कथं त्वयानिंदिता सा जानकी योषितां वरा । तव देशे बलात्कश्चिद्बाध्यते न जनोऽल्पकः
तस्मात्तस्य यथास्वांते प्रतीतिः स्यात्तथाचर । किमर्थं त्यज्यते भीरुः पतिव्रतपरायणा
मनसा वचसा नान्यं जानाति जनकात्मजा । तस्मादेनां गृहाण त्वमेतां मा त्यज जानकीम्
ममोपरि कृपां कृत्वा मदुक्तं संश्रयाशु तत् । एवं वदंतं प्रत्यूचे रामः शोकेन कर्षितः
लक्ष्मणं धर्मवाक्येन बोधयंस्त्यजनोद्यमः
राम उवाच। कथं तु मां ब्रवीषि त्वं मा त्यजैनामनिंदिताम् । लोकापवादात्त्यक्ष्येऽहं जानन्नपि विपापिनीम्
स्वयशः कारणेऽहं स्वं देहं त्यक्ष्याम्यशोभनम् । त्वामपि भ्रातरं त्यक्ष्ये लोकवादाद्विगर्हितम्
किमुतान्ये गृहाः पुत्रा मित्राणि वसुशोभनम् । स्वयशःकारणे सर्वं त्यजामि किमु मैथिलीम्
न तथा मे प्रियो भ्राता न कलत्रं न बांधवाः । यथा मे विमलाकीर्तिर्वल्लभा लोकविश्रुता
इदानीं रजको नैव प्रष्टव्यो भवति ध्रुवम् । कालेन सर्वं भविता लोकचित्तस्य रंजनम्
आमयो यद्वदामस्तु न चिकित्स्यो भवेत्क्षितौ । सकालेन परीपाकाद्भेषजादेव नश्यति
तथा कालेन संभावि सांप्रतं मा विलंबय । त्यजैनां विपिने साध्वीं मां वा खड्गेन घातय
इत्युक्तं वाक्यमाकर्ण्य दुःखितोऽभूत्तदा महान् । चिंतयामास च स्वांते लक्ष्मणः शोककर्षितः
पित्राज्ञप्तो जामदग्न्यो मातरं चाप्यघातयत् । गुरोराज्ञा नैव लंघ्या युक्ताऽयुक्तापि सर्वथा
तस्मादेनां त्यजाम्येव रामस्य प्रियकाम्यया । इति संचिंत्य मनसि भ्रातरं प्रत्युवाच सः
लक्ष्मणउवाच। अकृत्यमपि कार्यं वै गुर्वाज्ञां नैव लंघयेत् । तस्मात्कुर्वे भवद्वाक्यं यत्त्वं वदसि सुव्रत
इत्येवं भाषमाणं तं लक्ष्मणं प्रत्युवाच सः । साधुसाधु महाप्राज्ञ त्वया मे तोषितं मनः
अद्यैव रात्रौ जानक्या दोहदस्तापसी क्षणे । तन्मिषेण रथे स्थाप्य मोचयैनां महावने
इत्थं भाषितमाकर्ण्य विशुष्यद्वदनोऽभितः । रुदन्बाष्पकलां मुंचञ्जगाम स्वं निवेशनम्
सुमंत्रं तु समाहूय वचनं तमथाब्रवीत् । रथं मे कुरु सज्जं वै सदश्ववरभूषितम्
स तद्वाक्यं समाकर्ण्य रथमानीतवांस्तदा । आनीतं तं रथं दृष्ट्वा लक्ष्मणः शोककर्षितः
परमं दुःखमापन्नः संरुह्य स्यंदनं वरम् । निःश्वसञ्जानकीगेहं प्रतस्थे भ्रातृसेवकः
गत्वा चांतःपुरे भ्राता रामस्य मिथिलात्मजाम् । प्रत्यूचे निःश्वसन्वाक्यं दुःखपूरपरिप्लुतः
मातर्जानकि रामेण प्रेषितो भवनं तव । तापसीः प्रति याहि त्वं दोहदप्राप्तिहेतवे
इति वाक्यं समाकर्ण्य लक्ष्मणस्य विदेहजा । परमं हर्षमापन्ना लक्ष्मणं प्रत्यभाषत
जानक्युवाच। धन्याहं मैथिली राज्ञी रामस्य चरणस्मरा । यस्या दोहदपूर्त्यर्थं प्रेषयामास लक्ष्मणम्
अद्याहं ता वनचरीस्तापसीः पतिदेवताः । नमस्कुर्यां च वासोभिः पूजयामि मनोहराः
इत्युक्त्वा रम्यवस्त्राणि महार्हाभरणानि च । मणीन्विमलमुक्ताश्च कर्पूरादिसुगंधिमत्
चंदनादिकवस्तूनि विचित्राणि सहस्रधा । जग्राह रघुनाथस्य पत्नी स्वप्रियकाम्यया
सीता गृहीत्वा सर्वाणि दासीनां करयोर्मुहुः । लक्ष्मणं प्रतिगच्छंती देहल्यां चास्खलत्तदा