गौर्भूत्वा च भृशं दीना चाययौ सा ममांतिकम् । निवेदयामास दुःखं रुदंती च पुनः पुनः
तद्वाक्यं च समाकर्ण्य गतोऽहं विष्णुसंनिधिम् । कृष्णे निवेदितश्चाशु पृथिव्या दुःखसंचयः
तेनोक्तं गच्छ भो ब्रह्मन्देवैः सार्द्धं च भूतले । अहं तत्रापि गच्छामि पश्चान्ममगणैः सह
तच्छ्रुत्वा सहितो दैवैरागतः पृथिवीतलम् । ततः कृष्णः समाहूय राधां प्राणगरीयसीम्
उवाच वचनं देवि गच्छेहं पृथिवीतलम् । पृथिवीभारनाशाय गच्छ त्वं मर्त्त्यमंडलम्
इति श्रुत्वापि सा राधाप्यागता पृथिवीं ततः । भाद्रे मासि सिते पक्षे अष्टमीसंज्ञिके तिथौ
वृषभानो र्यज्ञभूमौ जाता सा राधिका दिवा । यज्ञार्थं शोधितायां च दृष्टा सा दिव्यरूपिणी
राजानं दमना भूत्वा तां प्राप्य निजमंदिरम् । दत्तवान्महिषीं नीत्वा सा च तां पर्यपालयत्
इति ते कथितं वत्स त्वया पृष्टं च यद्वचः । गोपनीयं गोपनीयं गोपनीयं प्रयत्नतः
सूत उवाच- य इदं शृणुयाद्भक्त्या चतुर्वर्गफलप्रदम् । सर्वपापविनिर्मुक्तश्चांतेयातिहरेर्गृहम्
शौनक उवाच- समुद्रमथनं सूत पुरा कस्मात्कृतं गुरो
सूत उवाच- ब्रह्मन्वच्मि समासेन सिंधोर्मथनकारणम्
महातपा महातेजा दुर्वासा ईश्वरांशजः
तस्मिन्ददर्श काले तं गजारूढंv शचीपतिम्
गृहीत्वा तां स्रजं चेंद्रो विन्यस्य गजमूर्द्धनि ।। देवराट्प्रययौ ब्रह्मन्ससैन्यो नंदनं प्रति
हस्ती चादाय तां मालां छित्त्वा तु धरणीतले
त्रैलोक्यैकश्रियायुक्तो यस्मात्त्वमवमन्यसे
ततः शक्रो जगामाशु सुप्तश्च स्वपुरं पुनः
नष्टमंतर्द्धानवत्यां तदा तस्यां जगत्त्रयम्
न ववर्षुर्वारिवाहाः शुष्काश्चैव जलाशयाः
क्षुत्पिपासार्दिताः सर्वे ब्रह्मणः सन्निधिं ययुः
देवानां वचनं श्रुत्वा धाता देवगणैः सह
विष्णुं समर्चयामास क्षीराब्धेरुत्तरे तटे
ततः प्रसन्नो भगवान्सर्वेषां च दिवौकसाम्
पीतवस्त्रं चतुर्बाहुं शंखचक्रगदाधरम्
विष्णुं भवोदधेः पोतं वनमालाविभूषितम्
तुष्टुवुर्जयशब्देन नमश्चक्रुर्निरंतरम् वरदोऽस्मि तद्वदत वो ददामि च नान्यथा
देवा ऊचुः- कृपालो ब्रह्मशापेन संपद्धीनं जगत्त्रयम्
रक्ष सर्वानिमाँल्लोकान्याताः स्म शरणं तव ।। श्रीभगवानुवाच- इंदिरा ब्रह्मशापेन चान्तर्द्धानं गता सुराः
यस्याः कटाक्षमात्रेण जगदैश्वर्यसंयुतम्