यो महत्कर्मदुःसाध्यं कृतवान्सुलभं न तत् । समुद्रं यो निजग्राह सेतुं तत्र बबंध च
रावणं यो रिपुं हत्वा लंकां संभज्य वानरैः । जानकीमाजहारात्र महदाचारमाचरत्
इति प्रोक्तं समाकर्ण्य वचः सुमधुराक्षरम् । पतिः स्मितं चकारेमां वाक्यं पुनरथाब्रवीत्
मुग्धेनेदं महत्कर्म रामचंद्रस्य भामिनी । दशाननवधादीनि समुद्र दमनानि च
लीलयायोऽवनिं प्राप्तो ब्रह्मादिप्रार्थितो महान् । करोति सच्चरित्राणि महापापहराणि च
मा जानीहि नरं रामं कौसल्यानंददायकम् । सृजत्यवति हंत्येतद्विश्वं लीलात्तमानुषः
धन्या वयं ये रामस्य पश्यामो मुखपंकजम् । ब्रह्मादिसुरदुर्दर्शं महत्पुण्यकृतो वयम्
अशृणोद्रामचंद्रस्य चरित्रं श्रुतिसौख्यदम् । इत्यादिवाक्यं शुश्राव चारो द्वारिस्थितो मुहुः
अन्यो ह्यन्यं गृहं गत्वा तस्थौ श्रोतुं हरेर्यशः । तत्रापि रामभद्रस्य यशः शुश्राव शोभनम्
खेलंती स्वामिना सार्धं द्यूतेन सुमनोहरा । उवाच वाक्यं मधुरं नर्तयंतीव कंकणे
जितं मया कांत जवेन सर्वं । करिष्यसि त्वं किमु हारिमानसः । इत्यादि वाक्यं परिहासपूर्वकं । कृत्वा स्वकांतं परिषस्वजे मुदा
उवाच कांतश्चार्वंगि जितमेव सुशोभने । रामं मे स्मरतो नित्यं न कुत्रापि पराजयः
इदानीं त्वां तु जेष्यामि रामं स्मृत्वा मनोहरम् । देवा यथा पुरा स्मृत्वा दितिजानजयन्क्षणात्
एवमुक्त्वा पाशकानां परिवर्तनमाकरोत् । तावज्जयं प्रपेदेऽसौ हर्षितो वाक्यमब्रवीत्
मम प्रोक्तमृतं जातं जिता त्वं नवयौवना । रामस्मारी कदाप्येव न भवेद्रिपुतो भयी
इत्येवं तौ वदंतौ च परस्परमथोत्सुकौ । परिरभ्य दृढं प्रेम्णा ततश्चारो गतो गृहम्
एवं पंचमहाचारा राज्ञः संश्रुत्य वै यशः । परस्परं प्रशंसंतो गेहं स्वं स्वं ययुर्मुदा
एकः षष्ठश्चरः कारुगेहानालोक्य तत्र ह । जगाम श्रोतुकामोऽसौ यशो राज्ञो महीपतेः
रजकः क्रोधसंस्पृष्टो भार्यामन्यगृहोषिताम् । पदा संताडयामास धिक्कुर्वञ्छोणनेत्रवान्
गच्छ त्वं मद्गृहात्तस्य गेहं यत्रोषिता दिनम् । नाहं गृह्णामि भवतीं दुष्टां वचनलंघिनीम्
तदास्य माता प्रोवाच मा त्यजैनां गृहागताम् । अपराधेन रहितां दुष्टकर्मविवर्जिताम्
मातरं प्रत्युवाचाथ रजकः क्रोधसंयुतः । नाहं रामइव प्रेष्ठां गृह्णाम्यन्यगृहोषिताम्
स राजा यत्करोत्येव तत्सर्वं नीतिमद्भवेत् । अहं गृह्णामि नो भार्यां परवेश्मनि संस्थिताम्
पुनःपुनरुवाचेदं नाहं रामो महीश्वरः । यः परस्य गृहे संस्थां जानकीं वै ररक्ष सः
इति वाक्यं समाश्रुत्य चारः क्रोधपरिप्लुतः । खड्गं गृहीत्वा स्वकरे तं हंतुं विदधे मनः
स रामोक्तं च सस्मार न वध्यः कोपि मे जनः । इति ज्ञात्वा सरोषं तु संजहार महामनाः
तदा श्रुत्वा सुदुःखार्तः पंचचारा यतः स्थिताः । ततो गतः प्रकुपितो निःश्वसन्मुहुरुच्छ्वसन्
ते वै परस्परं तत्र मिलितास्तु समब्रुवन् । स्वश्रुतं रामचरितं सर्वलोकैकपूजितम्
ते तद्भाषितमाकर्ण्य परस्परममंत्रयन् । न वाच्यं रघुनाथाया वाच्यं दुष्टजनोदितम्
इति संमंत्र्य ते गेहं गत्वा सुषुपुरुत्सुकाः । प्राता राज्ञे प्रशंसाम इति बुद्ध्या व्यवस्थिताः