ससागरां च सद्वीपां सदेवासुरमानुषाम् । पादेनैकेन वपुषो व्यक्रांत मधुसूदनः
उवाच दैत्यराजेंद्र किं करोमीति शाश्वतः । तद्वै त्रिविक्रमं रूपमीश्वरस्य महौजसम्
हितार्थमपि देवानामृषीणां च महात्मनाम् । न दृष्टमपि शक्यं स्याद्ब्रह्मणः शंकरस्य च
तत्पदं पृथिवीं सर्वामाक्रम्य गिरिजे शुभे । अतिरिक्तं समभवच्छतयोजनमायतम्
दिव्यचक्षुर्ददौ तस्मै दैत्यराज्ञे सनातनः । तस्मै संदर्शयामास स्वकं रूपं जनार्दनम्
तद्विश्वरूपं देवस्य दृष्ट्वा दैत्येश्वरो बलि । प्रहर्षमतुलं लेभे सानंदाश्रु परिप्लुतः
दृष्ट्वा देवं नमस्कृत्य स्तुत्वा स्तुतिभिरेव च । प्राह गद्गदया वाचा प्रहृष्टेनांतरात्मना
बलिरुवाच- धन्योस्मि कृतकृत्योस्मि त्वां दृष्ट्वा परमेश्वरम् । लोकत्रयं त्वमेवैतद्गृहाण परमेश्वर
श्रीशंकर उवाच- अथ सर्वेश्वरो विष्णुर्द्वितीयं पदमव्ययम् । ऊर्ध्वं प्रसारयामास ब्रह्मलोकांतमच्युतः
सनक्षत्रग्रहोपेतं सर्वदेवसमावृतम् । पदेन परिपूर्णोऽभूदच्युतस्य शुभानने
ततः पितामहो ब्रह्मचक्रपद्मादिचिह्नितम् । पादं तद्देवदेवस्य हर्षसंकुलचेतसा
धन्योस्मीति वदन्ब्रह्मा गृहीत्वा स्वकमंडलुम् । भक्त्या प्रक्षालयामास तत्रसंस्थित वारिणा
अक्षय्यमभवत्तोयं तस्य विष्णोः प्रभावतः । तत्तीर्थं मेरुशिखरे पपात विमलं जलम्
जगतः पावनार्थं वै चतुर्दिक्षु प्रवाहितम् । सिता चालकनन्दा च चक्षुर्भद्रा यथाक्रमम्
ततश्चालकनन्दा च मेरोर्दक्षिणतः स्मृता । त्रिधा नाम्ना त्रिपथगा त्रिस्रोता लोकपावनी
स्वर्गे मंदाकिनी प्रोक्ता त्वधो भोगवती तथा । मध्ये वेगवती गंगा पावनार्थं नृणां शिवा
तां दृष्ट्वा मेरुमध्ये तु प्रस्रवंतीं शुभानने । आत्मनः पावनार्थाय शिरसाहमधारयम्
दिव्यं वर्षसहस्रं तु धृत्वा गंगाजलं शुभम् । शिवत्वमगमं देवि सर्वलोकेषु पूजितः
यो वहेच्छिरसा गंगातोयं विष्णुपदोद्भवम् । प्राशयेद्वा जगत्पूज्यो भविष्यति न संशयः
गंगागंगेति यो ब्रूयाद्योजनानां शतैरपि । मुच्यते सर्वपापेभ्यो विष्णुलोकं स गच्छति
ततो भगीरथो राजा गौतमश्च महातपाः । तपसा पूजयित्वा मां गंगार्थं समयाचत
सर्वलोकहितार्थाय तां गंगां वैष्णवीं शिवाम् । तयोरहं तामददां प्रीत्या देवि सरिद्वराम्
गौतमेन समानीता गौतमी तेन कीर्त्तिता । भागीरथीति विख्याता तेन राज्ञा वृता यतः
प्रसंगात्ते समाख्यातं गंगाजन्मात्यनुत्तमम् । ततो नारायणः श्रीमान्बलिं दैत्यपतिं प्रभुः
रसातलं शुभं लोकं प्रददौ भक्तवत्सलः । सर्वेषां दानवानां तु नागानां यादसामपि
राजानं तु बलिं चक्रे यावदाभूतसंप्लवम् । प्रतिगृह्य बलेर्लोकान्बटुवेषेण दैत्यहा
महेंद्राय ददौ प्रीत्या काश्यपो विष्णुरव्ययः । ततो देवाः सगंधर्वा ऋषयश्च महौजसः
तुष्टुवुः स्तुतिभिर्द्दिव्यैः पूजयामासुरच्युतम् । संक्षिप्य तन्महद्रूपं तेषां संदर्शनाय वै
संपूज्यमानास्त्रिदशैरंतर्द्धानं ययौ हरिः । इत्थं सुरक्षितः शक्रो विष्णुना प्रभविष्णुना
त्रैलोक्यं महदैश्वर्य्यमवाप त्रिदिवेश्वरः । एतत्ते सर्वमाख्यातं वामनं वैभवं शुभम् । शेषं यद्वैभवं देवि तद्वक्ष्यामि यथाक्रमात्