महोदरं महानाभिं शुभकट्याविराजितम् । कांच्या वै मणिमत्या च विशेषेण श्रियान्वितम्
ऊरुभ्यां विमलाभ्यां वै जानुभ्यां शोभितं श्रिया । चरणाभ्यां वज्ररेखा यवांकुशसुरेखया
युताभ्यां योगिध्येयाभ्यां कोमलाभ्यां विराजितम् । ध्यात्वा स्मृत्वा च संसारसागरं त्वं तरिष्यसि
तमेव पूजयन्नित्यं चंदनादिभिरिच्छया । प्राप्नोति परमामृद्धिमैहिकामुष्मिकीं पराम्
त्वया पृष्टं महाराज रामस्य ध्यानमुत्तमम् । तत्ते कथितमेतद्वै संसारजलधिं तर
शेषउवाच। एतच्छ्रुत्वा तु विप्रेन्द्रो लोमशात्परमं महत्
आरण्यक उवाच। मुनिश्रेष्ठ वदैतन्मे पृच्छामि त्वां महामते
कोऽसौ रामो महाभाग यो नित्यं ध्यायते त्वया
किमर्थमवतीर्णोऽसौ कस्मान्मानुषतां गतः
शेष उवाच। इति वाक्यं समाकर्ण्य मुनेः परमशोभनम्
लोकान्निरयसंमग्नाञ्ज्ञात्वा योगेश्वरेश्वरः
एवं ज्ञात्वा दयावार्धिः परमेशो मनोहरः
पुरा त्रेतायुगे प्राप्ते पूर्णांशो रघुनन्दनः
स रामो लक्ष्मणसखः काकपक्षधरो युवा
यज्ञसंरक्षणार्थाय राज्ञा दत्तौ कुमारकौ
पथि प्रव्रजतोस्तत्र ताटका नाम राक्षसी
ऋषेरनुज्ञया रामस्ताटकां यमयातनाम्
यस्य पादतलस्पर्शाच्छिला वासवयोगजा
विश्वामित्रस्य यज्ञे तु सुप्रवृत्ते रघूत्तमः
ईश्वरस्य धनुर्भग्नं जनकस्य गृहे स्थितम्
उपयेमे विवाहेन रम्यां सीतामयोनिजाम्
ततो द्वादश वर्षाणि रेमे रामस्तया सह
राजानमथ कैकेयी वरद्वयमयाचत
जटाधरः प्रव्रजतुवर्षाणीह चतुर्दश
जानकी लक्ष्मणसखं रामं प्राव्राजयन्नृपः
पंचमे चित्रकूटे तु रामस्थानमकल्पयत्
रामो विरूपयामास शूर्पणखां निशाचरीम्
आगतो राक्षसस्तां तु हर्तुं पापविपाकतः
राघवाभ्यां विना सीतां जहार दशकंधरः
रामरामेति मां रक्ष रक्ष मां रक्षसा हृताम्