उवाच वाक्यं स्निग्धेव अशोकसुन्दरीं प्रति । कासि कस्यासि सुभगे तिष्ठसि त्वं तपोवने
किमर्थं क्रियते बाले कामशोषणकं तपः। तन्ममाचक्ष्व सुभगे किन्निमित्तं सुदुष्करम्
तन्निशम्य शुभं वाक्यं दानवेनापि भाषितम् । मायारूपेण छन्नेन साभिलाषेण सत्वरम्
आत्मसृष्टि सुवृत्तान्तं प्रवृत्तं तु यथा पुरा । तपसः कारणं सर्वं समाचष्ट सुदुःखिता
उपप्लवं तु तस्यापि दानवस्य दुरात्मनः। मायारूपं न जानाति सौहृदात्कथितं तया
"हुण्ड उवाच- पतिव्रतासि हे देवि साधुव्रतपरायणा। साधुशीलसमाचारा साधुचारा महासती
अहं पतिव्रता भद्रे पतिव्रतपरायणा। तपश्चरामि सुभगे भर्तुरर्थे महासती
मम भर्ता हतस्तेन हुंडेनापि दुरात्मना। तस्य नाशाय वै घोरं तपस्यामि महत्तपः
एहि मे स्वाश्रमे पुण्ये गंगातीरे वसाम्यहम्। अन्यैर्मनोहरैर्वाक्यैरुक्ता प्रत्ययकारकैः
हुंडेन सखिभावेन मोहिता शिवनंदिनी। समाकृष्टा सुवेगेन महामोहेन मोहिता
आनीतात्मगृहं दिव्यमनौपम्यं सुशोभनम्। मेरोस्तु शिखरे पुत्र वैडूर्याख्यं पुरोत्तमम्
अस्ति सर्वगुणोपेतं कांचनाख्यं महाशिवम्। तुंगप्रासादसंबाधैः कलशैर्दंडचामरैः
नानवृक्षसमोपेतैर्वनैर्नीलैर्घनोपमैः। वापीकूपतडागैश्च नदीभिस्तु जलाशयैः
शोभमानं महारत्नैः प्राकारैर्हेमसंयतैः। सर्वकामसमृद्धार्थं सम्पूर्णं दानवस्य हि
ददृशे सा पुरं रम्यमशोकसुन्दरी तदा। कस्य देवस्य संस्थानं कथयस्व सखे मम
सोवाच दानवेन्द्रस्य दृष्टपूर्वस्य वै त्वया। तस्य स्थानं महाभागे सोऽहं दानवपुङ्गवः
मया त्वं तु समानीता मायया वरवर्णिनि । तामाभाष्य गृहं नीता शातकौम्भं सुशोभनम्
नानावेश्मैः समाजुष्टं कैलासशिखरोपमम्। निवेश्य सुंदरीं तत्र दोलायां कामपीडितः
पुनः स्वरूपी दैत्येन्द्रः कामबाणप्रपीडितः। करसम्पुटमाबध्य उवाच वचनं तदा
यं यं त्वं वाञ्छसे भद्रे तं तं दद्मि न संशयः। भज मां त्वं विशालाक्षिभजन्तं कामपीडितम्
'श्रीदेव्युवाच- नैव चालयितुं शक्तो भवान्मां दानवेश्वरः। मनसापि न वै धार्यं मम मोहं समागतम्
भवादृशैर्महापापैर्देवैर्वा दानवाधमैः। दुष्प्राप्याहं न संदेहो मा वदस्व पुनः पुनः
स्कन्दानुजा सा तपसाभियुक्ता जाज्वल्यमाना महता रुषा च। संहर्तुकामा परि दानवं तं कालस्य जिह्वेव यथा स्फुरन्ती
पुनरुवाच सा देवी तमेवं दानवाधमम् । उग्रं कर्म कृतं पाप चात्मनाशनहेतवे
आत्मवञ्शस्य नाशाय स्वजनस्यास्य वै त्वया। दीप्ता स्वगृहमानीता सुशिखा कृष्णवर्त्मनः
यथाऽशुभः कूटपक्षी सर्वशोकैः समुद्गतः। गृहं तु विशते यस्य तस्य नाशं प्रयच्छति
स्वजनस्य च सर्वस्य सधनस्य कुलस्य च। स द्विजो नाशमिच्छेत विशत्येव यदा गृहम्
तथा तेहं गृहं प्राप्ता तव नाशं समीहती । पुत्राणां धनधान्यस्य तव वंशस्य साम्प्रतम्
जीवं कुलं धनं धान्यं पुत्रपौत्रादिकं तव। सर्वं ते नाशयित्वाहं यास्यामि च न संशयः
यथा त्वयाहमानीता चरन्ती परमं तपः । पतिकामा प्रवाञ्च्छन्ती नहुषं चायुनन्दनम्