महापातकसंकीर्णमुपपातकसंवृतम्। पश्यंति ये नरास्सूरं ते पूता गुरुकिल्बिषात्
अस्योपासनमात्रेण सर्वरोगात्प्रमुच्यते। नांधत्वं न च दारिद्र्यं दुःखं न च शोच्यताम्
लभते च इहामुत्र समुपास्य विरोचनम्। अदृष्टा नैव लोकैश्च देवा हरिहरादयः
ध्यानरूपप्रगम्यास्ते दृष्टो देवो ह्ययं स्मृतः। देवा ऊचुः। अस्तु प्रसादनाराध्यश्चास्तूपासनपूजनम्
अस्यैव दर्शनं ब्रह्मन्प्रलयानलसंमितम्। सर्वे नरादयस्सत्वा मृतावस्थां गता भुवि
अस्य तेजःप्रभावेण प्रणष्टास्सागरादयः। न समर्था वयं सोढुं कथमन्ये पृथग्जनाः
तस्मात्तवप्रसादाच्च पूजयामो यथा रविम्। यजंति च नरा भक्त्या तदुपायो विधीयताम्
देवानां वचनं श्रुत्वा गतो ब्रह्मखगेश्वरम्। गत्वा स्तोतुं समारेभे सर्वलोकहिताय वै
देवत्वं सर्वलोकस्य चक्षुर्भूतो निरामयः। ब्रह्मरूपधरः साक्षाद्दुष्प्रेक्ष्यः प्रलयानलः
सर्वदेवस्थितस्त्वं हि सदा वायुसखस्तनौ। अन्नादिपाचनं त्वत्तो जीवनं च भवेद्ध्रुवम्
उत्पत्तिप्रलयौ देव त्वमेको भुवनेश्वरः। त्वदृते सर्वलोकानां दिनैकं नास्ति जीवनम्
प्रभुस्त्वं सर्वलोकानां त्राता गोप्ता पिता प्रसूः। चराचराणां सर्वेषां त्वत्प्रसादाद्धृतं जगत्
देवेषु त्वत्समो नास्ति भगवंस्त्वखिलेषु च। सर्वत्र तेऽस्ति सद्भावस्त्वयैव धारितं जगत्
रूपगंधादिकारी त्वं रसानां स्वादुता त्वया। एवं विश्वेश्वरः सूरो निखिलस्थितिकारकः
तीर्थानां पुण्यक्षेत्राणां मखानां जगतः प्रभो। त्वमेकः प्रयतो हेतुस्सर्वसाक्षी गुणाकरः
सर्वज्ञः सर्वकर्ता च हर्ता पाता सदोत्सुकः। ध्वांतपंकामयघ्नश्च दारिद्र्यदुःखनाशनः
प्रेत्येह च परो बंधुः सर्वज्ञः सर्वलोचनः। त्वदृते सर्वलोकानामुपकारी न विद्यते
आदित्य उवाच-। पितामह महाप्राज्ञ विश्वेंद्र विश्वभावक। ब्रूहि शीघ्रं परं यत्ते करिष्यामि मतं विधे
ब्रह्मोवाच-। मयूखस्त्वतिचंडश्च लोकानामतिदुःसहः। यथैव मृदुतामेति तथा कुरु सुरेश्वर
आदित्य उवाच-। किरणाः कोटिकोटिर्मे लोकनाशकराः पराः। न चाभीष्टकरा लोके प्रयोगाच्छिन्धि तान्प्रभो
ततो विरिंचिना तूर्णं रविवाक्यवशाद्ध्रुवं। आहूय विश्वकर्माणं कृत्वा वज्रमयीं भ्रमि
चिच्छेद च रवेर्भानून्प्रलयानलसन्निभान्। तैरेव रचितं तत्र विष्णोश्चक्रं सुदर्शनम्
अमोघं यमदंडं च शूलं पशुपतेस्तथा। कालस्य च परः खड्गश्शक्तिर्गुरुप्रमोदिनी
चंडिकायाः परं शस्त्रं विचित्रं शूलकं तथा। चक्रे ब्रह्माज्ञया शीघ्रं तेनैव विश्वकर्मणा
सहस्रकिरणं शिष्टमन्यच्चैव प्रशातितम्। अजनोपायभावेन पुनश्च कश्यपान्मुने
अदितेर्गर्भसंजात आदित्य इति वै स्मृतः। अयं चरति विश्वांते मेरुशृंगं भ्रमत्यपि
सदोर्ध्वं दिनरात्रं च धरण्या लक्षयोजने। ग्रहाश्चंद्रादयस्तत्र चरंति विधिनोदिताः
सूरः संचरते मासान्द्वादशद्वादशात्मकः। संक्रमादस्य संक्रांतिः सर्वैरेव प्रतीयते
तासु यद्वा फलं ब्रूमो लोकानां निखिलं मुने। धनुर्मिथुनमीनेषु कन्यायां षडशीतयः
वृषवृश्चिककुंभेषु सिंहे विष्णुपदी स्मृता। तर्पणं चाक्षयं विद्धि दानं देवार्चनं तथा