नातिक्रमणीयमिदं भवद्भ्यां द्वारपालकौ । दासत्वं सप्तजन्मानि युवां भक्तौ ममानघौ
अमित्रतस्तथा त्रीणि जन्मानि भजतोऽपि वा । रुद्र उवाच- इत्युक्तौ तौ महावीर्य्यावब्रूतां परमेश्वरम्
जयविजयावूचतुः । चिरकालं महीं गंतुं न समर्थौ स्व मानद । तस्माद्वैराय जन्मानि विद्धि वां च व्रजावहे
देवत्व यैव निहतो प्राप्स्यावो भवदंतिकम् । रुद्र उवाच- इत्युक्त्वा द्वारपालौ तौ पूर्वं जातौ महाबलौ
कश्यपस्य महावीर्य्यौ दितिगर्भे महासुरौ । हिरण्यकशिपुर्ज्येष्ठो हिरण्याक्षः कनिष्ठकः
उभौ तौ लोकविख्यातौ महावीर्य्य बलोद्धतौ । अप्रमाणशरीरः स हिरण्याक्षो महोद्धतः
उत्पाट्य बाहुसाहस्रैः पृथिवीं समहीधराम् । ससागरां द्वीपयुतां सर्व्वप्राणिसमन्विताम्
उत्पाट्य शिरसा कृत्वा प्रविवेश रसातलम् । ततो देवगणाः सर्वे चुक्रुशुर्भयपीडिताः
शरणं प्रययुर्देवं नारायणमनामयम् । ततस्तदद्भुतं ज्ञात्वा शंखचक्रगदाधरः
वाराहरूपमास्थाय विश्वरूपं जनार्दनः । अनादिमध्यांतवपुः सर्वदेवमयो विभुः
विश्वतः पाणिपच्चक्षुर्महादंष्ट्रो महाभुजः । दंष्ट्रैकया तु तं दैत्यं जघान परमेश्वरः
संचूर्णितमहागात्रो ममार दितिजाधमः । पतितां धरणीं दृष्ट्वा दंष्ट्रयोद्धृत्य पूर्ववत्
संस्थाप्य धारयामास शेषे कूर्म्मवपुस्तदा । तं दृष्ट्वा देवताः सर्व्वे क्रोडरूपं महाहरिम् । तुष्टुवुर्म्मुनयश्चैव भक्तिनम्रात्ममूर्त्तयः
देवा ऊचुः- नमो यज्ञवराहाय नमस्ते शतबाहवे । नमस्ते देवदेवाय नमस्ते विश्वरूपिणे
नमः स्थितिस्वरूपाय सर्वयज्ञस्वरूपिणे । कलाकाष्ठानिमेषाय नमस्ते कालरूपिणे
भूतात्मने नमस्तुभ्यमृग्वेदवपुषे तथा । सुरात्मने नमस्तुभ्यं सामवेदाय ते नमः
ॐकाराय नमस्तुभ्यं यजुर्वेदस्वरूपिणे । ऋचःस्वरूपिणे चैव चतुर्वेदमयाय च
नमस्ते वेदवेदाङ्ग सांगोपांगाय ते नमः । गोविंदाय नमस्तुभ्यमनादिनिधनाय च
नमस्ते वेदविदुषे विशिष्टैकस्वरूपिणे । श्रीभूलीलाधिपतये जगत्पित्रे नमोनमः
रुद्र उवाच- इत्यादि स्तुतिभिः स्तुत्वा देवं वाराहरूपिणम् । अर्च्चयामासुरात्मेशं गंधपुष्पादिभिर्हरिम्
समर्च्यमानस्तैर्देवैस्तेषामिष्टं वरं ददौ । गंधर्वैरप्सरोभिश्च गायमानो मुदा हरिः
महर्षिभिः स्तूयमानस्तत्रैवांतरधीयत । एभिः स्तुत्वा नरो भक्त्या प्रातरुत्थाय भक्तिमान्
ईप्सितांल्लभते भूमिं चिरं सस्यफलान्विताम् । एतत्ते सर्वमाख्यातं वाराहवैभवं हरैः । नारसिंहं तथा वक्ष्ये शृणु देवि वरानने
इति श्रीपाद्मे महापुराणे पंचपंचाशत्साहस्र्यां संहितायामुत्तरखंडे। वराहावतारकथनंनाम सप्तत्रिंशदधिकद्विशततमोऽध्यायः
रुद्र उवाच- भ्रातरं निहतं ज्ञात्वा हिरण्यकशिपुस्ततः । तपस्तेपे महादैत्यो मेरोः पार्श्वे च मां प्रति
दिव्यवर्षसहस्राणि वायुभक्षो महाबलः । जपन्पंचाक्षरं मंत्रं पूजयामास मां शुभे
ततः प्रहृष्टमनसा तमवोचं महासुरम् । वरं वृणीष्व दैतेय यत्ते मनसि वर्त्तते । ततः प्रोवाच दैतेयो मां प्रसन्नं शुभानने
हिरण्यकशिपुरुवाच- देवासुरमनुष्याणां गंधर्वोरगरक्षसाम् । पशुपक्षिमृगाणां च सिद्धानां वै महात्मनाम्
यक्षविद्याधराणां च किन्नराणां तथैव च । सर्वेषामेव रोगाणामायुधानां तथैव च । सर्वेषामृषिमुख्यानामवध्यत्वं प्रयच्छ मे
रुद्र उवाच- एवमस्त्विति तद्रक्षस्त्वब्रुवं प्रियदर्शने । मत्तो महद्वरं प्राप्य स दैतेयो महाबलः