स्थापितं तत्र लिंगं तु स्वनाम्ना तु सुरेश्वरि । तत्र स्नात्वा नरः सद्यः स्मृत्वा रामं सहानुजम्
जाबवंतेश्वरं स्नात्वा रुद्रलोके महीयते । यत्रयत्र हि भो देवि श्रीरामस्मरणं कृतम् । भवबंधविमोक्षो हि दृश्यते स चराचरे
अहं रामस्तु विज्ञेयो रामो वै रुद्र एव च । एवं ज्ञात्वा तु ते देवि न भेदो वर्तते क्वचित्
रामरामेति रामेति मनसा ये जपंति च । तेषां सर्वार्थसिद्धिश्च भविष्यति युगेयुगे
अहं हि सर्वदा देवि श्रीरामस्मरणं चरे । यं श्रुत्वा तु पुनर्देवि न भवो जायते क्वचित्
काश्यां हि निवसन्नित्यं श्रीरामं कमलेक्षणम् । स्मरामि सततं देवि भक्त्या च विधिपूर्वकम्
जांबवता तदा पूर्वं स्मृत्वा रामं सुशोभनम् । जांबवंतमिति ख्यातं प्रस्थाप्य जगतां गुरुम्
तत्र स्नात्वा च भुक्त्वा च कृत्वा देवस्य पूजनम् । शिवलोकमवाप्नोति यावदिंद्राश्चतुर्दश
अत्र हि स्नानमात्रेण यथा जांबवतो बलम् । तथा वै बलमाप्नोति श्रीविश्वेशप्रसादतः
अत्र गत्वा तु भूदानं पुमान्यश्च करोति वै । फलं सहस्रगुणितं जांबवंतेश दर्शनात्
इति श्रीपाद्मे महापुराणे पंचपंचाशत्साहस्र्यां संहितायामुत्तरखंडे उमामहेश्वरसंवादे जांबवततीर्थमाहात्म्यंनाम पंचाशदधिकशततमोऽध्यायः
साभ्रमत्यास्तटे गुप्तं तीर्थं परमपावनम् । खङ्गधारमिति ख्यातं कलौ गुप्तं भविष्यति
यत्र प्रसंगतः स्नात्वा पीत्वा वापो यदृच्छया । सर्वपापविनिर्मुक्तो रुद्रलोके महीयते
यत्र साभ्रमती पुण्या कश्यपानुगता सती । रुद्रेण हि जटाजूटे धृता पातालगामिनः
खङ्गधारेति वै नाम्ना रुद्रस्तत्रैव संस्थितः । यत्र स्नात्वा दिवं याताः पापिनोऽपि सुरेश्वरि
अत्रैवोदाहरंतीममितिहासं पुरातनम् । किरातेन कृतं यच्च व्रतं परमदुष्करम्
पार्वत्युवाच। किं नाम वै किरातोऽभूत्किं तेन व्रतमाहितम् । तत्सर्वं श्रोतुमिच्छामि यथातथ्येन कथ्यताम्
नह्यन्यो विद्यते लोके त्वां विना वदतां वरः । तस्मात्कथय भो देव सर्वं शुश्रूषणे हितम्
महादेव उवाच। आसीत्पुरा महारौद्रश्चंडो नाम दुरात्मवान् । क्रूरः शठो नैष्कृतिको भूतानां च भयावहः
जालेन मत्स्यान्दुष्टात्मा घातयत्यनिशं ततः । भल्लैर्मृगान्श्वापदांश्च कृष्णसारान्सशल्लकान्
खगान्नानाविधांश्चैव विध्वा कांश्चित्प्रपातयेत् । पक्षिणो घातयन्क्रुद्धो बर्हिणश्च विशेषतः
लुब्धको हि महापापो दुष्टो दुष्टजनप्रियः । भार्या तथाविधा तस्य पुंश्चली च महामया
एवं विहरतस्तस्य बहुकालो व्यवर्त्तत । एकदा निशि पापीयान्श्रीवृक्षोपरि संस्थितः
कोलं हंतुं धनुःपाणिः शरं संयोज्य कार्मुके । एवं निशा गता तस्य जाग्रतो निमिषस्य हि । माघमासे सितायां वै चतुर्दश्यां नगात्मजे
श्रीवृक्षपत्राणि बहूनि तत्र संच्छेदयामास रुषान्वितोऽपि । श्रीवृक्षमूले परिवर्त्तमानं लिगं च तस्योपरितानि पेतुः
श्रीवृक्षपर्णानि च दैवयोगात्जातं च सर्वं शिवपूजनं तत्
गंडूषकारिणा तेन स्नपनं च महत्कृतम् । अज्ञानिना च तेनैव पुष्कसेन दुरात्मना
माघमासे सिते पक्षे चतुर्दश्यां विधूदये । पुष्कसो हि दुराचारो निष्पन्नो गतकल्मषः
तस्य भार्या प्रचंडा च आगता तस्य सन्निधौ । निराशा च निराहारा यत्रासौ पुष्कसः स्थितः
न प्राप्तः शूकरस्तेन मृगोऽपि महिषोऽपि वा । अशनार्थं च तस्यैव अन्नमादाय भामिनी