लोकानामक्षमाणां मखकृतिषु कलौ स्वर्गकामैर्जय स्तुत्यादि स्तोत्रैर्वचोभिः अग्निष्टोमाश्वमेध प्रमुख मखफलं सम्यगालोच्यसांगं
मया प्रमादातुरतादि दोषतः संध्या विधिर्नो समुपासितोऽभूत्। । चेदत्र संध्यां चरते प्रसादतः संध्यास्तु पूर्णा ऽखिलजन्मनोऽपि मे
अन्यत्रापि प्रगर्जन्महिमनि तपसि प्रेमभिर्विप्रकृष्टैर्ध्यातः श्रीमत्पांशुं त्रिवेणीपरिवृढम् अतुलं तीर्थराजं प्रयागं गोलंकारप्रकाशं स्वयममरवरं चेतनं तं नमामि
अस्माभिः सुतपोन्वतप्त किमहो एज्यंत किंवाध्वराः। पात्रे दानमदायि किं बहुविधं किं वा सुराश्चार्चिताः । किं सत्तीर्थमसेवि किं द्विजकुलं पूजादिभिः सत्कृतं येन प्रापि सदा। शिवस्य शिवदा सा राजधानी स्वयम्
भाग्यैर्मेऽधिगता ह्यनेकजनुषां सर्वाघविध्वंसिनी। सर्वाश्चर्यमयी शिवपुरी संसारसिंधोस्तरी । लब्धं सज्जनुषः फलं कुलमलं चक्रे पवित्रीकृतः। स्वात्मा चाप्यखिलं कृतं किमपरं सर्वोपरिष्टात्स्थितम्
जीवन्नरः पश्यति भद्र लक्षमेवं वदंतीति मृषा न यस्मात् । तस्मान्मया वै वपुषे दृशे न प्राप्तापि काशी क्षणभंगुरेण
काश्यां विधातुममरैरपि दिव्यभूमौ सत्तीर्थ लिंगगणनार्चनता न शक्या । यानीह गुप्त विवृतानि पुरातनानि सिद्धानि योजितकरः प्रणमामि तेभ्यः
किं भीत्या दुरितव्रजात्किमु मुदा पुण्यैरगण्यैः कृतैः। किं विद्याभ्यसनान्मदेन जडतादोषाद्विषादेन किम् । किं गर्वेण धनोदयादधनतातापेन किं भोजनाः । स्नात्वा श्रीमणिकर्णिकापयसि चेद्विश्वेश्वरो दृश्यते
अल्पस्फीति निरामयापि तनुता प्रव्यक्तशक्यात्मता प्रोत्साहाढ्य बलेन केवलमनोरागद्वितीयेन यत् । अप्राप्यापि मनोरथैरविषयास्वप्नप्रवृत्तेरपि प्राप्ता सा। पि गदाधरस्य नगरी सद्योपवर्गप्रदा
मन्येनात्मकृतिर्नपूर्वपुरुषप्राप्तेर्बलं चात्र यन्नापीदं स्वजन। प्रमाणमचलं किंस्वापतापादिकम्। यादुष्प्राप गयाप्रयागयमुना काशीसुपर्वागमात्प्राप्तिस्तत्र। महाफलो विजयते श्रीशारदानुग्रहः
यः श्राद्धसमये दूरात्स्मृतोऽपि पितृमुक्तिदः । तं गयायां स्थितं साक्षान्नमामि श्रीगदाधरम्
पंथानं समतीत्य दुस्तरमिमं दूरादवीयस्तरं क्षुद्र व्याघ्रतरक्षुकंटकफणिप्रत्यार्थिभिः संकुलम् । आगत्य प्रथमव्ययं कृपणवाग्याचेज्जनः । कर्परीश्रीमद्वारिगदाधर प्रतिदिनं त्वां द्रष्टुमुत्कंठते
सर्वात्मन्निजदर्शनेन च गयाश्राद्धेन वै देवताः प्रीणन्विश्वमनीहवत्कथमिहौदासीन्यमालंबसे । किं ते सर्वदनिर्दयत्वमधुना किं वा प्रभुत्वं कलेः किं वा सत्वनिरीक्षणं नृषु चिरं किं वास्य सेवारुचिः
गदाधर मया श्राद्धं संचीर्णं त्वत्प्रसादतः । अनुजानीहि मां देव गमनाय गृहं प्रति
चतुर्णां देवतानां च स्तोत्रं स्वर्गार्थदायकम् । श्राद्धकाले पठेन्नित्यं स्नानकाले तु यः पठेत्
सर्वतीर्थसमं स्नानं श्रवणात्पठनाज्जपात् । प्रयागस्य च गंगाया यमुनायाः स्तुतेर्द्विज । श्रवणेन विनश्यंति दोषाश्चैव तु कर्मजाः
महादेवउवाच- शृणु नारद वक्ष्यामि माहात्म्यं तुलसीभवम् । यच्छ्रुत्वा मुच्यते पापादाजन्ममरणांतिकात्
पत्रं पुष्पं फलं मूलं शाखा त्वक्स्कंधसंज्ञितम् । तुलसी संभवं सर्वं पावनं मृत्तिकादिकम्
शरीरं दह्यते येषां तुलसीकाष्ठवह्निना । दत्वा च तुलसीकाष्ठं सर्वांगेषु मृतस्य वै
पश्चाद्यः कुरुते दाहं सोऽपि पापात्प्रमुच्यते । मरणे यस्य संप्राप्तं कीर्तनं स्मरणं हरेः
तुलसीदारुणा दाहो न तस्य पुनरावृतिः । यद्येकं तुलसीकाष्ठं मध्ये काष्ठशतस्य हि
दाहकाले भवेन्मुक्तिः कोटिपापायुतस्य च । गंगांभसाभिषेकेण यांति पुण्यानि पुण्यताम्
तुलसीकाष्ठमिश्राणि यांति दारूणि पुण्यताम् । तुलसीकाष्ठसंमिश्रा यावत्प्रज्वलते चिता
दह्यंति तस्य पापानि कल्पकोटिकृतानि वै । दह्यमानं नरं दृष्ट्वा तुलसीकाष्ठवह्निना
नयंति तं विष्णुदूता न च वै यमकिंकराः । जन्मकोटिसहस्रैस्तु मुक्तो याति जनार्दनम्
दह्यंते ये नरा लोके तुलसीकाष्ठवह्निना । तान्विमानस्थितान्देवाः क्षिपंति कुसुमांजलिम्
नृत्यंत्यप्सरसः सर्वा गीतं गायंति गायकाः । जायंते वीक्ष्य तं विष्णुः संतुष्टः शंभुना सह
गृहीत्वा तं करे शौरिर्गृहं नीत्वास्य चांगतः । मार्जयेत्सर्वपापानि पश्यतां त्रिदिवौकसाम्
महोत्सवं कारयित्वा जयशब्दपुरःसरम् । ज्वलते यत्र चाज्येन तुलसीकाष्ठपावकः
अग्न्यगारे श्मशाने वा दह्यते पातकं नृणाम् । होमं कुर्वंति ये विप्रास्तुलसीकाष्ठवह्निना । सिक्ते सिक्ते तिले वापि अग्निष्टोमफलं लभेत्