पूजयित्वा विधानेन चूतपल्लवसंयुतैः । फलचूर्णैश्च विविधैर्वासितैः पटसाधितैः
काननं रमणीयं च प्रदीप्तं दीपदीपितम् । द्राक्षेक्षु रंभा जंबीर नागरंगं च पूगकम्
नालिकेरं च धात्रीं च पनसं च हरीतकीम् । अन्यैश्च वृक्षखंडैश्च सर्वर्तुकुसुमान्वितैः
अन्यैश्च विविधैश्चैव फलपुष्पसमन्वितैः । वितानैः कुसुमोद्दामैर्वारिपूर्णघटैस्तथा
चूतशाखोपशाखाभिः शोभितं छत्रचामरैः । जयकृष्णेति संस्मृत्य प्रदक्षिणपुरस्सरम्
विशेषतः कलियुगे दोलोत्सवो विधीयते । फाल्गुने च चतुर्दश्यामष्टमे यामसंज्ञके
अथवा पौर्णमास्यां तु प्रतिपत्संधिसंज्ञके । पूजयेद्विधिवद्भक्त्या फल्गुचूर्णैश्चतुर्विधैः
सितरक्तैर्गौरपीतैः कर्पूरादि विमिश्रितैः । हरिद्रारागयोगाच्च रंगरूपैर्मनोहरैः
अन्यैर्वा रंगरूपैश्च प्रीणयेत्परमेश्वरम् । एकादश्यां समारभ्य पंचम्यां तं समापयेत्
पंचाहानि त्र्यहानि वा दोलोत्सवो विधीयते । दक्षिणाभिमुखं कृष्णं दोलमानं सकृन्नराः
दृष्ट्वापराधनिचयैर्मुक्तास्ते नात्र संशयः । निक्षिप्य जलपात्रे च मासि माधवसंज्ञके
सौवर्णपात्रे रौप्ये वा ताम्रे वाप्यथ मृण्मये । तोयस्थं योऽर्चयेद्देवं शालग्रामसमुद्भवम्
प्रतिमां वा महाभागे तस्य पुण्यं न गण्यते । दमनारोपणं कृत्वा श्रीविष्णौ च समर्पयेत्
वैशाखे श्रावणे भाद्रे कर्तव्यं वा तदर्पणम् । पूर्वेपूर्वे तु वातस्थे दमनादिषु कर्मसु
प्रकर्तव्यं विधानेन अन्यथा निष्फलं भवेत् । वैशाखे च तृतीयायां जलमध्ये विशेषतः
अथवा मंडले कुर्यान्मंडपे वा बृहद्वने । सुगंधचंदनेनांगं सुपुष्टं च दिनेदिने
यथाप्रयत्नतः कुर्यात्कृशांगस्येव पुष्टिदम् । चंदनागुरु ह्रीबेर कृष्णकुंकुम रोचना
जटामांसी मुरा चैव विष्णोर्गंधाष्टकं विदुः । तैस्तैर्गंधयुतैश्चापि विष्णोरंगानि लेपयेत्
धृष्टं च तुलसीकाष्ठं कर्पूरागुरुयोगतः । अथवा केसरैर्योज्यं हरिचंदनमुच्यते
यात्राकाले च ये कृष्णं भक्त्या पश्यंति मानवाः । न तेषां पुनरावृत्तिः कल्पकोटिशतैरपि
सुगंधमिश्रितैस्तोयैर्देवदेवं गलंति ये । अथवा पुष्पमध्ये तु स्थापयेज्जगदीश्वरम्
वृंदावनं तत्र गत्वा उपस्कृत्य फलानि च । विष्णुभक्तेन योग्येन भोजयेत्तदशेषतः