दत्तात्रेय उवाच। शृणु राजन्विचित्रं त्वमितिहासं पुरातनम् । यस्य स्मरणमात्रेण वाजपेयफलं लभेत्
अप्सरारूपसंपन्ना नाम्ना कांचनमालिनी । प्रयागे माघमासे सा स्नात्वा याति हरालयम्
निकुंजे गिरिराजस्य तिष्ठता गिरिरूपिणा । दृष्टा गगनमारूढा तेन वृद्धेन रक्षसा
तेजस्विनी सुहेमाभा सुश्रोणी दीर्घलोचना । चंद्रानना सुकेशी च पीनोन्नतपयोधरा
तां दृष्ट्वा रूपसंपन्नामुवाच राक्षसस्तदा । का त्वं कमलपत्राक्षि कुत आगम्यते त्वया
आर्द्रं च वसनं कस्मात्सार्द्रा ते कबरी कुतः । कुत्र आगम्यते भीरु कुतस्ते खेचरी गतिः
केन पुण्येन वा भद्रे तव तेजोमयं वपुः । अतीवरूपसंपन्नं संभूतं च मनोहरम्
त्वद्वस्त्रबिंदुपातेन मम मूर्ध्नि सुलोचने । क्षणेन ह्यगमच्छांतिं क्रूरं मे मानसं सदा
नीरस्य महिमा कोऽयमेतद्व्याख्यातुमर्हसि । त्वं मे शीलवती भासि नाकृतिर्निर्गुणा भवेत्
अप्सरा उवाच। श्रूयतामप्सराश्चाहं भो रक्षः कामरूपिणी । प्रयागतश्चागताऽहं नाम्ना कांचनमालिनी
आर्द्रः परिकरो मेऽतः सुस्नाताऽहं सितासिते । गंतव्यं तु मया रक्षः कैलासे तु नगोत्तमे
तत्रास्ते पार्वतीनाथः सुरासुरसुपूजितः । वेणीवारिप्रभावेण रक्षस्ते क्रूरता गता
जाताहं येन पुण्येन गंधर्वस्य सुमेधसः । कन्यका दिव्यरूपा तु तत्सर्वं कथयामि ते
कलिंगाधिपते राज्ञस्त्वहमासीच्च वेश्यका । रूपलावण्यसंपन्ना सौभाग्यमदगर्विता
अन्यासां युवतीनां च तत्पुरेऽहं शिरोमणिः । तज्जन्मनि मया रक्षो भुक्त्वा भोगान्यथेच्छया
मोहितं तत्पुरं सर्वं मया यौवनसंपदा । रत्नानि च विचित्राणि भूषणानि धनानि च
वासांसि चित्ररूपाणि कर्पूरागुरुचंदनम् । एतच्चोपार्जितं सर्वं मया मोहनरूपया
नाहं जानामि हेम्नोंतं स्वनिवासे निशाचर । संसेवंते युवानो मे चरणौ कामपीडिताः
मया ते वंचिताः सर्वे सर्वस्वेन तु मायया । अन्योन्यस्पर्धाभावेन मृताः केचित्तु कामिनः
इत्थं तन्नगरे रम्ये सकले मे गतिस्तदा । प्राप्ते तु वार्द्धके काले शुशोच हृदयं मम । न दत्तं न हुतं जप्तं न व्रतं चरितं मया
नाराधितो मया देवश्चतुर्वर्गफलप्रदः। न मया पूजिता देवी दुर्गा दुर्गतिनाशिनी । सर्वपापहरो विष्णुर्न स्मृतो भोगलुब्धया
न च संतर्पिता विप्रा न कृतं प्राणिनां हितम् । अणुमात्रमिदं पुण्यं न कृतं च प्रमादतः
पातकं तु कृतं भद्र तेन मे दह्यते मनः । बहुधैवं विलप्याहं ब्राह्मणं शरणं गता
ब्रह्मण्यं वेदविद्वांसं तस्य राज्ञः पुरोहितम् । स हि पृष्टो मया रक्षः कथं मे निष्कृतिर्भवेत्
पापस्यास्य द्विजश्रेष्ठ कथं यास्यामि सद्गतिम् । स्वेनैव कर्मणा तप्तां वराकीं दीनमानसाम्
पापपंकनिमग्नां त्वं मामुद्धर कचग्रहैः । मयि कारुण्यंजं वारि वर्षहर्षदृशा द्विज
सज्जने साधवः सर्वे साधुः साधुरसज्जने । इत्यसौ मद्वचः श्रुत्वा चकारानुग्रहं मयि
द्विज उवाच। निषिद्धाचरणं जाने सर्वं तेऽहं वरानने । कुरु मे सत्वरं वाक्यं याहि क्षेत्रं प्रजापते
तत्र गत्वा कुरु स्नानं तेन पापक्षयस्तव । सर्वं मनोगतं भद्रे त्वदीयं शोचितं मया
नाहमन्यत्प्रपश्यामि यत्ते पापप्रणाशनम् । प्रायश्चित्तं परं तीर्थे स्नानं च ऋषिभिः स्मृतम्