तेनैवोदकपानेन गतं कुष्ठं न संशयः । बुद्धिस्तु निर्मला जाता तस्य राज्ञो विशेषतः
विष्णौ भक्तिः समुत्पन्ना तदा तस्य सुरेश्वरि । ततः प्रभृति कालेन स्नानं वै कृतवान्सदा
निर्मलो बहुरूपाढ्यो जातस्तत्र सुरेश्वरि । इहलोके सुखं भुक्त्वा कृत्वा यज्ञाननेकशः
विप्रेभ्यो दक्षिणां दत्वा स गतो वैष्णवं पदम् । इति ज्ञात्वा तु भो देवि वेत्रवत्यां विशेषतः
स्नानं कुर्वंति ये विप्रास्ते मुक्ता नगनंदिनि । राजन्यो वाथ वैश्यो वा शूद्रो वा सुरसत्तमे
यत्र स्नानं प्रकुर्वंति ते मुक्ताः पापबंधनात् । कार्तिके वाऽथ माघे वा बाह्यो वा वेदनिंदकः
सरितां संगमे स्नात्वा मुच्यते देवि किल्बिषात् । साभ्रमत्याः समं यत्र तस्याः संगः प्रदृश्यते
तत्र स्नात्वा विशेषेण मुच्यते ब्रह्महा सदा । खेटकं नगरं दिव्यं स्वर्गरूपं तु वाऽनघे
ब्रह्मणा तत्र वै देवि योगाश्च बहवः कृताः । तत्र स्नात्वा च भुक्त्वा च पुनर्जन्म न विद्यते
सा द्वितीया स्मृता गंगा कलौ देवि विशेषतः । ये नराः सुखमिच्छंति धनमिच्छंति ये नराः
स्वर्गमिच्छंति ये लोकास्ते वै स्नात्वा पुनःपुनः । इहलोके सुखं भुक्त्वा यांति विष्णोः सनातनम्
सूर्यवंशे च ये जाताः सोमवंशे तथैव च । आगता वेत्रवत्यां तु स्नात्वा निर्वृतिमागताः
दर्शनाद्धरते दुःखं स्पर्शनान्मानसं ह्यघम् । स्नात्वा भुक्त्वा तथा देवि मुक्तिभागी न संशयः
स्नानाज्जपात्तथाहोमादनंतं फलमश्नुते । गत्वा वाराणसीतीर्थं भक्त्या चांद्रायणं चरेत्
तत्र गत्वा महत्पुण्यं तत्पुण्यं सुरसत्तमे । वेत्रवत्यां विशेषेण पंचत्वं यदि गच्छति
स वै चतुर्भुजो भूत्वा याति विष्णोः परं पदम् । पृथिव्यां यानि तीर्थानि ये देवाः पितरस्तथा
ते सर्वे च वसंतीह वेत्रवत्यां सुरेश्वरि । किमन्यद्बहुनोक्तेन भूयो भूयो वरानने
वेत्रवत्याः समं तीर्थं पृथिव्यां न सनातनि । अहं विष्णुस्तथा ब्रह्मा देवाश्च परमर्षयः
तिष्ठंति देवताः सर्वे वेत्रवत्यां महेश्वरि । एककालं द्विकालं वा त्रिकालं च विशेषतः
स्नानं कुर्वंति ये तत्र ते वै मुक्ता न संशयः
इति श्रीपाद्मे महापुराणे पंचपंचाशत्साहस्र्यां संहितायां उत्तरखंडे वेत्रवती माहात्म्ये चतुस्त्रिंशाधिकशततमोऽध्यायः
श्रीमहादेव उवाच। साभ्रमत्यास्तु माहात्म्यं वक्ष्ये देवि यथातथम् । कश्यपो वै मुनिश्रेष्ठस्तपो वै तप्तवान्महत्
अनेकवर्षपर्यंतं तेन तप्तं महत्तपः । अर्बुदे पर्वते रम्ये नानाद्रुमसमाकुले
तत्र गत्वा तपस्तप्तं ऋषिणा कश्यपेन वै । सरस्वती यत्र रम्या पवित्रा पापनाशिनी
एकस्मिन्दिवसे देवि गतोऽसौ नैमिषं प्रति । तदा ते ऋषयः सर्वे कथां चक्रुरनेकशः
तदा तैस्तु द्विजैः सम्यक्पृष्टोऽसौ कश्यपो मुनिः । अहो कश्यप नः प्रीत्यै गंगेहानीयतां प्रभो
भवन्नाम्ना तु सा गंगा भविष्यति सरिद्वरा । तेषां वाक्यमुपाकर्ण्य नमस्कृत्य द्विजांश्च तान्
आगतो ह्यर्बुदारण्ये सरस्वतीतीरसंनिधौ । तत्र तप्तं तदा तेन तपः परमदुष्करम्
आराधितो ह्यहं तेन कश्यपेन द्विजेन वै । प्रत्यक्षोऽहं तदा जातस्तस्य द्विजवरस्य च
वरं वरय भद्रं ते यत्ते मनसि वर्त्तते