अष्टादशपुराणानां श्रवणाद्भारतस्य च । यत्फलं तन्महिम्नस्य शक्रप्रस्थस्य जायते
अरुणोदयवेलायां माघलक्षैकमज्जनात् । यत्फलं तन्महिम्नोस्य श्रवणाच्छ्रद्धया भवेत्
श्रद्धयास्य तु माहात्म्यं यः शृणोति महीपते । तर्पितास्तेन पितरो देवाश्च मुनयस्तथा
कृच्छ्रातिकृच्छ्रपाराक चांद्रायण व्रतादिभिः । यत्फलं तन्महिम्नोऽस्य श्रद्धया श्रवणाद्भवेत्
अश्वमेधादियज्ञानां समस्तानां महीपते । यत्फलं तन्महिम्नोऽस्य श्रद्धया श्रवणाद्भवेत्
सूत उवाच- एवं युधिष्ठिरो राजा श्रुत्वा शौनक सौभरेः । इंद्रप्रस्थस्य माहात्म्यं स ययौ हस्तिनं पुरम्
ततो विनीय सद्भ्रातॄन्दुर्योधनपुरःसरान् । इंद्रप्रस्थमगात्पुण्यं राजसूयचिकीर्षया
द्वारकायाः समागम्य गोविंदं कुलदैवतम् । राजसूयेन यज्ञेन स इयाज महीपतिः
मुक्तिदं तीर्थमेतत्तु शपतोस्याप्यजायत । इति मत्वा हरिस्तत्र शिशुपालं जघान ह
शिशुपालोऽपि तस्यैव तीर्थस्य मरणाद्भुवि । सायुज्यमगमत्कृष्णे निखिलार्थप्रदायके
शिशुपालो हतो यत्र विहितो यत्र चक्रतुः । गदया तत्र भीमेन कृतं कुंडं सुविस्तरम्
भीमकुंडं तु विज्ञातं जातं तद्भुविपावनम् । कालिंद्या दक्षिणे भागे गव्यूत्यर्धं महीतले
इंद्रप्रस्थगताया यत्कालिंद्याः स्नानतः फलम् । तत्फलं तत्र कुंडे तु जायते नात्र संशयः
सूत उवाच- यस्मिन्क्षेत्रे स्थितो जंतुस्तं क्षेत्रमनुवत्सरम् । प्रदक्षिणादिभिर्धर्मैः स्वापराधान्क्षमापयतेत्
प्रतिसंवत्सरं चैव परिक्रामति यो नरः । क्षेत्रापराधदोषैश्च न स लिप्येत्तु पातकैः
प्रदक्षिणमकुर्वाणः क्षेत्रसिद्धिं न विंदति । तस्मात्प्रदक्षिणा तीर्थे दातव्या च फलार्थिभिः
हरेर्नाम निसंजल्पन्प्रकरोति प्रदक्षिणाम् । पदेपदे स लभते कपिलादानजं फलम्
चैत्रकृष्णचतुर्दश्यां शक्रप्रस्थप्रदक्षिणाम् । यः करोति नरो धन्यः सर्वपापैः प्रमुच्यते
इति श्रीपाद्मेमहापुराणे पंचपंचाशत्साहस्र्यां संहितायामुत्तरखंडे कालिंदीमाहात्म्ये इंद्रप्रस्थगत काशीगोकर्णशिवकांचीतीर्थसप्तक भीमकुंडवर्णनोनाम द्वाविंशत्यधिकद्विशततमोऽध्यायः
शंकर उवाच - न्यासेवाप्यर्चने वापि मंत्रमेकांतिनः श्रयेत् । अवैष्णवोपदिष्टेन मंत्रेण न परा गतिः
अवैष्णवोपदिष्टंचेत्पूर्वमंत्रवरंद्वयम् । पुनश्च विधिना सम्यक्वैष्णवाद्ग्राहयेद्गुरोः
सहस्रशाखाध्यायी वा सर्वयज्ञेषु दीक्षितः । कुले महति जातोऽपि न गुरुः स्यादवैष्णवः
यस्तु मंत्रद्वयं सम्यगध्यापयति वैष्णवः । स आचार्यस्तु विज्ञेयो भवबंधविदारकः
आचार्यं संश्रयित्वाथ वत्सरं सेवयेद्दिवजः । तस्य वृत्तिं परिज्ञात्वा मंत्रमध्यापयेद्गुरुः
कृत्वा तापादिसंस्कारान्पश्चान्मंत्रमुदीरयेत् । तापं पुंड्रं तथा नाम कृत्वा वै विधिना गुरुः
पश्चादध्यापयेन्मंत्रं शिष्यं निर्मलचेतसम् । चक्रेण विधिना तप्तं ताप इत्यभिधीयते
पुंड्रमूर्द्ध्वं तथा प्रोक्तं नाम वैष्णवमुच्यते । ततो मंत्रं विधानेन शिष्यमध्यापयेद्गुरुः
न्यासमष्टाक्षरं मंत्रमन्यं वा वैष्णवं मनुम् । न्यासमेवात्र परमं वैष्णवानां शुभानने
तस्मात्तु न्यासमेवैषामतिरिक्तमिहोच्यते । न्यासविद्यापरो यस्तु ब्राह्मणः श्रेष्ठ उच्यते
न्यासात्परतरं नास्ति मन्त्रं सत्यं ब्रवीमि ते । न्यासं द्वयं प्रपत्तिः स्यात्पर्यायेण निबोध मे