एकाकी निर्ममः शांतो वीतरागो विमत्सरः । गीतानां पंचमाध्यायमावर्त्तयति सर्वदा
तेन पुण्येन पूतात्मा बुद्ध्वा ब्रह्म सनातनम् । पापीयानपि यं श्रुत्वा तनुमुत्सृष्टवानसौ
निर्मलीकृतदेहस्य गीताभिर्भावितात्मनः । तत्कपालजलं प्राप्य युवां यातौ पवित्रताम्
तद्गच्छतं युवां लोकान्मनोरथपथिस्थितान् । गीतानां पंचमाध्यायमाहात्म्येन पवित्रितौ
एवं तौ बोधितौ तेन मुदितौ समवर्तिना । व्योमयानं समारुह्य जग्मतुर्वैष्णवं पदम्
इति श्रीपाद्मे महापुराणे पंचपंचाशत्साहस्र्यां संहितायामुत्तरखंडे गीतामाहात्म्ये एकोनाशीत्यधिकशततमोऽध्यायः
ईश्वर उवाच- अतः परं प्रवक्ष्यामि भवानि भवमुक्तये । गीताचतुर्दशाध्यायमवधारय सुस्मिते
मेदिन्यां यत्किलस्थूलमस्ति काश्मीरमंडलम् । राजधानी सरस्वत्या आस्ते चैव मनोहरा
यामधिष्ठाय वाग्देवी ब्रह्मलोकं प्रयच्छति । हंसमारुह्यमानापि सावित्रीप्रहतैरपि
सरस्वतीपदांभोज सेवामाश्रित्य कुंकुमैः । यत्र गौरवयंत्याशा हंसपक्षपुटोद्भवैः
निरंतरं तया चैव नृणां संस्कृतभाषिणाम् । सुपर्वाणमयी भाषा निमेषेणोपलभ्यते
प्रातर्गृहांगणोद्भूतै र्यत्रकुंकुमपांसुलैः । सर्वतोरुणितच्छाय शशांकरविमंडलम्
तत्रासीत्तेजसां राशिः शौर्यवर्मा नरेश्वरः । उद्यदुज्ज्वलबाणौघ खंडितारातिमंडलः
अभूच्च सिंहलद्वीपे राजा सिंहपराक्रमः । नाम्ना विक्रमवेतालः कलानामपि शेवधिः
उभौ परस्परं मैत्रीं वर्द्धयांचक्रतुः क्रमात् । तत्तद्देशसमुत्पन्नैरपूर्वैः प्रचुरोत्करैः
एकदा प्रहितं प्रेम्णा प्रभूतं शौर्यवर्मणा । राजा विक्रमवेतालो विलोक्य शुनकीद्वयम्
मत्तमातंगतुरग मणिभूषणचामरम् । प्रेषयामास मित्राय प्रभूतं शौर्यवर्मणे
एकदा शिबिकारूढश्चारु चामरवीजितः । सुवर्णशृंखलारूढं वाद्यडिंडिमडंबरम्
शुनीयुगलमादाय मृगया कौतुकोत्सुकः । राजा जगाम बाह्यालीं समं राजकुमारकैः
पणबंधविधानेन समुपेतं शशामिषम् । तत्र राजकुमाराणां महान्कोलाहलोऽभवत्
ततः समानवयसा केनचिद्राजसूनुना । बहुमूल्यं पणं कृत्वा राजाचिक्रीडकौतुकी
ततोवतार्य दोलाया विरुदावलिगर्विताम् । धावतः शशकस्योच्चैः पृष्ठे मुंचन्नृपं शुनीम्
मुमोच राजपुत्रोऽपि प्रेमपात्रं महाभुजः । विरराम शुनीमुच्चैः संकीर्त्य विरुदावलीम्
अलक्ष्यमाणवेगेऽस्मिन्शुनीयुगलकेभृशम् । धावत्युत्थितमेवासीत्पश्यतां सर्वभूभृताम्
पपात गर्ते महति शशकोऽतिश्रमादसौ । पतितोऽपि शुनी वश्यो नाभवच्छशशावकः
ततः शनैः समुत्थाय धावन्नाक्रम्यरोषतः । जगृहे राजशुन्याऽसौ शशकः फेनमुद्वमन्
ततः कथंचिदुप्लुत्य गच्छन्विस्खलयञ्छशः । राजपुत्रशुनक्यासौ गृहीतः कंधरातटे
जितमस्माभिरत्यर्थमिति संजल्पतां नृणाम् । कोलाहले शंकिताया शुन्या निर्गतवान्मुखात्
ततो दंष्ट्राव्रणश्रेणी क्षरद्रुधिरधारकः । क्वापि र्ममरभूभागे निलीयस्थितवाञ्छशः
जिघ्रंत्या राजशुन्याऽसौ भूभागं धनरोषया । दृष्टमात्रः परित्रस्तो हस्तमात्रं ततोऽगमत्