कदासौ यौवनोपेतस्तव योग्यो भविष्यति । यौवनस्य प्रभावेन पिबस्व मधुमाधवीम्
मया सह विशालाक्षि रमस्व त्वं सुखेन वै। हुण्डस्य वचनं श्रुत्वा शिवस्य तनया पुनः
उवाच दानवेन्द्रं तं साध्वसेन समन्विता। अष्टाविञ्शतिके प्राप्ते द्वापराख्ये युगे तदा
शेषावतारो धर्मात्मा वसुदेवसुतो बलः। रेवतस्य सुतां दिव्यां भार्यां स च करिष्यति
सापि जाता महाभाग कृताख्ये हि युगोत्तमे । युगत्रयप्रमाणेन सा हि ज्येष्ठा बलादपि
बलस्य सा प्रिया जाता रेवती प्राणसम्मिता। भविष्यद्वापरे प्राप्त इह सा तु भविष्यति
मायावती पुरा जाता गन्धर्वतनया वरा । अपहृत्य नियम्यैव शम्बरो दानवोत्तमः
तस्या भर्ता समाख्यातो माधवस्य सुतो बली। प्रद्युम्नो नाम वीरेशो यादवेश्वरनन्दनः
तस्मिन्युगे भविष्येत भाव्यं दृष्टं पुरातनैः। व्यासादिभिर्महाभागैर्ज्ञानवद्भिर्महात्मभिः
एवं हि दृश्यते दैत्य वाक्यं देव्या तदोदितम्। मां प्रति हि जगद्धात्र्या पुत्र्या हिमवतस्तदा
त्वं तु लोभेन कामेन लुब्धो वदसि दुष्कृतम् । किल्बिषेण समाजुष्टं वेदशास्त्रविवर्जितम्
यद्यस्यदिष्टमेवास्ति शुभं वाप्यशुभं दृढम् । पूर्वकर्मानुसारेण तत्तस्य परिजायते
देवानां ब्राह्मणानां च वदने यत्सुभाषितम्। निःसरेद्यदि सत्यं तदन्यथा नैव जायते
मद्भाग्यादेवमाज्ञातं नहुषस्यापि तस्य च। समायोगं विचार्यैवं देव्या प्रोक्तं शिवेन च
एवं ज्ञात्वा शमं गच्छ त्यज भ्रान्तिं मनःस्थिताम्। नैव शक्तो भवान्दैत्य मे मनश्चालितुं ध्रुवम्
पतिव्रता दृढा चित्ते स को मे चालितुं क्षमः। महाशापेन धक्ष्यामि इतो गच्छ महासुर
एवमाकर्ण्य तद्वाक्यं हुण्डो वै दानवो बली । मनसा चिन्तयामास कथं भार्या भवेदियम्
विचिन्त्य हुण्डो मायावी अन्तर्धानं समागतः । ततो निष्क्रम्य वेगेन तस्मात्स्थानाद्विहाय ताम्। अन्यस्मिन्दिवसे प्राप्ते मायां कृत्वा तमोमयीम्
दिव्यं मायामयं रूपं कृत्वा नार्यास्तु दानवः । मायया कन्यका रूपो बभूव मम नन्दन
सा कन्यापि वरारोहा मायारूपागमत्ततः। हास्यलीला समायुक्ता यत्रास्ते भवनन्दिनी
उवाच वाक्यं स्निग्धेव अशोकसुन्दरीं प्रति । कासि कस्यासि सुभगे तिष्ठसि त्वं तपोवने
किमर्थं क्रियते बाले कामशोषणकं तपः। तन्ममाचक्ष्व सुभगे किन्निमित्तं सुदुष्करम्
तन्निशम्य शुभं वाक्यं दानवेनापि भाषितम् । मायारूपेण छन्नेन साभिलाषेण सत्वरम्
आत्मसृष्टि सुवृत्तान्तं प्रवृत्तं तु यथा पुरा । तपसः कारणं सर्वं समाचष्ट सुदुःखिता
उपप्लवं तु तस्यापि दानवस्य दुरात्मनः। मायारूपं न जानाति सौहृदात्कथितं तया
"हुण्ड उवाच- पतिव्रतासि हे देवि साधुव्रतपरायणा। साधुशीलसमाचारा साधुचारा महासती
अहं पतिव्रता भद्रे पतिव्रतपरायणा। तपश्चरामि सुभगे भर्तुरर्थे महासती
मम भर्ता हतस्तेन हुंडेनापि दुरात्मना। तस्य नाशाय वै घोरं तपस्यामि महत्तपः
एहि मे स्वाश्रमे पुण्ये गंगातीरे वसाम्यहम्। अन्यैर्मनोहरैर्वाक्यैरुक्ता प्रत्ययकारकैः
हुंडेन सखिभावेन मोहिता शिवनंदिनी। समाकृष्टा सुवेगेन महामोहेन मोहिता