एकदा जनको राजा योगेनासून्समत्यजत् । तदा विमानं संप्राप्तं किंकिणीजालभूषितम्
तदारुह्य गतो राजा सेवकैरूढदेहवान् । मार्गे जगाम धर्मस्य संयमिन्याः पुरोंऽतिके
तदा नरककोटीषु पीड्यंते पापकारिणः । जनकस्यांगपवनं प्राप्य सौख्यं प्रपेदिरे
निरये दाहजापीडा जातैषां सुखकारिणी । महादुःखं तदा नष्टं जनकस्यांगवायुना
तदा तं निर्गतं दृष्ट्वा जंतवः पापपीडिताः । अत्यंतं चुक्रुशुर्भीतास्तद्वियोगमनिच्छवः
ऊचुस्ते करुणां वाचं मा गच्छ सुकृतिन्नितः । त्वदंगवायुसंस्पर्शात्सुखिनः स्यामपीडिताः
इति वाक्यं समाकर्ण्य राजा परमधार्मिकः । मानसे चिंतयामास करुणापूरपूरितः
चेन्मत्तः प्राणिनां सौख्यं भवेदिह तदा पुनः । अत्रैव च पुरे स्थास्ये स्वर्ग एष मनोरमः
एवं कृत्वा नृपस्तस्थौ तत्रैव निरयाग्रतः । विदधत्प्राणिनां सौख्यमनुकंपितमानसः
तत्र धर्मस्तु संप्राप्तो निरयद्वारि दुःखदे । कारयन्यातनास्तीव्रा नानापातककारिणाम्
तदा ददर्श राजानं जनकं द्वारिसंस्थितम् । विमानेन महापुण्यकारिणं दययायुतम्
तमुवाच प्रेतपतिर्जनकं सहसन्गिरा । राजन्कुतस्त्वं संप्राप्तः सर्वधर्मशिरोमणिः
एतत्स्थानं पातकिनां दुष्टानां प्राणघातिनाम् । नायांति पुरुषा भूप त्वादृशाः पुण्यकारिणः
अत्रायांति नरास्ते वै ये परद्रोहतत्पराः । परापवादनिरताः परद्रव्यपरायणाः
यो वै कलत्रं धर्मिष्ठं निजसेवापरायणम् । अपराधादृते जह्यात्सनरोऽत्र समाव्रजेत्
मित्रं वञ्चयते यस्तु धनलोभेन लोभितः । आगत्यात्र नरः पीडां मत्तः प्राप्नोति दारुणाम्
यो रामं मनसा वाचा कर्मणा दंभतोऽपि वा । द्वेषाद्वाचोपहासाद्वा न स्मरत्येव मूढधीः
तं बध्नामि पुनस्त्वेषु निक्षिप्य श्रपयामि च । यैः स्मृतो न रमानाथो नरकक्लेशवारकः
तावत्पापं मनुष्याणामंगेषु नृप तिष्ठति । यावद्रामं न रसना गृणाति कलि दुर्मतेः
महापापकरा राजन्ये भवंति महामते । तानानयंति मद्भृत्यास्त्वादृशान्द्रष्टुमक्षमाः
तस्माद्गच्छ महाराज भुंक्ष्व भोगाननेकशः । विमानवरमारुह्य भुंक्ष्व पुण्यमुपार्जितम्
इति वाक्यं समाकर्ण्यध र्मराजस्य तत्पतेः । उवाच धर्मराजानं करुणापूरपूरितः
जनक उवाच। अहं गच्छामि नो नाथ जीवानामनुकम्पया । मदंगवायुना ह्येते सुखं प्राप्ताः स्म संस्थिताः
एतान्मुंचसि चेद्राजन्सर्वान्वै निरयस्थितान् । ततो गच्छामि सुखितः स्वर्गं पुण्यजनाश्रितम्
जाबालिरुवाच। इति वाक्यमथाश्रुत्य जनकं प्रत्युवाच सः । प्रत्येकं निर्दिशञ्जीवान्निरयस्थाननेकशः
धर्म उवाच। अयं मित्र कलत्रं वै विश्वस्तमनुजग्मिवान् । तस्मादेनं लोहशंकौ वर्षायुतमपीपचम्
पश्चादेनं सूकराणां योनौ निक्षिप्य दोषिणम् । मानुषेष्ववतार्योऽयं षंढचिह्नेन चिह्नितः
अनेन परदाराश्च बलादालिगिता मुहुः । तस्मादयं पच्यतेऽत्र रौरवे शतहायनम्
अयं तु परकीयं स्वं मुषित्वा बुभुजे कुधीः । तस्मादस्य करौ छित्त्वा पचेयं पूयशोणिते
अयं सायंतने प्राप्तमतिथिं क्षुधयार्दितम् । वाण्यापि नाकरोत्तस्य पूजनं स्वागतं न च