तस्य कर्मविपाकस्य शुभात्मा हसते नृप । मम संगप्रसंगेन न दत्तं पापचेतन
प्रज्ञा च वचनैस्तैस्तु राजानं हसते पुनः । क्वगतोसौ महामोहो येन त्वं मोहितो नृप
लोभेन मोहयुक्तेन तमोगर्ते निपात्यते । तत्रापतित्वा मामैव पतितं दुःखसंकटे
दानमार्गं परित्यज्य लोभमार्गं गतो नृप । भार्यया सह भुंक्ष्व त्वं व्यापितः क्षुधया भृशम्
एवं तं हसते प्रज्ञा सुबाहुं प्रिययान्वितम् । एतद्धि कारणं सर्वं तयोर्हासस्य पुत्रक
भक्ष्यमाणस्य भूपस्य देहं स्वं दुःखिते तदा । ऊचतुर्देहिदेहीति याच्यमानः सदैव हि
क्षुधातृष्णामहाप्राज्ञ भीमरूपे भयानके । पयसा मिश्रितं भक्षं याचेते नृपतीश्वरम्
एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्त्वया परिपृच्छितम् । अन्यत्किं ते प्रवक्ष्यामि तद्वदस्व महामते
विज्वल उवाच- वासुदेवाभिधानं तत्स्तोत्रं कथय मे पितः । येन मोक्षं व्रजेद्राजा तद्विष्णोः परमं पदम्
सूत उवाच- एवमुक्ते शुभे वाक्ये विज्वलेन महात्मना ।। कुंजलो वदतां श्रेष्ठः स्तोत्रं पुण्यमुदैरयत्
ध्यात्वा नत्वा हृषीकेशं सर्वक्लेशविनाशनम् ।। सर्वश्रेयः प्रदातारं हरेः स्तोत्रमुदीरितम्
वासुदेवाभिधानं तत्सर्वश्रेयः प्रदायकम् ।। मोक्षद्वारं सुखोपेतं शांतिदं पुष्टिवर्द्धनम्
सर्वकामप्रदातारं ज्ञानदं ज्ञानवर्द्धनम् ।। वासुदेवस्य यत्स्तोत्रं विज्वलाय प्रकाशितम्
वासुदेवाभिधानं चाप्रमेयं पुण्यवर्द्धनम् ।। सोऽवगम्य पितुः सर्वं विज्वलः पक्षिणांवरः
तत्रगंतुंप्रचक्रामपितुःपृष्टंतदानृप ।। एवं गंतुं कृतमतिं विज्वलं ज्ञानपारगम्
उवाच पुत्रं धर्मात्मा उपकारसमुद्यतम्
कुंजल उवाच- पुत्र तस्य महज्जाने पातकं भूपतेः शृणु ।। यतो गत्वा पठ स्वत्वं सुबाहोश्चोपशृण्वतः
यथायथा श्रोष्यति स्तोत्रमुत्तमं तथा तथा ज्ञानमयो भविष्यति ।। श्रीवासुदेवस्य न संशयो वै तस्य प्रसादात्सुशिवं मयोक्तम्
आमंत्र्य स गुरुं पश्चादुड्डीय लघुविक्रमः ।। आनंदकाननं पुण्यं संप्राप्तो विज्वलस्तदा
वृक्षच्छायां समाश्रित्य उपविष्टो मुदान्वितः । समालोक्य स राजानं विमानेनागतं पुनः
एष्यत्यसौ कदा राजा सुबाहुः प्रियया सह ।। पातकान्मोचयिष्यामि स्तोत्रेणानेन वै कदा
तावद्विमानः संप्राप्तः किंकिणीजालमंडितः ।। घंटारवसमाकीर्णो वीणावेणुसमन्वितः
गंधर्वस्वरसंघुष्टश्चाप्सरोभिः समन्वितः ।। सर्वकामसमृद्धस्तु अन्नोदकविवर्जितः
तस्मिन्याने स्थितो राजा सुबाहुः प्रियया सह ।। समुत्तीर्णो विमानात्स सुतार्क्ष्य प्रियया सह
शस्त्रमादाय तीक्ष्णं तु यावत्कृंतति तच्छवम् ।। तावद्धि विज्वलेनापि समाह्वानं कृतं तदा
भो भोः पुरुषशार्दूल देवोपम भवानिदम् ।। करोति निर्घृणं कर्म नृशंसैर्न च शक्यते
कर्तुं पुरुषशार्दूल कोऽयं विधिविपर्ययः ।। दुष्कृतं साहसं कर्म निंद्यं लोकेषु सर्वदा
वेदाचारविहीनं तु कस्मात्प्रारब्धवानि ह ।। तन्मे त्वं कारणं सर्वं कथयस्व यथा तथा
इत्येवं भाषितं तस्य विज्वलस्य महात्मनः ।। समाकर्ण्य महाराजः स्वप्रियां वाक्यमब्रवीत्
प्रिये वर्षशतं भुक्तं मयेदं पापकर्मणा ।। कदा न भाषितं केन यथायं परिभाषते