जले किं विनिमग्नोऽसौ हृतो वा केन मानिना । तन्मे कथयत क्षिप्रं कथं यूयं विमोहिताः
शेष उवाच। इति वाक्यं समाकर्ण्य राज्ञो रघुवरस्य हि । कथयामासुस्ते सर्वं वीराः शूरशिरोमणिम्
जना ऊचुः। स्वामिन्वयं न जानीमो मुहूर्तमभवज्जले । निममज्ज ततो नायाद्धयस्तव मनोहरः
त्वमेव तत्र गत्वेमं वाहमानय वेगतः । अस्माभिस्तत्र गंतव्यं त्वया सार्द्धं महामते
इति श्रुत्वा वचस्तेषां सैनिकानां रघूद्वहः । खेदं प्राप जनान्पश्यञ्जलसंतरणोद्यतान्
उवाच मंत्रिमुख्यं स किं कर्तव्यमतः परम् । कथं वाहस्य संप्राप्तिर्भविष्यति वदस्व तत्
के तत्र शूराः संयोज्या जलेऽन्वेषयितुं हयम् । को वा नयिष्यते वाहं केनोपायेन तद्वद
इति राज्ञोवचः श्रुत्वा सुमतिर्मंत्रिसत्तमः । उवाच समये योग्यं शत्रुघ्नं हर्षयन्निव
स्वामिन्नस्ति तव श्रीमञ्छक्तिरद्भुतकर्मणः । पातालगमने शक्तिर्जलमध्यादिह स्फुटम्
अन्यच्च पुष्कलस्यापि शक्तिरस्ति महात्मनः । हनूमतोऽपि रामस्य पादसेवापरस्य च
तस्माद्यूयं त्रयो गत्वा हयमानयत ध्रुवम् । यतो भवेद्वाहमेधो रघुनाथस्य धीमतः
शेष उवाच। इति वाक्यं समाश्रुत्य शत्रुघ्नः परवीरहा । स्वयं विवेश तोयांतर्हनुमत्पुष्कलान्वितः
यावज्जलं विवेशासौ तावत्पुरमदृश्यत । अनेकोद्यानशोभाढ्यममेयं पुटभेदनम्
तत्र माणिक्यरचिते स्तंभे स्वर्णमये हयम् । बद्धं ददर्श रामस्य स्वर्णपत्रसुशोभितम्
स्त्रियस्तत्र मनोहारि रूपधारिण्य उत्तमाः । सेवंते सुंदरीमेकां पर्यंके सुखमास्थिताम्
तान्दृष्ट्वा ताः स्त्रियः सर्वाः प्रावोचन्स्वामिनीं प्रति । एतेऽल्पवर्ष्मवयसो मांसपुष्टकलेवराः
भविष्यंति तव श्रेष्ठमाहारस्य फलं महत् । एतेषां शोणितं स्वादु पुरुषाणां गतायुषाम्
एतद्वचः समाकर्ण्य सेवकीनां वरांगना । जहास किंचिद्वदनं नर्तयंती भ्रुवानघा
तावत्त्रयस्ते संप्राप्ताः सन्नाहश्री विशोभिताः । शिरस्त्राणानि दधतः शौर्यवीर्यसमन्विताः
ता दृष्ट्वा महिलास्तत्र सौंदर्यश्रीसमन्विताः । प्रोचुस्ते विस्मयं विप्र किमिदं दृश्यते महत्
नमश्चक्रुर्महात्मानः सर्वे देववरांगनाः । किरीटमणिविद्योतद्योतितांघ्रियुगास्ततः
सा तान्पप्रच्छ पुरुषान्सर्वश्रेष्ठा तु भामिनी । के यूयमत्र संप्राप्ताः कथं चापधरा नराः
मत्स्थलं सर्वदेवानामगम्यं मोहनं महत् । अत्र प्राप्तस्य तु क्वापि निवृत्तिर्न भवत्युत
अश्वोऽयं कस्य राज्ञो वै कथं चामरवीजितः । स्वर्णपत्रेण शोभाढ्यः कथयंतु ममाग्रतः
शेष उवाच। इति तस्या वचः श्रुत्वा मोहनाचारसंयुतम् । हनूमांस्तां प्रत्युवाच गतभीः प्रहसन्निव
वयं वै किंकरा राज्ञस्त्रैलोक्यस्य शिखामणेः । त्रिलोकीयं प्रणमते सर्वदेवशिरोमणिम्
रामभद्रस्य जानीहि हयमेधप्रवर्तितुः । प्रमुंच वाहमस्माकं कथं बद्धो वराङ्गने
वयं सर्वास्त्रकुशलाः सर्वशस्त्रास्त्रकोविदाः । नयिष्यामो बलाद्वाहं हत्वा तत्प्रतिरोधकान्
इति वाक्यं समाकर्ण्य प्लवङ्गस्य वराङ्गना । विवरस्था प्रत्युवाच हसंती वाक्यकोविदा
मयानीतमिमं वाहं न कोमोचयितुं क्षमः । वर्षायुतेन निशितैर्बाणकोटिभिरुच्छिखैः