प्रसेन उवाच- भारानष्टसुवर्णानि नित्यं प्रसवते मणिः । तस्मात्कस्य न दातव्यं स्यमंताख्यमिदं मया
महादेव उवाच- कृष्णस्तु तदभिप्रायं ज्ञात्वा तूष्णीमुवास ह । कदाचिन्मृगयां कर्त्तुं कृष्णः सर्वैर्यदूत्तमैः
प्रविवेश महारण्यं प्रसेनाद्यैर्महाबलैः । प्रत्येकं वै मृगान्हंतुमनुयाताः सहस्रशः
एक एव महारण्ये प्रसेनो दूरमागतः । तं सिंहो दृष्टमासाद्य हत्वा रत्नं जहार सः
तं सिंहं जांबबान्हत्वा मणिं गृह्य महाबलः । प्रविवेश बिलं तूर्णं दिव्यस्त्रीभिर्निषेवितम्
तस्मिन्नस्तंगते सूर्ये वासुदेवं सहानुगः । चतुर्थ्यामुदितं चंद्रं दृष्ट्वा स्वं पुरमाविशत्
ततः सर्वे पुरजनाः कृष्णं प्रोचुः परस्परम् । हत्वा प्रसेनं गोविंदो मृगव्याजेन कानने
स्यमंतकं मणिवरमग्रहीदविशंकया । तदाकर्ण्य हरिस्तस्मिन्द्वारकाजनभाषितम्
अज्ञलोकभयात्सर्वैर्यदुभिर्गहनं ययौ । दर्शयामास तान्सर्वान्सिंहेन निहतं वने
लब्धात्मशुद्धिस्तत्रैव संस्थाप्य महतीं चमूम् । एकः शार्ङ्गगदापाणिर्जगाम गहनं वनम्
दृष्ट्वा महाबिलं कृष्णः प्रविवेश विशंकितः । तत्र नाना मणिवरद्योतिते विमले गृहे
सुतं जांबवतो धात्री दोलामारोप्य लीलया । दोलामुखे मणिं धृत्वा दोलयन्गायती मुदा
सिंहः प्रसेनमवधीत्सिंहो जांबवता हतः । सुकुमारक मा रोदीस्तव ह्येष स्यमंतकः
तच्छ्रुत्वा वासुदेवोऽथ शंखं दध्मौ प्रतापवान् । तेन नादेन महता निर्जगामात्र जांबवान्
तयोर्युद्धमभूद्घोरं दशरात्रं निरंतरम् । मुष्टिभिर्वज्रकल्पैश्च सर्वभूतभयावहम्
कृष्णस्य बलवृद्धिं च तथात्मबलसंक्षयम् । अवेक्ष्य पूर्ववचनं बुबुधे परमात्मनः
सोऽयं रामोऽवतीर्णोऽत्र धर्मत्राणाय वै पुनः । स आगतो मम स्वामी दातुं मम मनोरथम्
एवं ज्ञात्वाथ ऋक्षेशो निर्वर्त्य रणकर्म तत् । प्रांजलि प्राह गोविंदं को भवानिति विस्मयात्
निवर्त्य कदनं शौरिः प्रोचे गंभीरया गिरा । श्रीकृष्ण उवाच- पुत्रोऽहं वसुदेवस्य वासुदेव इतीरितः
ममरत्नं स्यमंताख्यं हृतवांस्त्वं सुनिर्भयः । तद्दीयतां च शीघ्रं मे अन्यथा वधमेष्यसि
महादेव उवाच- तच्छ्रुत्वा जांबवान्हृष्टः प्रणनामाथ दंडवत् । परिणीय नमस्कृत्य विनयात्प्राह केशवम्
जांबवानुवाच- धन्योस्मि कृतकृत्योस्मि तव संदर्शनात्प्रभो । दासोऽहं पूर्वभावेन तव देवकिनंदन
दत्तवानसि गोविंद कदनं पूर्वकांक्षितम् । मयेदं कदनं मोहाद्यत्कृतं स्वामिना त्वया । तत्क्षम्यतां जगन्नाथ करुणाकर शाश्वत
महादेव उवाच- इत्युक्त्वा प्रणतो भूत्वा नमस्कृत्य पुनः पुनः । नानारत्नमये पीठे निवेश्य विनयात्प्रभुम्
शारदाब्जनिभौ पादौ प्रक्षाल्य शुभवारिणा । मधुपर्कविधानेन पूजयित्वा यदूद्वहम्
वस्त्रैराभरणैर्दिव्यैः पूजयित्वा विधानतः । पुत्रीं जांबवतीं नाम कन्यां लावण्यसंयुताम्
कन्यारत्नं ददौ तस्मै भार्यार्थममितौजसे । अन्यैश्च मणिमुख्यैश्च स्यमंताख्यं ददौ मणिम्
तत्रैवोद्वाह्य तां कन्यां प्रहृष्टपरवीरहा । ददौ तस्मै परां मुक्तिं प्रीत्या जांबवते हरिः
गृहीत्वा तनयां तस्य कन्यां जांबवतीं मुदा । विनिर्गत्य बिलात्तस्मात्प्रययौ द्वारकां पुरीम्
सत्राजिते ददौ रत्नं स्यमंताख्यं यदूत्तमः । दुहित्रे प्रददौसोऽपि कन्यायै मणिमुत्तमम्