अथ प्रभाते सर्वे ते चेलुः स्थानात्ततो नृप । ब्राह्मणः सोऽपि मंजूषां कंबलेन समावृताम्
कृत्वा शिरसि राजेंद्र चचाल प्रति जाह्नवीम् । कतिभिर्वासरैः सार्थः संप्राप्तस्तीर्थगामिनाम्
इहैव कोशलायां वै पुनीतायां महीपते । अथ शीतातुरो विप्रः कंबलं चोदघाटयत्
मंजूषावरणं राजन्तत्रायोध्यातटे शुभे । सोऽपि सर्पो निराहारो लब्ध्वा मारुतभोजनम्
निश्चक्राम बहिस्तस्मादुत्क्षेप्य सुशलाकिकाम् । तं निःसृतं समालोक्य सर्प्प सर्प इति क्रुधा
व्याहरंतो जनाः सर्वे लोष्टहस्ताः समभ्ययुः । यावत्पलायते सर्पस्तावदेकेन घातितः
तत्याज स तदा प्राणान्पश्यतां तीर्थगामिनाम् । त्यक्त्वा भुजंगदेहं स देवत्वं प्राप दुर्लभम्
दिव्यं विमानमारुह्य प्रोवाचेदं जनानि ह । सर्प उवाच- भो दाक्षिणात्याः शृणुत ब्राह्मणा वचनं मम
पुरा चंडकनामाहं नापितो ब्रह्महाधमः । ब्रह्महत्याप्रदोषेण सर्पआसं मरुस्थले
भुक्त्वा नरकदुःखानि वर्षाणां लक्षपंचकम् । अतीतं सर्पयोनौ मे वर्षाणामयुतद्वयम्
तीर्थस्यास्य प्रसादेन प्राप्तं देवत्वमुत्तमम् । तस्मादिदं न वै त्याज्यं तीर्थं वै कोशलाभिधम् । सर्वार्थदं यतो नाकः प्राप्तः पापीयसा मया
नारद उवाच- एवं स नापितः पापो योनिं प्राप्य विनिंदिताम् । जगाम द्यां विमानस्थस्तीर्थस्यास्य प्रसादतः
ते दाक्षिणात्या यतयो भूत्वा तत्रैव तीर्थके । ऊषुर्गोविंदपादाब्ज मानसा दृष्टवैभवे
माहात्म्यमस्य तीर्थस्य दृष्ट्वा स ब्राह्मणोत्तमः । तीर्थेऽत्रजातविश्रद्धः पित्रोरस्थीनि सोऽक्षिपत्
पतितेष्वस्थिखंडेषु पितरौ तस्य तत्क्षणात् । विमानवरमारूढौ दिव्यौ तत्र समागतौ
ऊचतुश्च स्वतनयं शृण्वानेषु जनेषु वै । वत्स जीव चिरं लोके धनधान्यसुखी भव
आवयोर्मुक्तिदानाच्च मुक्तिं यास्यसि नो मृषा । गंगायां पिंडदानेन यत्फलं स्यात्सुतस्य वै । पितॄणां या गतिश्चात्र द्वयं स्यादस्थिपाततः
इति श्रीपाद्मे महापुराणे पंचपंचाशत्साहस्र्यां संहितायामुत्तरखंडे। कालिंदीमाहात्म्ये मुकुंदोपाख्यानं नामैकादशाधिकद्विशतमोध्यायः
नारद उवाच- आकर्णय शिबे राजन्वर्णयामि तवाग्रतः । पुण्यं यशस्यमायुष्यं काश्या माहात्म्यमुत्तमम्
इंद्रप्रस्थतटस्थायां काश्यामेकस्तु पादपः । शिंशपाख्योभवेद्राजन् पुरा पुण्ययुगे कृते
तत्रैको वायसो ह्यासीत्कृतनीडो वनस्पतौ । तस्याधस्तान्महासर्पं कोटरेव सति स्म ह
एकदा तस्य काकस्य भार्यांडद्वयमालये । प्रतिमुच्य गता क्वापि न नीडे स्वे समागता
स्वयमेव स काकस्तु पालयन्नंडकद्वयम् । तामेव शिंशपामुच्चैरध्यतिष्ठन्महीपते
अथैकदा निशीधे तु महावात्या समागता । अभनक्शिंशपां राजन्मूलादपि दृढादपि
वात्यया पात्यमानाया शिंशपायास्तदा तले । चूर्णितौ काकसर्पौ तौ गतप्राणौ बभूवतुः
दिव्यांगास्ते त्रयो भूत्वा शिंशपा वायसादयः । विमानत्रयमारूढा जग्मुः श्रीपतिकेतनम्
शिबिरुवाच- देवर्षे केन पुण्येन प्राप्ता तैर्मुक्तिदा पुरी । आसंस्ते के त्रयः पूर्वं सर्वं कथय नारद
नारद उवाच-। कुरुजांगलदेशीयो ब्राह्मणः श्रवणाभिधः । तस्य भार्या कुडा नाम भ्राताभूच्च कुरंटकः
अस्नातभोक्ता नित्यं स कवलो मिष्टभुग्रहः । श्रवणस्तेन दोषेण बभूव ग्रामवायसः
कुरंटकस्तु तद्भ्राता नास्तिकोऽभवदुल्बणः । श्रुतिस्मृतिपथोच्छेत्ता देवतानां च निंदकः