मूर्ध्नि पाणौ मुखे चैव देहे चैव तु यो नरः । धत्ते धात्रीफलं वत्स धात्रीफलविभूषितः
धात्रीफलकृताहारो नरो नारायणो भवेत् । यः कश्चिद्वैष्णवो लोके धत्ते धात्रीफलं गुह
प्रियो भवति देवानां मनुष्याणं च का कथा । न जह्यात्तुलसीमालां धात्रीमालां विशेषतः
यावत्तिष्ठति कंठस्था धात्रीमाला नरस्य हि । तावत्तस्य शरीरे तु प्रतिष्ठति च केशवः
धात्रीं फलं तु तुलसीमृत्तिका द्वारकोद्भवा । सफलं जीवितं तस्य त्रितयं यस्य वेश्मनि
यावद्दिनानि वहते धात्रीमालां कलौ नरः । तावद्युगसहस्राणि वैकुंठे वसतिर्भवेत्
मालायुग्मं वहेद्यस्तु धात्रीतुलसिसंभवम् । वहते कंठदेशे तु कल्पकोटिं दिवं वसेत्
संनियम्येंद्रियग्रामं शालग्रामशिलार्चनम् । यः कुर्यान्मानवो भक्त्या पुष्पेपुष्पेऽश्वमेधजम्
सुराणां च यथा विष्णुः पुष्पाणां तुलसी तथा । तुलस्यानुदिनं देवं योऽर्चयेद्गरुडध्वजम्
जन्मदुःखजरारोगैर्मुक्तोऽसौ मुक्तिमाप्नुयात् । तुलसीमालया विष्णुः पूजितो येन कार्तिके
यमाक्षरकृतां मालां स्फुटं शौरिः प्रमार्जति । श्रीचंदनं सकर्पूरमगुरुं च सकुंकुमम्
केतकी दीपदानं च सर्वदा केशवप्रियम् । कार्तिके केतकीपुष्पं दत्तं येन कलौ युगे
दीपदानं महासेन कुलानां तारयेच्छतम् । सरोरुहाणि तुलसी केतकी मुनिपुष्पकम्
कार्तिके च दिनान्येव दीपदानं तु पंचमम् । केतकीमालया येन कार्तिके पुष्पमंडपम्
केशवस्य कृतं वत्स वसतिर्दिवि तस्य च । केतकीपुष्पकेनैव पूजितो गरुडध्वजः
समाः सहस्रं सुप्रीतो जायते मधुसूदनः । अर्चयित्वा हृषीकेशं कुसुमैः केतकीभवैः
पुण्यं तद्भवनं याति केशवस्य शिवं गुह । दमनकेनापि देवेशं संप्राप्ते मधुमाधवे
समभ्यर्च्य मुनिश्रेष्ठ अर्चनाल्लभते फलम् । अगस्तिकुसुमैर्देवं योऽर्चयेत जनार्दनम्
दर्शनात्तस्य भो विप्र नरकाग्निः प्रणश्यति । न तत्करोति विप्रर्षे तपसा तोषितो हरिः
यत्करोति महासेन मुनिपुष्पैरलंकृतः । विहाय सर्वपुष्पाणि मुनिपुष्पेण केशवम्
कार्तिके योऽर्चयेद्भक्त्या वाजिमेधफलं लभेत् । मुनिपुष्पकृतां मालां यो ददाति जनार्दने
देवेंद्रोऽपि मुनिश्रेष्ठ कुरुते तस्य सत्कथाम् । गवामयुतदानेन यत्फलं प्राप्यते गुह
मुनिपुष्पेण चैकेन कार्तिके लभते फलम् । कौस्तुभेन यथा प्रीतो यथा च वनमालया
तुलसीदलेन संप्रीतः कार्तिके च तथा हरिः । सिऊ!त उवाच। प्रश्रयावनतं दृष्ट्वा कुमारं भक्तितत्परम्
पुनः प्रोवाच भगवान्महादेवो वृषध्वजः । ईश्वर उवाच। शृणु दीपस्य माहात्म्यं कार्तिके शिखिवाहन
पितरश्चैव वांच्छंति सदा पितृगणैर्वृताः । भविष्यति कुलेऽस्माकं पितृभक्तः सुपुत्रकः
कार्तिके दीपदानेन यस्तोषयति केशवम् । घृतेन दीपको यस्य तिलतैलेन वा पुनः
ज्वलते यस्य सेनानीरश्वमेधेन तस्य किम् । तेनेष्टं क्रतुभिः सर्वैः कृतं तीर्थावगाहनम्
दीपदानं कृतं येन कार्तिके केशवाग्रतः । कृष्णपक्षे विशेषेण पुत्र पंचदिनानि च
पुण्यानि तेषु यो दत्ते दीपं सोऽक्षयमाप्नुयात् । एकादश्यां परैर्दत्तं दीपं प्रज्वाल्य मूषिका