दग्धमन्नं तु जंबीरं यद्विष्णोरनिवेदितम् । बीजपूरं च शाकं चप्रत्यक्षलवणं तथा
यदि दैवाच्च भुंजीत तदा तन्नाम संस्मरेत् । हैमंतिकं सिता स्विन्नं धान्यं मुद्गास्तिला यवाः
कलाप कंगु नीवाराः शाकं च हिलमोचिका । कालशाकं च वास्तूकं मूलकं रक्तकेतरत्
लवणे सिंधुसामुद्रे गव्ये च दधिसर्पिषी । पयोनुद्धृतसारं च पनसाम्रहरीतकी
पिप्पली जीरकं चैव नागरंगक तिंतिडी । कदलीलवली धात्री फलान्यगुडमैक्षवम्
अतैलपक्वं मुनयो हविष्यान्नं प्रचक्षते । तुलसीपत्रपुष्पाद्यैर्माल्यं वहति यो नरः
विष्णुं तमपि जानीयात्सत्यं सत्यं न संशयः । धात्रीवृक्षं समारोप्य विष्णुतुल्यो भवेन्नरः
कुरुक्षेत्रं विजानीयात्सार्द्धं हस्तशतत्रयम् । तुलसीकाष्ठघटितै रुद्राक्षाकारकारितैः
निर्मितां मालिकां कंठे निधायार्चनमारभेत् । तथामलकमालां च सम्यक्पुष्करमालिकाम्
कंठे मालां च यत्नेन धारयेद्विष्णुपूजकः । निर्माल्यं तुलसीमालां शिरस्यपि च धारयेत्
निर्माल्यचंदनेनांगमंकयेत्तस्य नामभिः । ललाटे च गदा धार्या मूर्ध्नि चापं शरस्तथा
नंदकं चैव हृन्मध्ये शंखं चक्रं भुजद्वये । शंखचक्रान्वितो विप्रः श्मशाने म्रियते यदि
प्रयागे या गतिः प्रोक्ता सा गतिस्तस्य निश्चिता । यो धृत्वा तुलसीपत्रं शिरसा विष्णुतत्परः
करोति सर्वकार्याणि फलमाप्नोति चाक्षयम् । तुलसीकाष्ठमालाभिर्भूषितः कर्म आचरन्
पितॄणां देवतानां च कृतं कोटिगुणं भवेत् । निवेद्य केशवे मालां तुलसीकाष्ठनिर्मिताम्
वहते यो नरो भक्त्या तस्य नश्यति पातकम् । पाद्यादिभिरथाभ्यर्च्य इमं मंत्रमुदीरयेत्
या दृष्टा निखिलाघसंघशमनी स्पृष्टा वपुः पावनी । रोगाणामभिवंदिता निरसनी सिक्तांतकत्रासिनी । प्रत्यासत्ति विधायिनी भगवतः कृष्णस्य संरोपिता । न्यस्ता तच्चरणे विमुक्तिफलदा तस्यै तुलस्यै नमः
इति श्रीपद्मपुराणे पातालखंडे वृंदावनमाहात्म्ये देवीश्वरसंवादे तिलकादिनिर्णयोनाम नवसप्ततितमोऽध्यायः
पार्वत्युवाच- घोरे कलियुगे प्राप्ते विषयग्राहसंकुले । पुत्रदारधनाद्यार्तैस्तत्कथं धार्यते विभो
तदुपायं महादेव कथयस्व कृपानिधे । ईश्वर उवाच- हरेर्नाम हरेर्नाम हरेर्नामैव केवलम्
हरेराम हरेकृष्ण कृष्णकृष्णेति मंगलम् । एवं वदंति ये नित्यं न हि तान्बाधते कलि
अंतरांतरकर्माणि कृत्वा नामानि च स्मरेत् । कृष्णकृष्णेति कृष्णेति कृष्णेत्याह पुनः पुनः
मन्नाम चैव त्वन्नाम योजयित्वा व्यतिक्रमात् । सोऽपि पापात्प्रमुच्येत तूलराशेरिवानलः
जयाद्येतत्त्वया वाप्यथवा श्रीशब्दपूर्वकम् । तच्च मे मंगलं नाम जपन्पापात्प्रमुच्यते
दिवानिशि च संध्यायां सर्वकालेषु संस्मरेत् । अहर्निशं स्मरन्रामं कृष्णं पश्यति चक्षुषा
अशुचिर्वा शुचिर्वापि सर्वकालेषु सर्वदा । नामसंस्मरणादेव संसारान्मुच्यते क्षणात्
नानापराधयुक्तस्य नामापि च हरत्यघम् । यज्ञव्रततपोदानं सांगं नैव कलौ युगे
गंगास्नानं हरेर्नाम निरपायमिदं द्वयम्
हत्यायुतं पापसहस्रमुग्रं गुर्वंगनाकोटिनिषेवणं च । स्तेयान्यथान्यानि हरेः प्रियेण गोविंदनाम्ना न च संति भद्रे
अपवित्रः पवित्रो वा सर्वावस्थां गतोऽपि वा । यः स्मरेत्पुंडीकाक्षं स बाह्याभ्यंतरः शुचिः