सर्वेषां बल्लवादीनां रतिं नंदसुते पराम् । दृष्ट्वा मुनिवरः सर्वान्मनसा प्रणनाम ह
गोपालानां गृहे बालां ददर्श श्वेतरूपिणीम् । स दृष्ट्वा तर्कयामास रमा ह्येषा न संशयः
प्रविवेश ततो धीमान्नंदसख्युर्महात्मनः । कस्यचिद्गोपवर्य्यस्य भानुनाम्नो गृहं महत्
अर्चितो विधिवत्तेन सोऽप्यपृच्छन्महामनाः । साधो त्वमसि विख्यातो धर्मनिष्ठतया भुवि
तवाहं धनधान्यादि समृद्धिं संविभावये । कच्चित्ते योग्यः पुत्रोऽस्ति कन्या वा शुभलक्षणा
यतस्ते कीर्तिरखिलं लोकं व्याप्य भविष्यति । इत्युक्तो मुनिवर्य्येण भानुरानीय पुत्रकम्
महातेजस्विनं दृप्तं नारदायाभ्यवादयत् । दृष्ट्वा मुनिवरस्तं तु रूपेणाप्रतिमं भुवि
पद्मपत्रविशालाक्षं सुग्रीवं सुंदरभ्रुवम् । चारुदंतं चारुकर्णं सर्वावयवसुंदरम्
तं समाश्लिष्य बाहुभ्यां स्नेहाश्रूणि विमुच्य च । ततः स गद्गद प्राह प्रणयेन महामुनिः
नारद उवाच-। अयं शिशुस्ते भविता सुसखा रामकृष्णयोः । विहरिष्यति ताभ्यां च रात्रिंदिवमतंद्रितः
तत आभाष्य तं गोपप्रवरं मुनिपुंगवः । यदा गंतुं मनश्चक्रे तत्रैवं भानुरब्रवीत्
एकास्ति पुत्रिका देव देवपत्न्युपमा मम । कनीयसी शिशोरस्य जडांधबधिराकृतिः
उत्साहाद्वृद्धये याचे त्वां वरं भगवत्तम । प्रसन्नदृष्टिमात्रेण सुस्थिरां कुरु बालिकाम्
श्रुत्वैवं नारदो वाक्यं कौतुकाकृष्टमानसः । अथ प्रविश्य भवनं लुठंतीं भूतले सुताम्
उत्थाप्यांके निधायातिस्नेहविह्वलमानसः । भानुरप्याययौ भक्तिनम्रो मुनिवरांतिकम्
अथ भागवतश्रेष्ठः कृष्णस्यातिप्रियो मुनिः । दृष्ट्वा तस्याः परं रूपमदृष्टाश्रुतमद्भुतम्
अभूत्पूर्वसमं मुग्धो हरिप्रेमा महामुनिः । विगाह्य परमानंदसिंधुमेकरसायनम्
मुहूर्त्तद्वितयं तत्र मुनिरासीच्छिलोपमः । मुनींद्रः प्रतिबुद्धस्तु शनैरुन्मील्य लोचने
महाविस्मयमापन्नस्तूष्णीमेव स्थितोऽभवत् । अंतर्हृदि महाबुद्धिरेवमेवं व्यचिंतयत्
भ्रांतं सर्वेषु लोकेषु मया स्वच्छंदचारिणा । अस्या रूपेण सदृशी दृष्ट्वा नैव च कुत्रचित्
ब्रह्मलोके रुद्रलोक इंद्रलोके च मे गतिः । न कोपि शोभाकोट्यंशः कुत्राप्यस्या विलोकितः
महामाया भगवती दृष्टा शैलेंद्रनंदिनी । यस्या रूपेण सकलं मुह्यते सचराचरम्
साप्यस्याः सुकुमारांगी लक्ष्मीं नाप्नोति कर्हिचित् । लक्ष्मीः सरस्वती कांति विद्याद्याश्च वरस्त्रियः
छायामपि स्पृशंत्यस्याः कदाचिन्नैव दृश्यते । विष्णोर्यन्मोहिनीरूपं हरो येन विमोहितः
मया दृष्टं च तदपि कुतोऽस्यासदृशं भवेत् । ततोऽस्यास्तत्त्वमाज्ञातुं न मे शक्तिः कथंचन
अन्ये चापि न जानंति प्रायेणैनां हरेः प्रियाम् । अस्याः संदर्शनादेव गोविंदचरणांबुजे
या प्रेमर्द्धिरभूत्सा मे भूतपूर्वा न कर्हिचित् । एकांते नौमि भवतीं दर्शयित्वातिवैभवम्
कृष्णस्य संभवत्यस्या रूपं परमतुष्टये । विमृश्यैवं मुनिर्गोपप्रवरं प्रेष्य कुत्रचित्
निभृते परितुष्टाव बालिकां दिव्यरूपिणीम् । अपि देवि महायोगमायेश्वरि महाप्रभे
महामोहनदिव्यांगि महामाधुर्यवर्षिणि । महाद्भुतरसानंदशिथिलीकृतमानसे