शुक्लपक्षे रविदिने प्रवृत्ते चोत्तरायणे। पुंनामधेयनक्षत्रे गृह्णीयात्सप्तमीव्रतम्
हस्तो मैत्रं तथा पुष्यः श्रवो मृग पुनर्वसु। पुंनामधेय नक्षत्राण्येतान्याहुर्मनीषिणः
पंचम्यामेकभक्तं तु षष्ठ्यां नक्तं प्रकीर्तितम्। सप्तम्यामुपवासं च अष्टम्यां पारणं भवेत्
अर्काग्रं शुचिगोमयं सुमरिचं तोयं फलं चाश्नुते । मूलं नक्तमुपोषणं च विधिवत्कृत्वैकभक्तं तथा। क्षीरं वाप्यशनं घृताक्तमिति च प्रोक्ताः क्रमेणामुना। कृत्वा वासरसप्तमीं दिनकृतः प्राप्नोत्यभीष्टं फलं
अर्काग्रं ग्रामात्पूर्वोत्तरदिग्गतार्कविटपस्य शाखाग्रस्थितं। विशिष्टं सूक्ष्मपत्रद्वयं सतोयं दन्तैरस्पृष्टं पातव्यं। शुचिगोमयं भूमावपतितं मद्याङ्गुष्ठाभ्यां पलमात्रं दन्तैरस्पृष्टं सतोयं पातव्यम्। सुमरिचमव्रणमपुरातनं स्थूलमवशुष्कमेकं दन्तैरस्पृष्टं सतोयं पातव्यम्। तोयं ब्रह्मपित्रङ्गुलीमूलप्रसरं पातव्यम्फलं खर्जूरनारिकेलानामन्यतमं दंतैरस्पृष्टं पातव्यं घृताक्तमिति चाहारं मयूरडिंभपरिमाणं। घृतमपि तत्परिमाणम्
आत्मनो द्विगुणां छायां यदा कुर्वीत भास्करः। तदा नक्तं विजानीयान्न नक्तं निशिभोजनं
प्रथमं पूजयेद्देवं फलपुष्पादिमंत्रकैः। अन्नदानं ततः कुर्याद्विध्युक्तपरिमाणकं
ततो ध्यानम्-। सर्वलक्षणसंपूर्णं सर्वाभरणभूषितं। द्विभुजं रक्तवर्णं च रक्तपंकजधृत्करं
तेजोबिंबं बहुजलमध्यस्थं सपरिच्छदं। पद्मासनगतं देवं रक्तगंधानुलेपनं
आदित्यं चिंतयेद्देवं पूजाकाले विशेषतः। अथ मंत्रश्चायं-। भास्कराय विद्महे सहस्ररश्मये धीमहि तन्नः सूर्यः प्रचोदयात्
जप्य एष परः प्रोक्तःसप्तम्यां विजयावहः। करवीरैः करंजैश्च रक्तकुंकुमसन्निभैः
पश्चाच्च पारणा कार्या तथाष्टम्यां विशेषतः। अष्टम्यामेव कर्तव्यं नवम्यां नैव पारणं
व्रते फलं न चाप्नोति नवम्यां पारणे कृते। पारणं त्वपराह्णे तु कटुतिक्ताम्लवर्जितं
तंडुलं शोधयेद्यत्नात्तृणबीजादिकं त्यजेत्। मुद्ग माष तिलादीनि घृतं च परिवर्जयेत्१०० 1.77.100 ब्राह्मणान्भोजयेद्भक्त्या शक्तः क्षीरादिहव्यकैः। यथाशक्त्यन्नपानैश्च व्यंजनैश्च निरामिषैः
विप्राय दक्षिणां दद्याद्विभज्य चानुरूपतः। इमामनंतफलदां यः कुर्यात्सप्तमीं नरः
सर्वपापप्रशमनीं धनपुत्रविवर्धनीम्। मासि मासि द्विजश्रेष्ठ व्रतं कृत्वार्कतुष्टये
यः कुर्यात्पारणं भक्त्या सूर्यलोकं स गच्छति। कल्पकोटिं वसेत्स्वर्गे ततो याति परां गतिं
इदमेव परं गुह्यं भाषितं शंभुना पुरा। श्रवणात्सततं तस्य व्रतस्य परिपालनात्। श्रावयेद्वापि लोकस्य फलं तुल्यं प्रकीर्तितं
वैशम्पायन उवाच- भगवंस्त्वत्प्रसादाच्च श्रुतं मे पावनं व्रतं। अपरं श्रोतुमिच्छामि ब्रध्नस्य च प्रियं च यत्
व्यास उवाच- कैलासशिखरे रम्ये सुखासीनं महेश्वरं। प्रणम्य शिरसा भूमौ स्कंदो वचनमब्रवीत्
अर्काङ्गाख्यविधिस्त्वत्तो मयैवं विस्तराच्छ्रुतः। वारादेर्यत्फलं नाथ श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः
ईश्वर उवाच- रक्तपुष्पै रवेर्वारे त्वर्घ्यं दद्याद्व्रती नरः। नक्ताहारं हविष्यान्नं कृत्वा स्वर्गान्न हीयते
सप्तम्याश्च सदाचारं सर्वमेवार्कवासरे। कुर्वतः प्रीतिमाप्नोति सगणः परमेश्वरः
शूरस्य सदृशं याति तिथिवारस्य पालनात्। एकेन गाणपत्यस्य यावत्सूरो नभस्तले
सर्वकामप्रदं पुण्यमैश्वर्यं रोगनाशनम्। स्वर्गदं मोक्षदं पुण्यं रवेर्वारे व्रतं हितम्
रविवारेण संक्रांत्या सप्तम्या तद्दिने शिवे। व्रतपूजादिकं चाप्यं सर्वं चाक्षयतां व्रजेत्
आदित्यवासरे शुभ्रे ग्रहाधिपप्रपूजनम्। प्राणादहतवक्त्रेण निःसार्य मंडले न्यसेत्
द्विभुजं रक्तपद्मस्थं सुगलं रक्तवाससं। सर्वरक्ताभरणं ध्यात्वा हस्ताभ्यां पुष्पं विधृतसंघ्रायैशान्यां क्षिपेत्
आदित्याय विद्महे भास्कराय धीमहि। तन्नो भानुः प्रचोदयात्
ततो गुरूपदिष्टेन विधिना च विलेपनम्। विलेपनांते सद्धूपं धूपांते च प्रदीपकम्