तं स्मृत्वा चैव जप्त्वा च पूजयित्वा नरः परम् । प्राप्नोति परमामृद्धिमैहिकामुष्मिकीं तथा
संस्मृतो मनसा ध्यातः सर्वकामफलप्रदः । ददाति परमां भक्तिं संसारांभोधितारिणीम्
श्वपाकोपि हि संस्मृत्य रामं याति परां गतिम् । ये वेदशास्त्रनिरतास्त्वादृशास्तत्र किं पुनः
सर्वेषां वेदशास्त्राणां रहस्यं ते प्रकाशितम् । समाचर तथा त्वं वै यथा स्यात्ते मनीषितम्
एको देवो रामचंद्रो व्रतमेकं तदर्चनम् । मंत्रोऽप्येकश्च तन्नाम शास्त्रं तद्ध्येव तत्स्तुतिः
तस्मात्सर्वात्मना रामचंद्रं भजमनोहरम् । यथा गोष्पदवत्तुच्छो भवेत्संसारसागरः
श्रुत्वा मया तु तद्वाक्यं पुनः प्रश्नमकारिषम् । कथं वा ध्यायते देवः कथं वा पूज्यते नरैः
कथयस्व महाबुद्धे सर्वज्ञ मम विस्तरात् । यज्ज्ञात्वाहं कृतार्थः स्यां त्रिलोक्यां मुनिसत्तम
एतच्छ्रुत्वा तु मद्वाक्यं विचार्य स तु लोमशः । कथयामास मे सर्वं रामध्यानपुरःसरम्
शृणु विप्रेंद्र वक्ष्यामि यत्पृष्टं तु त्वयानघ । यथा तुष्येद्रमानाथः संसारज्वरदाहकः
अयोध्यानगरे रम्ये चित्रमंडपशोभिते । ध्यायेत्कल्पतरोर्मूले सर्वकामसमृद्धिदे
महामरकतस्वर्णनीलरत्नादिशोभितम् । सिंहासनं चित्तहरं कांत्या तामिस्रनाशनम्
तस्योपरि समासीनं रघुराजं मनोरमम् । दूर्वादलश्यामतनुं देवदेवेंद्रपूजितम्
राकायां पूर्णशीतांशुकांतिधिक्कारिवक्त्रिणम् । अष्टमीचंद्रशकलसमभालाधिधारिणम्
नीलकुंतलशोभाढ्यं किरीटमणिरंजितम् । मकराकारसौंदर्यकुंडलाभ्यां विराजितम्
विद्रुमच्छवि सत्कांतिरदच्छदविराजितम् । तारापतिकराकार द्विजराजि सुशोभितम्
जपापुष्पाभया माध्व्या जिह्वया शोभिताननम् । यस्यां वसंति निगमा ऋगाद्याः शास्त्रसंयुताः
कंबुकांतिधरग्रीवा शोभया समलंकृतम् । सिंहवदुच्चकौ स्कन्धौ मांसलौ बिभ्रतं वरम्
बाहू दधानं दीर्घांगौ केयूरकटकांकितौ । मुद्रिकाहीरशोभाभिर्भूषितौ जानुलंबिनौ
वक्षो दधानं विपुलं लक्ष्मीवासेन शोभितम् । श्रीवत्सादिविचित्रांकैरंकितं सुमनोहरम्
महोदरं महानाभिं शुभकट्याविराजितम् । कांच्या वै मणिमत्या च विशेषेण श्रियान्वितम्
ऊरुभ्यां विमलाभ्यां वै जानुभ्यां शोभितं श्रिया । चरणाभ्यां वज्ररेखा यवांकुशसुरेखया
युताभ्यां योगिध्येयाभ्यां कोमलाभ्यां विराजितम् । ध्यात्वा स्मृत्वा च संसारसागरं त्वं तरिष्यसि
तमेव पूजयन्नित्यं चंदनादिभिरिच्छया । प्राप्नोति परमामृद्धिमैहिकामुष्मिकीं पराम्
त्वया पृष्टं महाराज रामस्य ध्यानमुत्तमम् । तत्ते कथितमेतद्वै संसारजलधिं तर
शेषउवाच। एतच्छ्रुत्वा तु विप्रेन्द्रो लोमशात्परमं महत्
आरण्यक उवाच। मुनिश्रेष्ठ वदैतन्मे पृच्छामि त्वां महामते
कोऽसौ रामो महाभाग यो नित्यं ध्यायते त्वया
किमर्थमवतीर्णोऽसौ कस्मान्मानुषतां गतः
शेष उवाच। इति वाक्यं समाकर्ण्य मुनेः परमशोभनम्