जयं शौर्यादिकं पुण्यं पुनःपापक्षयं व्रजेत्। एवमुर्व्यां तथा नाके नागलोके यमालये
उग्रेण तपसा कश्चित्सुरत्वं लभते दिवि। वासुदेवं समाराध्य प्रह्लादः सुरपूजितः
हरं तथान्धको दैत्यः स्तुत्वा तत्सभ्यकोऽभवत्। तस्यैव गणमुख्यत्वं लेभे भृंगी महाबलः
एते चान्ये च बहवो बलिरिंद्रो भविष्यति। गच्छंति सद्गतिं तात इहामुत्र च सर्वदा
केचिद्दैत्यकुले जाताः पृथिव्यां सुरसत्तमाः। भावयंति पितॄन्सर्वान्शतशोथ सहस्रशः
एकेनापि सुपुत्रेण कुलत्राणं च धीमता। एकोपि वैष्णवः पुत्रः कुलकोटिं समुद्धरेत्
जितेंद्रियोपि धर्मात्मा द्विजदेवार्चने रतः। क्षये धर्मे कलौ शेषे पुरे जनपदेषु च
एको रक्षति धर्मात्मा पुरे ग्रामं जनं कुलम्। विज्ञातृमेदुरं चासीद्ब्राह्मणानां पुरं महत्
तत्र सर्वे द्विजाः शश्वत्संध्योपासनतत्पराः। वेदपाठरता धीरा देवातिथिद्विजार्चकाः
यज्ञव्रताग्निकर्माणः षट्कर्मपरिनिश्चयाः। अतिकृच्छ्रे च तेषां वै न पापे वर्तते मनः
कुर्वंति सततं वीरा व्रतं यज्ञं सनातनम्। कदाचिद्दैवयोगाच्च गृहस्थश्च स कोविदः
वह्नौ जुहोति विप्रर्षि राज्यं मंत्रेण मंत्रवित्। तस्मिन्काले च तस्यैव मूत्रकृच्छ्रं सुदारुणम्
तत्प्रोज्झितुं गतः सोपि रक्षार्थं स्थाप्य चेटिकाम्। तस्यास्त्वनवधानेन शुना चाज्यं च भक्षितम्
भिया तया ततः पात्रं स्वीयमूत्रेण संभृतम्। असंलक्ष्या जुहोदग्नौ स विप्रस्त्वरया ततः
आश्चर्यं च ततो वह्नौ लक्षितं तेन तत्क्षणात्। कूटं हेममयं साक्षात्स्वर्णं जांबूनदप्रभं
गृहीत्वा तन्मुदा विप्रः पापयोगं चकार ह। पप्रच्छ विस्मयाद्दासीं कथमेतद्वद प्रिये
मुदा तत्र यथावृत्तं कथितं तु तया द्विज। ततो नित्यं यथाकालं तच्च तस्य प्रवर्तते
समृद्धिरद्भुता गेहे लोकविस्मयकारिणी। ततः परस्पराच्छ्रुत्वा सर्वैरेव च तत्पुरे
कृतं कर्म दुराचारं श्रुत्वा लोभादसाधुभिः। गुरुलोभाच्च सुमहत्स्वांते पंकं विशत्यपि
पंकादेव भयान्मोहान्मतिभ्रंशोऽभवत्ततः। अथ किल्बिषकूटेन दग्धमेव पुरं च तत्
स्त्रियो दुष्टा जना दुष्टाः सर्वे पापबलात्तदा। वृद्धो ज्ञाता द्विजस्तत्र तत्कार्ये न मतिं दधौ
तस्य भार्या तदा साध्वी पुरुदुःखेन संयुता। भर्तारं कृच्छ्रसन्तप्ता पुरकार्यं जगाद सा
ब्राह्मण्युवाच-। कष्टं मे वर्तते नाथ दृष्ट्वा त्वां दुःखसंयुतम्। ग्रामाचारमिमं यद्वाप्यऽपरं कर्तुमर्हसि
ततस्तत्र स दोषज्ञः स्मित्वा वचनमब्रवीत्। यस्तु जीवति पापेन त्यक्त्वा धर्मं परं हितम्
स वैधेयो महाभागे प्रगच्छत्यपुनर्भवम्। एते विप्रा दुराचाराः सदारास्सपरिच्छदाः
अतिपातकयोगाच्च महापातकसंमताः। सह पापेन महता प्रयास्यंति रसातलम्
अंतेऽपुनर्भवं प्राप्यापराधांतो न विद्यते। अहमेकोत्र तिष्ठामि स्वपुण्यपरिरक्षणात्
ततस्सा तमुवाचेदं लोकहास्यवचस्तव। वक्तुमर्हसि नश्चाग्रे न पुरोऽन्यस्य कस्यचित्
द्विज उवाच-। यदि यास्यामि चान्यत्र इतोऽहं तत्क्षणात्प्रिये। सवित्तैः स्वजनैरेव पुरीयास्यत्यथोगतिम्
इत्युक्त्वा परमप्रीतः संगृह्य च धनं स्वकम्। क्षिप्रं स च तया सार्धं ययौ सीमांतरं द्विजः