धर्मं चर यथाशक्ति यथाकालं यथाविधि । विमुक्तपापः पश्चात्त्वमुत्तमां गतिमेष्यसि
पुराणमथवा नित्यं शृणुष्वावहितश्च सन् । निराशो वा महेशानं पूजयस्व पिनाकिनम्
देवं वा पुंडरीकाक्षं केशवं क्लेशनाशनम् । संन्यासमथवा नित्यं ब्रह्मज्ञानपरो भव
अथवा गच्छ काशीशं मुक्तौ वा मृतिमाप्नुहि । गयां वा गच्छ तत्र त्वं श्राद्धं कर्तुं प्रयत्नतः
अथवा सर्ववेदानां सारं पातकनाशनम् । रुद्रं रुद्रप्रियकरं जप प्रत्यहमादरात्
श्रीशैलमथवा गच्छ केदारमथवेच्छया । अथवा प्रतिवर्षे तु माघस्नानं प्रवर्तय
किमत्र बहुनोक्तेन धर्मभक्तः सदा भव । नैवं नरकवासस्ते भविता तु द्विजाधम
गौतम उवाच- श्रुत्वा सर्वं करिष्यामि पुराणं भवतो मुखात् । शास्त्रं विश्वासहेतुं च वर्जं चापि वदस्व मे
पौराणिक उवाच- वर्ज्यं मांसं सुराऽन्यस्त्री भोगो द्यूतं विकत्थनम् । पारुष्यमनृतं माया देवदेवविनिंदनम्
गुरूणां सुरवृद्धानां पुराणस्मृतिभाषिणाम् । निंदनं श्वेतवृंताकं कृतकालाबुवर्तनम्
बीजपूरं कुसुंभं च लोहितं शृंगमेव च । अररुं नालिकेरं च कूष्मांडकं तथैव च
कोविदारफलं तैलपक्वं मानवजं पयः । वार्ध्रीणस खरी दुग्धं सूतिका क्षीरमाविकम्
औष्ट्रमेकशफक्षीरं मार्गमाजं नृसंभवम् । विवत्सासंधिनीक्षीरं लवणं चैव योगि यत्
नालिकेररसं कांस्ये ताम्रे मधु च सीसके । काचे तक्रं करंभांश्च घृताक्तान्नैव कारयेत्
होमं तु मृण्मये पात्रे पुरोडाशं तु राजते । न सेवेत परं लोके शुभार्थी तु विचक्षणः
पात्रांतश्चूर्णलेपोऽपि तत्र भक्षणमेव च । क्रमुकस्य तथा भक्षश्चूर्णपत्रस्य चैव हि
क्रमुकस्यापि पक्वस्य भक्षणं क्रमियोगिनः । पायसे लवणं चैव केवलं च करार्पितम्
सिंधुसौराष्ट्रकांबोजमागधेषु च सिंहले । न दोषाय भवेत्तत्र क्षीरं च लवणान्वितम्
क्षीराणि च समस्तानि लवणानि च योगतः । देशेष्वन्येषु दोषाय पाने चैवेह संशयः
किमत्र बहुनोक्तेन सद्भिर्निंद्यं विवर्जयेत् । शंभुरुवाच- एवं तस्य वचः श्रुत्वा ब्राह्मणस्य महात्मनः
स्वमेव भवनं गत्वा चिंतयामास दुःखितः । रात्रौ मृत्युर्दिवा चेति न जानाति महानपि
परलोके सुखं दुःखमिह भोगविनोदनम् । क्रिमिकीटमनुष्याद्यैः सुख दुःखैः पृथक्पृथक्
प्रतिजीवंतु हेतूनां भेदोऽपि सुविनिश्चयः । एकस्यापि हि जीवस्य नास्ति चैकविधा स्थितिः
जन्मकाले महाऽज्ञानं शैशवेत्यल्पबोधनम् । स्खलत्पदेल्पविज्ञानं बाल्ये चाल्पं तथैव च
कौमारे क्रीडनरतिर्यौवने विषयोषितम् । यौवने विनिवृत्ते तु द्रव्यसंपादनेषणा
वार्द्धके भोगलिप्सा च न भोक्तुं क्षमतेपि च । दूषिका श्लेष्मलालाभिर्वलीपलितकंपनैः
श्वासकासानिलाक्षिप्तैर्हृषीकैर्विकलैर्युतः । किंचिद्धर्तुं न शक्नोति न च जानाति किंचन
तिष्ठंतीषु परस्त्रीषु गुह्यस्थानं प्रदर्शयेत् । कोशकंडूयनपरः क्रूरो जीवितलक्षणैः
कंडूयते स्फिचौ वस्त्रमुद्धृत्य च विचालयन् । भुंजानः श्लेष्मणा ग्रासं ग्रसितुं न च शक्नुयात्
यदा कासस्तदा जज्ञे पायुवायुश्च शब्दवान् । निःसृतिश्च मलस्यापि श्लेष्मनिर्गम एव च