लज्जाभियुक्तः सहसा बभूव जलं समाश्रित्य सदैव तिष्ठति । कतिमतिनियतबुद्ध्यासौ धियो वदंति सुमदननृपतेः कोशं समुद्र कलाभिः
सुवरदशनरत्नैर्हास्यलीलाभियुक्ता अरुणअधरबिंबंशोभमानस्तु आस्यः
सुभ्रूः सुनासिका तस्याः सुकर्णौ रत्नभूषितौ । हेमकांतिसमोपेतौ कपोलौ दीप्तिसंयुतौ
रेखात्रयं प्रशोभेत ग्रीवायां परिसंस्थितम् । सौभाग्यशीलशृंगारैस्तिस्रो रेखा इहैव हि
सुस्तनौ कठिनौ पीनौ वर्तुलाकारसन्निभौ । तस्याः कंदर्पकलशावभिषेकाय कल्पितौ
अंसावतीव शोभेते सुसमौ मानसान्वितौ। सुभुजौ वर्तुलौ श्लक्ष्णौ सुवर्णौ लक्षणान्वितौ
सुसमौ करपद्मौ तु पद्मवर्णौ सुशीतलौ । दिव्यलक्षणसंपन्नौ पद्मस्वस्तिकसंयुतौ
सरलाः पद्मसंयुक्ता अंगुल्यस्तु नखान्विताः। नखानि च सुतीक्ष्णानि जलबिंदुनिभानि च
पद्मगर्भप्रतीकाशो वर्णस्तदंगसंभवः । पद्मगंधा च सर्वांगे पद्मेव भाति भामिनी
सर्वलक्षणसंपन्ना नगकन्या सुशोभना। रक्तोत्पलनिभौ पादौ सुश्लक्ष्णौ चातिशोभनौ
रत्नज्योतिः समाकारा नखाः पादाग्रसंभवाः। यथोद्दिष्टं च शास्त्रेषु तथा चांगेषु दृश्यते
सर्वाभरणशोभांगी हारकंकणनूपुरा। मेखलाकटिसूत्रेण कांचीनादेन राजते
नीलेन पट्टवस्त्रेण परां शोभां गता शुभा । कंचुकेनापि दिव्येन सुरक्तेन गुणान्विता
पार्वती कल्पिताद्भावाद्गुणं प्राप्ता महोदयम्। कल्पद्रुमान्मुदं लेभे शंकरं वाक्यमब्रवीत्
यथोक्तं तु त्वया देव तथा दृष्टो मया द्रुमः । यादृशं कल्प्यते भावस्तादृशं परिदृश्यते
सूत उवाच- अथ सा चारुसर्वांगी तयोः पार्श्वं समेत्य च । पादांबुजं ननामाथ सा भक्त्या भवयोस्तदा
उवाच वचनं स्निग्धं हृद्यं हारि च सा तदा। कस्मात्सृष्टा त्वया नाथ मातर्वद स्वकारणम्
श्रीदेव्युवाच- वृक्षस्य कौतुकाद्भावान्मया वै प्रत्ययः कृतः । सद्यः प्राप्तं फलं भद्रे भवती रूपसंपदा
अशोकसुंदरी नाम्ना लोके ख्यातिं प्रयास्यसि । सर्वसौभाग्यसंपन्ना मम पुत्री न संशयः
सोमवंशेषु विख्यातो यथा देवः पुरंदरः । नहुषोनाम राजेंद्रस्तव नाथो भविष्यति
एवं दत्वा वरं तस्यै जगाम गिरिजा गिरिम् । कैलासं शंकरेणापि मुदा परमया युता
†********************† इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखण्डे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे द्व्यधिकशततमोऽध्यायः
'कुञ्जल उवाच- अशोकसुन्दरी जाता सर्वयोषिद्वरा तदा। रेमे सुनन्दने पुण्ये सर्वकामगुणान्विते
सुरूपाभिः सुकन्याभिर्देवानां चारुहासिनी । सर्वान्भोगान्प्रभुञ्जाना गीतनृत्यविचक्षणा
विप्रचित्तेः सुतो हुण्डो रौद्रस्तीव्रश्च सर्वदा । स्वेच्छाचारो महाकामी नन्दनं प्रविवेश ह
अशोकसुन्दरीं दृष्ट्वा सर्वालङ्कारसंयुताम् । तस्यास्तु दर्शनाद्दैत्यो विद्धः कामस्य मार्गणैः
तामुवाच महाकायः का त्वं कस्यासि वा शुभे । कस्मात्त्वं कारणाच्चात्र आगतासि वनोत्तमम्
'अशोकसुन्दर्युवाच- शिवस्यापि सुपुण्यस्य सुताहं शृणु साम्प्रतम् । स्वसाहं कार्तिकेयस्य जननी गोत्रजापि मे
बालभावेन सम्प्राप्ता लीलया नन्दनं वनम् । भवान्कोहि किमर्थं तु मामेवं परिपृच्छति
हुण्ड उवाच- विप्रचित्तेः सुतश्चाहं गुणलक्षणसंयुतः। हुण्डेति नाम्ना विख्यातो बलवीर्यमदोद्धतः