तस्य तीर्थाधिपस्येदं द्वारकाख्यस्य वै जलम् । कमंडलुगतं पुण्यं निशाचर्यो वदाम्यहम्
भवतीभिरहं पृष्टो यत्तदाख्यातमेव मे । दृष्ट्वा वो दुर्दशामेतां कृपा मे जायते हृदि
उच्यतां किं करोम्यद्य भवतीनां वशो ह्यहम् । ज्ञानं भवतु युष्माकमिति ताः सिषिचेंभसा
तास्तज्जलाभिमर्शात्तु सर्वेषां जन्मकर्मणां । संस्मृत्य तत्यजुश्चैव राक्षसं देहमुल्बणम्
आसाद्य देवतादेहं विमानं सप्तमागतम् । आरुह्याप्सरसो भूत्वा ताः प्रणेमुर्द्विजन्मने
ऊचुश्च भो द्विजश्रेष्ठ द्वारकाजलसंगमात् । राक्षसत्वाद्वयं मुक्ता गच्छामस्त्रिदशालयम्
इंद्रप्रस्थांतरावर्तिन्येषा या द्वारका द्विज । नातः परतरं लोकेऽन्यत्तीर्थमखिलार्थदम्
नारद उवाच- इत्युक्त्वा ताःसमारूढा विमानेषु महीपते । जग्मुः प्रार्चीं दिशं तेन दत्ताज्ञा वै द्विजन्मना
यमुनातीरवर्तिन्या द्वारकाया महीपते । शृण्वन्माहात्म्यमेतस्या नरः पापैः प्रमुच्यते
वेदज्ञानां ब्राह्मणानां शतस्येच्छासु भोजनात् । यत्फलं श्रवणादस्मान्महिम्नस्तत्प्रजायते
गोविंदाराधने सम्यग्यथा वै सौख्यमिंद्रियम् । माहात्म्यश्रवणादस्या द्वारकायास्तथा नृप
सूर्येंदुग्रहणे दानात्सुवर्णपलविंशतेः । यत्फलं शृण्वतैतस्या माहात्म्यं तदवाप्यते
विमलस्य सुतप्राप्तिं श्रुत्वा सुत इहाप्यते । तत्सख्युर्भक्तिलाभं च लभ्यते भक्तिरुत्तमा
राक्षसीनां विमोक्षं यः शृणोति श्रद्धयान्वितः । स याति ता इव श्रेष्ठं विमानेन सुरालयम्
नृपवरमहिमा ते वर्णितो द्वारकायास्त्रिभुवनजनसेव्या शक्रतीर्थस्थितायाः । किमपरमतिपुण्यं वर्णयामि त्वदग्रे कथय न हि विधेयः श्रेयसि स्वे विलंबः
इति श्रीपाद्मे महापुराणे पंचपंचाशत्साहस्र्यां संहितायामुत्तरखंडे कालिन्दी। माहात्म्ये द्वारकायाख्यानंनाम अष्टाधिकद्विशततमोऽध्यायः
युधिष्ठिर उवाच- सौभरे कस्य तीर्थस्य माहात्म्यं नारदो मुनिः । वर्णयामास शिबये शक्रतीर्थगतस्य च
अतस्तु मम शुश्रूषा जायते मुनिपुंगवः । शिविनारदसंवादं ब्रूहि पुण्यं नताय मे
सौभरिरुवाच- धर्मराज शिबीराजा श्रुत्वा नारदवर्णितम् । द्वारकायास्तु माहात्म्यं तमेवापृच्छदादरात्
शिबिरुवाच- ब्रह्मांगज सुरश्रेष्ठ श्रुतं माहात्म्यमुत्तमम् । इंद्रप्रस्थतटस्थाया द्वारकाया मयाद्भुतम्
अयोध्यायां यदि मुने किंचिदस्ति पवित्रकम् । चरितं मम तद्ब्रूहि पिपासोस्त्वद्वचोऽमृतम्
नारद उवाच- अस्त्यत्र चरितं पुण्यं महापातकनाशनम् । नापितस्याद्ययुक्तस्य मुकुंदस्य द्विजस्य च
ब्रह्महा नापितो राजन्नपमृत्युं गतो द्विजः । प्रसादात्कोशलायास्तु द्वावपि स्वर्गतिं गतौ
चंद्रभागा नदी तीरे पुरी सा च निवेशिता । तत्रास्ति नापितः पापश्चंडकोनाम गर्हितः
चौर्येण परवित्तानामपहर्ता स पापकृत् । घातकः शस्त्रपाशाद्यैः पांथानामवलुंठकः
द्यूतमद्यरतो नित्यं परस्त्रीलंपटेंद्रियः । भित्वा देवालयं भित्तिमिष्टिका ग्राव विक्रयी
स तस्योद्वसिताभ्यासे ब्राह्मणो वसति श्रिया । संयुक्तो ब्रह्मकर्मज्ञो मुकुंदो नामतो नृप
स एकदा समालिंग्य तरुणीमात्मयोषितम् । सुष्वाप सुरतायास श्लथांगो निशि निर्भयम्
स चंडको निशीथेऽथ प्रविवेश तदालयम् । मुकुंदस्य समाहर्तुं हर्म्ये भूषादि वस्तु यत्
उपकार्या बहिस्थं यत्तद्गृहीत्वोऽगमद्गृहम् । स्वकीयं च पुनस्तस्य ब्राह्मणस्याविशद्गृहम्