अश्वादुत्तीर्य तरसा तद्गृहं स्वयमाविशत् । कतिभिः पत्तिभिः सार्द्धं शयानं च ददर्श ह
पत्तयस्तु तदाज्ञप्ताः केशेष्वाकृष्य तत्क्षणात् । तल्पादुत्थापयामासुस्तं पापं नापिताधमम्
किं किमित्येव संजल्पन्नेत्रे उन्मीलयत्यसौ । यावत्स नापितः पापस्तावत्तं ददृशे पुरः
संस्मरंतं निजं कर्म रात्रौ यत्कृतवानघम् । अधोमुखः क्षणं तस्थौ पश्यन्मूर्ध्नि स्थितं यमम्
ग्राहयित्वा च सचिवस्तं पापं च स्वपत्तिभिः । निनाय नृपतेः पार्श्वमिति चोवाच भूपतिम्
आनीतो ब्रह्महा राजन्नयं चंडक नापितः । यदाज्ञापयसि स्वामिंस्तरसा तत्करोम्यहम्
राजोवाच- धर्मज्ञ सचिवश्रेष्ठ शृणु त्वं वचनं मम । इयं सरिद्वरा युष्मंश्चंद्रभागात्र निर्मलाः
त्यजंति येऽत्र वै प्राणाल्लँभंते ते सुरास्पदम् । अत एष न हंतव्यः पापात्मा ह्यत्र नापितः
पंचकोशांतरे ह्यस्या मर्यादाया बहिर्यदि । नरकान्दारुणान्ह्येष ब्रह्महा यातु मा चिरम्
नारदोवाच- इत्युक्तस्तेन वै राज्ञा स राजन्मंत्रिसत्तमः । श्वपचान्प्रेरयामास हंतुं तं भूपशासनात्
श्वपचास्ते तमुन्नीय चंद्रभागापरे तटे । योजनद्वयभूभागं चिच्छिदुस्तस्य मस्तकम्
स पापो मारवे देशे सर्पोऽभूत्कालविग्रहः । धवकोटरमध्यस्थो विषज्वालाकराननः
स शुष्को धववृक्षस्तु तस्य फूत्कारवह्निना । तथा तपनतापेन सरसोऽपि यथा ह्रदः
गमनात्तस्य पापस्य सर्वतो वृक्षमूषरम् । उच्छिद्य तृणजातादि जातं पश्वहितं तदा
तत्र जातु समायातः सार्थो दक्षिणदेशतः । नारायणाश्रमं गच्छन्बदर्याख्यं शिवे नृप
तत्रैको ब्राह्मणः कश्चित्सार्थेसंमीलितः पथि । निश्छिद्रां काष्ठमंजूषां पितृमात्रस्थिसंयुताम्
स्कंधेन धारयन्याति तानि पातयितुं नृप । गंगांभसि महाभाग पापिनामपि कामदे
सोऽप्यागतस्तत्र वने यत्रास्ति स भुजंगमः । विविक्ते क्षिप्य मंजूषां शलाकालोहनिर्मिताम्
अथागत्य भुजंगोऽसौ शलाकां फणयाघटत् । किंचिदुद्धाटितायां स मंजूषायां समाविशत्
पुनः शलाका स्वंस्थानमागताथ स कुंडली । तत्रैव तस्थौ निश्चेष्टो मंजूषायां विषोल्बणः
अथ प्रभाते सर्वे ते चेलुः स्थानात्ततो नृप । ब्राह्मणः सोऽपि मंजूषां कंबलेन समावृताम्
कृत्वा शिरसि राजेंद्र चचाल प्रति जाह्नवीम् । कतिभिर्वासरैः सार्थः संप्राप्तस्तीर्थगामिनाम्
इहैव कोशलायां वै पुनीतायां महीपते । अथ शीतातुरो विप्रः कंबलं चोदघाटयत्
मंजूषावरणं राजन्तत्रायोध्यातटे शुभे । सोऽपि सर्पो निराहारो लब्ध्वा मारुतभोजनम्
निश्चक्राम बहिस्तस्मादुत्क्षेप्य सुशलाकिकाम् । तं निःसृतं समालोक्य सर्प्प सर्प इति क्रुधा
व्याहरंतो जनाः सर्वे लोष्टहस्ताः समभ्ययुः । यावत्पलायते सर्पस्तावदेकेन घातितः
तत्याज स तदा प्राणान्पश्यतां तीर्थगामिनाम् । त्यक्त्वा भुजंगदेहं स देवत्वं प्राप दुर्लभम्
दिव्यं विमानमारुह्य प्रोवाचेदं जनानि ह । सर्प उवाच- भो दाक्षिणात्याः शृणुत ब्राह्मणा वचनं मम
पुरा चंडकनामाहं नापितो ब्रह्महाधमः । ब्रह्महत्याप्रदोषेण सर्पआसं मरुस्थले
भुक्त्वा नरकदुःखानि वर्षाणां लक्षपंचकम् । अतीतं सर्पयोनौ मे वर्षाणामयुतद्वयम्