निपातिता रणे दैत्याः शतशो बलशालिनः। कुबेरस्य गदापातैर्निपतंति सहस्रशः
शक्रस्य भिदुरेणैव भेदिता दैत्यपुंगवाः। असंख्याताः पतंत्युर्व्यां स्कंदशक्त्या तथा हताः
गणेशपर्शुपातेन पतंति मुख्यमुख्यकाः। वैकुंठकरमुक्तेन चक्रेण तीव्रकर्मणा
दैत्यानां प्रवराणां च शिरांसि निपतंति कौ। शमनो यमदंडेन कोटिकोटिसहस्रशः
अपातयत्तदा भूम्यां कालः खड्गेन दानवान्। मृत्युश्शक्त्या तथा दैत्यान्पाशी पाशेन चापरान्
पातेन तक्षकादीनां सुधांशोः शिशिरेण च। अश्वारोही खरोमन्योहनिपाशस्तथा गजान्
परिघेण गजं कुंभे दैत्यानां नाशयत्ततः। एवमश्वान्गजांश्चैव लाघवात्स न्यपातयत्
एवं सिद्धैश्च गंधर्वैरप्सरोभिर्महाबलैः। अन्याभिर्देवताभिश्च समातृगणनायकैः
निपातिता महोघोरा ये ते प्रलयदानवाः। शरैश्च खड्गपातैश्च शूलशक्तिपरश्वधैः
यष्टिपरिघकुंतैश्च पातयंत्यसुरान्सुराः। एवं संक्षीयमाणेषु दैत्यराट्समपद्यत
आदित्यरथसंकाशं रथरत्नविभूषितम्। शातकुंभमयं दिव्यं घंटाचामरभूषितम्
पताकाध्वजसंपूर्णं रम्यं शक्ररथोपमम्। समारुह्य महावीरो हिरण्याक्षोऽसुराधिपः
जघान शरजालैश्च दुर्निवार्यः सुरासुरैः। ससैन्यानि गजान्वीरो रथांश्च सह सैंधवान्
पातयामास भूमौ च शतशोथ सहस्रशः। एवं चरन्स वृंदेषु निखिलेषु दिवौकसाम्
पातयामास दैत्येंद्रः शरौघान्मृत्युसन्निभान्। क्रमेण समरे चाथ देवसैन्यान्यमंथत
यथा पुष्करिणीवृंदे गजः कंजवनं शितैः। शरपातैरथो वेगात्सिंहनादैः पुनः पुनः
धरण्यां पतिता वेगात्तदा दैत्येश्वरस्य च। दशभिश्च सुतीक्ष्णाग्रैर्जयंतं स जघान ह
रेमंतं पंचभिर्बाणैः शक्रं पंचदशेन तु। चित्ररथं विंशतिभिःपंचविंशतिभिर्गुहम्
हेरंबं त्रिशरेणैव चत्वारिंशच्छरैर्यमम्। तथैव कालं मृत्युं च पाणिना द्विगुणेन च
गुह्यकेशं जगत्प्राणं दशभिर्दशभिः शरैः। षडिभश्च सप्तभिश्चैव रुद्रान्सर्वान्पृथक्पृथक्
वसून्सर्वांश्च सशरैः सिद्धगंधर्वपन्नगान्। दशाष्टदशभिः षडिभर्युद्धे देवान्भिनत्त्यसौ
ओजौघादतिवीर्यात्तु शीघ्रलाघवर्दशनान्। आपत्प्राप्ताः सुरा भीत्या प्रतिकर्तुं न चेश्वराः
महेशशूलसंकाशैः शरैर्मर्मविभेदिभिः। ताडिता निर्जरा युद्धे मूर्च्छिता धरणीं ययुः
तस्यैव संमुखे स्थातुं न शेकुः प्रवरास्सुराः। ततो देवा विनिर्धूतास्त्रिदिवेशेन संयुताः
शरण्यं ते हरिं तत्र शरणं ताडिता ययुः। एतस्मिन्नंतरे विष्णुः प्राह जिष्णुं खगेश्वरम्
अधुना गच्छ दैत्यस्य संमुखं रणमूर्धनि। नाशाय सततस्तूर्णं गतस्तस्यांतिकं जवात्
सरथं मार्गणैर्भित्वा विष्णुमारोधयज्जवम्। रथस्य संमुखे दैत्य उवाच विष्णुमव्ययम्
अन्य सृष्टिं करोम्यद्य हत्वा त्वां च सनिर्ज्जरम्। ततो विष्णुरुवाचेदं गर्जंतं दैत्यपुंगवम्
शक्तस्त्वं स्पर्द्धने पाप यदि युद्धे स्थिरो भव। ततः शरशतैरेव जघान विष्णुमव्ययम्
असंभ्रांतः स चिच्छेद यमदंडनिभान्शरान्। पुनः शरसहस्राणि प्रेरयामास तं रणे