तस्य चारयतःसोऽश्वः समुद्रे पूर्वदक्षिणे । वेला समीपेऽपहृतो भूमिं चैव प्रवेशितः
स तं देशं तदा पुत्रैः खानयामास सर्वतः । नाश्वं प्रापुस्तदातेवै खन्यमाने महार्णवे
तत्रैकमादिपुरुषं ददृशुस्ते त्वरान्विताः । तमादिपुरुषं देवं कपिलं जगतां प्रभुम्
तस्य चक्षुः समुत्पन्न वह्निना प्रतिबुध्यतः । दग्धाः षष्टि सहस्राणि चत्वारस्तेऽवशेषिताः
हृषीकेतुः सुकेतुश्च तथा धर्मरथोपरः । शूरः पंचजनश्चैव तस्य वंशकरा द्विज
प्रादाच्च तस्मै भगवान्हरिः पंचवरान्स्वयम् । वंशं मोक्षं सुकीर्तिञ्च समुद्रं तनयं विभुः
सागरत्वं च लेभेथ कर्मणा तेन तस्य वै । तमाश्वमेधिकं सोऽश्वं समुद्रादुपलब्धवान् । आजहाराश्वमेधानां शतं स च महायशाः
महादेव उवाच-। गांगं वक्ष्यामि माहात्म्यं यथोक्तं मुनिसत्तम । यस्य श्रवणमात्रेण अघं नश्यति तत्क्षणात्
गंगागंगेति योब्रूयाद्योजनानां शतैरपि । मुच्यते सर्वपापेभ्यो विष्णुलोकं स गच्छति
चरणाब्जसमुद्भूता गंगा नामेति विश्रुता । पापानां स्थूलराशीनां नाशिनी चेति नारद
नर्मदा सरयूश्चैव तथा वेत्रवती नदी । तापी पयोष्णी चंद्रा च विपाशा कर्मनाशिनीम्
पुष्या पूर्णा तथा दीपा विदीपा सूर्यतेजसा । सहस्रवृषदानात्तु यत्फलं लभते ध्रुवम्
तत्फलं समवाप्नोति गंगादर्शनतः क्षणात् । इयं गंगा महापुण्या ब्रह्मघ्नानां विशेषतः
तेषां निरययुक्तानां गंगा पापप्रहारिणी । चंद्र सूर्योपरागे च यत्फलं विद्यतेऽनघ
तत्फलं समवाप्नोति गंगादर्शनमात्रतः । यथा सूर्योदये तात तमो गच्छति दूरतः
तथा गंगाप्रभावेन विलयं याति पातकम् । मान्येयं सर्वदा लोके पवित्रा पापनाशिनी
कल्याणरूपा सततं विष्णुना निर्मिता पुरा । दिव्यरूपा तु जननी दीनानां पावनी स्मृता
देवानां च यथा विष्णुस्तथा गंगोत्तमा नदी । ये कुर्वंति नराः स्नानं माघमासे निरंतरम्
न तेषां विद्यते दुःखं कल्पानां च शतत्रयम् । यत्र गंगा च यमुना यत्र चैव सरस्वती । तत्र स्नात्वा च पीत्वा च मुक्तिभागी न संशयः
महादेव उवाच-। त्वद्वार्तां प्रियतो ब्रवीमि यदहं सा स्तुस्तुतिस्ते प्रभो यद्भुंजे तव तन्निवेदनमथो यद्यामि सा प्रेष्यता । यच्छांतः स्वपिमि त्वदंघ्रियुगले दंडप्रणामोऽस्तु नः। स्वामिन्यच्च करोमि तेन स भवान्विश्वेश्वरः प्रीयताम्
दृष्टेन वंदितेनापि स्पृष्टेन च धृतेन के
तावद् भ्रमंति भुवने मनुजा भवोत्थ दारिद्य्र रोग मरण व्यसनाभिभूताः
यत्संस्मृतिः सपदि कृंतति दुष्कृतौघं पापावलीं जयति योजन लक्षतोऽपि
आलोकोत्कंठितेन प्रमुदित मनसा वर्त्म यस्याः प्रयातं सद्यस्मिन्कृत्यमेतामथ प्रथम कृती जज्ञिवान्स्वर्गसिंधुम्
देवीभूत परं ब्रह्म परमानंददायिनी
साक्षाद्धर्म द्रवौघं मुररिपु चरणांभोज पीयूषसारं।। दुःखस्याब्धेस्तरित्रं सुरमनुजनुतं स्वर्गसोपान मार्गम्। । सर्वांहोहारि वारि प्रवर गुणगणंभासि या संवहंती
स्वःसिंधो दुरिताब्धिमग्न जनता संतारणि प्रोल्लसत्कल्लोला। । मलकांतिनाशिततमस्तोमे जगत्पावनि
हं हो मानस कंपसे किमु सखे त्रस्तोभयान्नारकात्किं ते। भीतिरिति श्रुतिर्दुरितकृत्संजायते नारकी ।। माभैषीः शृणु मे गतिं यदि मया पापाचल। स्पर्द्धिनी प्राप्ता ते निरयं कथः किमपरं किं मे न धर्मं धनम्
सर्वेशादि प्रशंसा मुदमनुभवनं मज्जनं यत्र चोक्तं स्वर्नार्योवीक्ष्यहृष्टा। विबुध सुरपतिः प्राप्तिसंभावनेन देवत्वं ते लभंते स्फुटम् अशुभकृतोप्यत्र वेदाः प्रमाणम्
बुद्धे सद्बुद्धिरेवं भवतु तव सखे मानस स्वस्तिते ऽस्तु वाणि प्राणप्रियेधि प्रकट गुण वपुः प्राप्नुहि प्राणि पुष्टिं यस्मात्सर्वैर्भवद्भिः