प्रज्वाल्य वह्निं घृततैलसिक्तं प्रदक्षिणावर्तशिखं स्वकाले । प्रविश्य दग्धः किल भावदुष्टो न स्वर्गमाप्नोति फलं न चान्यत्
श्रद्धत्स्वभूप तस्मात्त्वं माधवस्य फलं प्रति । स्वल्पं चापि शुभं कर्म विकर्मशतनाशनम्
यथा हरेर्नामभयेन भूप नश्यंति सर्वे दुरितस्य वृंदाः । नूनं रवौ मेषगते विभाते स्नानेन तीर्थे च हरिस्तवेन
तेजसा वैनतेयस्य पाप्मानः पन्नगा इव । विद्रवंति च वैशाखस्नानेनोषसि निश्चितम्
गंगायां नर्मदायां वा स्नात्वा मेषगते रवौ । पापप्रशमनस्तोत्रं यः पठेद्भक्तिभावतः
एककालं द्विकालं वा त्रिसंध्यमपि भूपते । स याति परमं स्थानं सर्वपापविवर्जितः
अंबरीष महत्पुण्यप्राप्तये कुरु वीक्षणम् । माधवेमासि वै स्नानं प्रातर्नियमसंस्थितः
यदानर्त्तपुरे प्रोक्तं वसतां वर्षकोटिभिः । तत्प्रातर्माधवे मासि स्नानेनैकेन लभ्यते
इहार्थे यत्पुरावृत्तं तदाकर्णय भूपते । भार्यया सह संवादं देवशर्मद्विजन्मनः
रेवातीरे सुपुण्ये च तीर्थे चामरकंटके । कौशिकस्य सुतो जातो देवशर्मा द्विजोत्तमः
धनपुत्रविहीनस्तु बहुदुःखसमन्वितः । दारिद्रेण सुदुःखेन सर्वदैवप्रपीडितः
पुत्रोपायं धनस्यापि दिवारात्रौ प्रचिंतयेत् । एकदा तु प्रिया तस्य सुमना नाम सुव्रता
भर्तारं चिंतयोपेतमधोमुखमलक्षयत् । समालोक्य तदा कांतं तमुवाच यशस्विनी
दुःखजालैरसंख्यैस्तु तव चित्तं प्रकर्षितम् । व्यामोहेन प्रमूढोसि त्यज चिंतां महामते
मम दुःखं समाचक्ष्व स्वस्थो भव सुखं व्रज । नास्ति चिंतासमं दुःखं कायशोषणमेव हि
तां संत्यज्य प्रवर्तेत स सुखेन प्रमोदते । चिंतायाः कारणं विप्र कथयस्व मम प्रभो
नारद उवाच-। प्रियावाक्यं स संश्रुत्य देवशर्मा महामतिः । उवाच वचनं प्रीतो दुःखितोऽपि सतीसखः
देवशर्मोवाच-। यत्त्वया चिंतितं भद्रे किंचिद्दुःखस्य कारणम् । तत्सर्वं तु प्रवक्ष्यामि श्रुत्वा चैवावधार्यताम्
न जाने केन पापेन धनहीनोऽस्मि सुव्रते । तथा पुत्रविहीनोऽस्मि एतद्दुःखस्य कारणम्
सुमनोवाच-। श्रूयतामभिधास्यामि सर्वसंदेहनाशनम् । स्वरूपमुपदेशस्य सर्वविज्ञानदर्शनम्
संतोष एव परमं पुण्यं सौख्यादिकारणम् । असंतोषः परं पापमित्याह भगवान्हरिः
लोभः पापस्य बीजोऽयं मोहो मूलं च तस्य वै । असत्यं तस्य हि स्कंधो महाशाखा सुविस्तरात्
मदकौटिल्य पत्राणि कुबुद्ध्या पुष्पितः सदा । अनृतं तस्य सौगंध्यमज्ञानं फलमेव च
कुड्यं पाषंडचौराश्च क्रूराः कूटाश्च पापिनः । पक्षिणो मोहवृक्षस्य महाशाखासमाश्रिताः
अज्ञानं सुफलं तस्य रसो धर्मं फलस्य हि । भावोदकेन संवृद्धिस्तस्य श्रद्धा क्रतु प्रिया
अधर्मेषु रसस्तस्य उत्क्लेदैर्मधुरायते । तादृशैश्च फलैश्चैवसफलो लोभपादपः
तस्यच्छायां समाश्रित्य यो नरः परिवर्तते । फलानि तस्य सोऽश्नाति स्वपक्वानि दिनेदिने
फलानां च रसेनापि अधर्मेण तु पोषितः । स संपुष्टो भवेन्मर्त्यः पतनाय प्रयच्छति
तस्माच्चिंतां परिश्रित्य स्वामि लोभं न कारयेत् । धनपुत्रकलत्राणां चिंतामेतां न कारयेत्
यो हि विद्वान्नचेत्कांत मूर्खाणां पथमेव हि । मृषा चिंतयते नित्यं दिवारात्रौ विमोहितः