हत्यायुतं पापसहस्रमुग्रं गुर्वंगनाकोटिनिषेवणं च । स्तेयादि पापानि च कृष्णभक्तैरज्ञानजातानि लयं ह्रियंते
विष्णुभक्तिमतावीर यत्किंचित्क्रियतेऽल्पकम् । सुकृतं साधुविदुषा तदक्षयफलं लभेत्
संदेहो नात्र कर्त्तव्यो माधवेमासि माधवम् । समाराध्य नरो भक्त्या तत्तद्वांच्छितमाप्नुयात्
अपत्यं द्रविणं रत्नं दाराहर्म्यं हया गजाः । सुखानि स्वर्गमोक्षौ च न दूरे हरिभक्तितः
एवं शास्त्रोक्तविधिना स्वल्पेनापि न संशयः । पापस्य महतोऽपि स्यात्क्षयो वृद्धिः सुकर्मणः
फलाधिक्यं भवेद्भूप त्वाधिक्याद्भावकर्मणोः । सूक्ष्मा धर्मस्य विज्ञेया गतिस्तु विविधैरपि
प्रियो माधवमासोऽयं माधवस्य महात्मनः । एकोप्यनुष्ठितो लोकैः समग्रेप्सितदायकः
पुण्येन गांगेन जलेन काले देशेऽपि यः स्नानपरोऽपि भूप । आजन्मतो भावहतोऽपि दाता न शुद्धिमेतीति मतं ममैतत्
गंगादितीर्थेषु वसंति जीवा देवालये पक्षिगणाश्च नित्यम् । विनाशमायांति कृतोपवासा भावोज्झिता नैव गतिं लभंते
भावं ततो हृत्कमले निधाय श्रीमाधवं माधवमासि भक्त्या । यजेत यः स्नानपरो विशुद्धः पुण्यं न शक्ता वयमस्य वक्तुम्
प्रज्वाल्य वह्निं घृततैलसिक्तं प्रदक्षिणावर्तशिखं स्वकाले । प्रविश्य दग्धः किल भावदुष्टो न स्वर्गमाप्नोति फलं न चान्यत्
श्रद्धत्स्वभूप तस्मात्त्वं माधवस्य फलं प्रति । स्वल्पं चापि शुभं कर्म विकर्मशतनाशनम्
यथा हरेर्नामभयेन भूप नश्यंति सर्वे दुरितस्य वृंदाः । नूनं रवौ मेषगते विभाते स्नानेन तीर्थे च हरिस्तवेन
तेजसा वैनतेयस्य पाप्मानः पन्नगा इव । विद्रवंति च वैशाखस्नानेनोषसि निश्चितम्
गंगायां नर्मदायां वा स्नात्वा मेषगते रवौ । पापप्रशमनस्तोत्रं यः पठेद्भक्तिभावतः
एककालं द्विकालं वा त्रिसंध्यमपि भूपते । स याति परमं स्थानं सर्वपापविवर्जितः
अंबरीष महत्पुण्यप्राप्तये कुरु वीक्षणम् । माधवेमासि वै स्नानं प्रातर्नियमसंस्थितः
यदानर्त्तपुरे प्रोक्तं वसतां वर्षकोटिभिः । तत्प्रातर्माधवे मासि स्नानेनैकेन लभ्यते
इहार्थे यत्पुरावृत्तं तदाकर्णय भूपते । भार्यया सह संवादं देवशर्मद्विजन्मनः
रेवातीरे सुपुण्ये च तीर्थे चामरकंटके । कौशिकस्य सुतो जातो देवशर्मा द्विजोत्तमः
धनपुत्रविहीनस्तु बहुदुःखसमन्वितः । दारिद्रेण सुदुःखेन सर्वदैवप्रपीडितः
पुत्रोपायं धनस्यापि दिवारात्रौ प्रचिंतयेत् । एकदा तु प्रिया तस्य सुमना नाम सुव्रता
भर्तारं चिंतयोपेतमधोमुखमलक्षयत् । समालोक्य तदा कांतं तमुवाच यशस्विनी
दुःखजालैरसंख्यैस्तु तव चित्तं प्रकर्षितम् । व्यामोहेन प्रमूढोसि त्यज चिंतां महामते
मम दुःखं समाचक्ष्व स्वस्थो भव सुखं व्रज । नास्ति चिंतासमं दुःखं कायशोषणमेव हि
तां संत्यज्य प्रवर्तेत स सुखेन प्रमोदते । चिंतायाः कारणं विप्र कथयस्व मम प्रभो
नारद उवाच-। प्रियावाक्यं स संश्रुत्य देवशर्मा महामतिः । उवाच वचनं प्रीतो दुःखितोऽपि सतीसखः
देवशर्मोवाच-। यत्त्वया चिंतितं भद्रे किंचिद्दुःखस्य कारणम् । तत्सर्वं तु प्रवक्ष्यामि श्रुत्वा चैवावधार्यताम्
न जाने केन पापेन धनहीनोऽस्मि सुव्रते । तथा पुत्रविहीनोऽस्मि एतद्दुःखस्य कारणम्
सुमनोवाच-। श्रूयतामभिधास्यामि सर्वसंदेहनाशनम् । स्वरूपमुपदेशस्य सर्वविज्ञानदर्शनम्