तस्मात्त्वं नृपतिश्रेष्ठ गोपूजां वै समाचर । सा तुष्टा दास्यति क्षिप्रं पुत्रं धर्मपरायणम्
सुमतिरुवाच। तच्छ्रुत्वा धेनुपूजां स पप्रच्छ कथमादरात् । पूजनीया प्रयत्नेन कीदृशं कुरुते नरम्
जाबालि कथयामास धेनुपूजां यथाविधि । प्रत्यहं विपिनं गच्छेच्चारणार्थं व्रती तु गोः
गवे यवांस्तु संभोज्य गोमयस्थान्समाहरेत् । भक्षणीया यवास्ते तु पुत्रकामेन भूपते
सा यदा पिबते तोयं तदा पेयं जलं शुचि । सोच्चैः स्थाने यदा तिष्ठेत्तदानीं चासनस्थितः
दंशान्निवारयेन्नित्यं यवसं स्वयमाहरेत् । एवं प्रकुर्वतः पुत्रं दास्यते धर्मतत्परम्
सुमतिरुवाच। इति वाक्यं समाकर्ण्य पुत्रकाम ऋतंभरः । व्रतं चकार धर्मात्मा धेनुपूजां समाचरन्
प्रत्यहं कुरुते गां वै यवसाद्येन तोषिताम् । दंशान्न्यवारयद्धीमान्यवभक्षकृतादरः
एवं धेनुं पूजयतो गतास्तु दिवसा घनाः । वनमध्ये तृणादींश्च चरंतीमकुतोभयाम्
एकदा नृपतिस्तस्य वनस्य श्रीनिरीक्षणे । न्यस्तदृष्टिः सपरितो बभ्राम स कुतूहली
तदागत्याहनद्गां वै पंचास्यः काननांतरात् । क्रोशंतीं बहुधा दीनां सिंहभारेणदुःखिताम्
तदा नृपः समागत्य विलोक्य निजमातरम् । सिंहेन निहतां पश्यन्रुरोदातीव विह्वलः
स दुःखितः समागत्य जाबालिमुनिसत्तमम् । निष्कृतिं तस्य पप्रच्छ गोवधस्य प्रमादतः
ऋतंभर उवाच। स्वामिंस्त्वदाज्ञया धेनुं पालयन्वनमास्थितः । कुतोप्यागत्य तां सिंहो जघानादृष्टिगोचरः
तस्य पापस्य निष्कृत्यै किं करोमि त्वदाज्ञया । कथं वा व्रतसंपूर्तिर्मम पुत्रप्रदायिनी
इत्युक्तवंतं तं भूपं जगाद मुनिसत्तमः । संत्युपाया महीपाल पापस्यास्यापनुत्तये
ब्रह्मघ्नस्य कृतघ्नस्य सुरापस्य महामते । प्रायश्चित्तानि वर्तंते सर्वपापहराणि च
कृच्छ्रैश्चांद्रायणैर्दानैर्व्रतैः सनियमैर्यमैः । पापानि प्रलयं यांति नियमादनुतिष्ठतः
द्वयोश्च निष्कृतिर्नास्ति पापपुंजकृतोस्तयोः । मत्या गोवधकर्तुश्च नारायणविनिंदितुः
गवां यो मनसा दुःखं वांच्छत्यधमसत्तमः । स याति निरयस्थानं यावदिंद्राश्चतुर्दश
योऽपि देवं हरिं निंदेत्सकृद्दुर्भाग्यवान्नरः । स चापि नरकं पश्येत्पुत्रपौत्रपरीवृतः
तस्माज्ज्ञात्वा हरिं निंदन्गोषु दुःखं समाचरन् । कदापि नरकान्मुक्तिं न प्राप्नोति नरेश्वर
अज्ञानप्राप्तगोहत्या प्रायश्चित्तं तु विद्यते । रामभक्तं तु धीमंतं याहि त्वमृतुपर्णकम्
स वै समदृशः सर्वाञ्छत्रून्मित्राणि पश्यति । तुभ्यं कथिष्यति क्षिप्रं गोवधस्यास्य निष्कृतिम्
तस्य देशांस्त्वमाक्रामंस्तेन निर्वासितः पुरा । वैरिभावं परित्यज्य गच्छ त्वमृतुपर्णकम्
स यद्वदिष्यति क्षिप्रं तत्कुरुष्व समाहितः । यथा त्वत्कृतपापस्य निष्कृतिर्हि भविष्यति
स तु तद्वचनं श्रुत्वा जगाम ऋतुपर्णकम् । रामभक्तं रिपौ मित्रे समदृष्ट्या समंजसम्
स तस्मै कथयामास यज्जातं गोवधादिकम् । तस्य पापस्य निष्कृत्यै ह्युपायं सोऽप्यचिंतयत्
क्षणं ध्यात्वाथ तं राजा ऋतुपर्ण ऋतंभरम् । उवाच प्रहसन्वाक्यं बुद्धिमान्धर्मकोविदः
कोऽहं राजन्मुनीनां वै पुरतः शास्त्रवेदिनाम् । तान्हित्वा किं तु मां प्राप्तो मूर्खंपंडितमानिनम्